“นะ หนูทำอะไรคะ?” คราวนี้ไม่ได้แอ๊บแต่อ๊องจริง! สติเริ่มไม่อยู่กับตัวเพราะรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย ทำไมเขาต้องล็อคห้องด้วย!
“อ๊องยาป่ะเราอ่ะ ก็เพิ่งคุยกันไปก่อนเข้ามาในห้องเรื่องให้เบอร์ผิด” เริ่มสงสัยว่าแอ๊บหรือเอ๋อกันแน่! ก่อนเข้ามาก็เพิ่งบอกอยู่ว่าความคิดของเธอคืออะไร นี่ใช่คนที่กล้าแบล็คเมลเขาจริงเหรอ!
“อ่อ ค่ะ หนูก็บอกแล้วไงคะว่าหนูไม่ได้ตั้งใจ” ระหว่างที่บอกก็ทำเนียนเขยิบตัวทีละนิดๆ เพื่อไปยืนข้างประตู เพราะไม่รู้ว่าชายหนุ่มคิดจะทำอะไร แต่แววตาที่เขามองมาดูแล้วไม่น่าไว้ใจเลย
“เหรอ…ไม่เนียนเลยนะหนู” น่านฟ้าขยับไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวหญิงสาวแล้ว เขาเหวี่ยงเธอไปบนเตียงแบบไม่กลัวว่าคนตัวเล็กจะเจ็บ
ด้วยแรงที่น้อยกว่าและไม่ทันตั้งตัว อรุณกนกล้มหน้าคว่ำอยู่บนเตียง เธอลองประเมินสถานการณ์ดูแล้ว ตอนนี้จะหนีไปก็เหนื่อยเปล่าเพราะเขาแรงเยอะมาก ยังไงก็คงลากเธอกลับมาได้อยู่ดี เลยนั่งนิ่งๆ อยู่บนเตียง
