พลอยใส....
ฉันกอดแขนพี่จากกัวร์แน่น ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะโกรธฉันจริงๆ ฉันก็รู้สึกแหละว่าตัวเองไปนานพอสมควร เขามองหน้าฉันใบหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห
"พี่จากัวร์.."
"พี่ถามว่าไปไหนมา"
เขากดเสียงต่ำก่อนจะลากฉันออกไปนอกงาน ฉันต้องเดินตามเขาไปเงียบๆ ตอนนี้อย่างเพิ่งไปหาเรื่องคนขี้โมโหเลย รอเขาใจเย็นอีกซักนิดค่อยคุยดีๆ
"พลอยท้องเสียค่ะไปเข้าห้องน้ำมา"
"อย่ามาโกหกพลอยใส พี่ไปหาที่ห้องน้ำมาแล้วแต่ไม่เจอเรา ตอบมาดีๆ"
ฉันนิ่วหน้าเมื่อเขาบีบแขนฉันแรงขึ้นๆจนฉันเริ่มจะทนไม่ไหว เหมือนเขาจะรู้สึกตัวว่าทำรุนแรงกับฉันไปเขาคลายข้อมือออกก่อนจะก้มดู ความรู้สึกผิดคงครอบงำอยู่สินะถึงได้เงียบไปไม่เอ่ยถามอะไรอีก
"คือพี่..."
"พลอยไปห้องน้ำจริงๆค่ะ ห้องน้ำผู้หญิงคนมันเยอะพลอยปวดจนทนไม่ไหวก็เลยขอไปเข้าที่ห้องก็แค่นั้น"
ฉันเอ่ยออกไปมองสบตากับเขาเช่นกัน คือจะเชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่ แต่ถ้าจะให้บอกว่าไปหาพี่ตฤณเข
