ตอน พลาดท่าเสียทีให้ไอ้กล้าเป็นครั้งที่สอง 25++
1612 คำ
.
.
.
"ซี๊ดด~ อ๋อย"
ร่างหญิงสาวอวบอั๋นนั่งถ่างขา เรียวนิ้วสวยขยี้ที่ใจกลางความเป็นหญิง เธอทั้งบี้ ทั้งบดจนน้ำเสียวมันเจิ่งเปื้อนนิ้วมือ
"โอ๊ย! ทำไมต้องมาเห็นอีบัวบานมันกำลังเอากับปลัดด้วยละเนี่ย ซี๊ดด~ เห็นแล้วก็เสียว อ๊าส์"
วันเพ็ญนั้นเอง เธอไปหายายพินที่ตลาดหน้าหมู่บ้านเพราะคิดว่าจะเจอเพื่อนรัก แต่ที่ไหนได้เพื่อรักกลับกำลังสนุกสนานกับรสสวาทครั้งแรก ทำเอาหญิงสาวที่ผ่านเรื่องอย่างว่ามานานนั้นอดใจไม่ไหว
เสื้อคอกระเช้าถูกถอดออกวางลงที่พื้นผ้าซิ่นก็ถูกปลดออกจากตัว และปูที่พื้นเพื่อทำเป็นเสื่อไว้นั่งบรรเลงความสุขทางอารมณ์ ในระหว่างที่เธอกำลังช่วยตัวเองอยู่นั้น ภาพในคืนวันลอยกระทงซึ่งเป็นวันที่เธอเสียตัวครั้งแรกก็ลอยขึ้นมา เธอจึงครางเสียวชื่อนั้นออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
"อ๋อย~ ไอ้กล้าข้าเสียวเหลือเกิน อื้ออ~ กระแทกข้าแรงๆ เสียสิแล้วข้าจะขึ้นตำให้ อ๊าา"
เพราะริมตลิ่งบึงฝั่งนี้ เป็นฝั่งที่อยู่ไกลจากหมู่บ้าน เธอจึงคิดว่าจะไม่มีใครผ่านไป ผ่านมาทำอันตรายเธออย่างแน่นอน หรือต่อให้มีตอนนี้เธอก็ไม่สนแล้วละ ขอแค่มีลำเอ็นเธอก็พร้อมลากมานั่งขย่ม
แจ๊ะ!
"โอ๊วว ซี๊ดดด~"
เรียวนิ้วของเธอถูกชำแหละเข้าไปในถ้ำแคบที่ไม่เคยมีสิ่งของแปลกปลอมเข้าไปนานอย่างช้าๆ มืออีกข้างค่อยๆ บีบเคล้นที่เต้าปทุมถันของตัวเองทั้งยังบี้ที่ปลายจุกสีคล้ำจนมันแข็งสู้มือเป็นไต นิ้วเรียวของเธอค่อยๆ ผลุบเข้าผลุบออกถ้ำแคบร้อนชื้น มันเริ่มตอดรัดนิ้วเธอขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเธอชักเข้าออกมากเท่าไหร่ น้ำเสียวมันก็ยิ่งไหลเยิ้มลงตามหง่ามมือเธอมากขึ้นเรื่อยๆ
"อะ....อ๊าา!!!"
เธอเร่งจังหวะซอยนิ้ว จนในที่สุดร่างอวบอั๋นกระตุกเป็นจังหวะ เป็นสัญญาณที่เธอนั้นถึงฝั่งฝัน
"อ่าา ไม่สนุกเลยแบบนี้"
ในหัวเธอยังคิดถึงภาพในคืนนั้นซ้ำไป ซ้ำมา ในระหว่างที่เธอกำลังเริ่มมีอารมณ์เป็นครั้งที่สองอยู่นั้น เสียงเหยียบกิ่งไม้ก็ดังขึ้น
กร็อบบ!!
"!!!"
ทำเอาวันเพ็ญหันขวับไปมอง แต่เมื่อได้สำรวจโดยรอบเธอกลับไม่พบเห็นสิ่งมีชีวิตชนิดใด จะมีก็เพียงเสียงจิ้งหรีด ในใจก็คิดว่ามันคงจะเป็นกระรอกทั่วๆ ไปเพียงเท่านั้น เธอจึงก้มลงไปมองร่องน้ำฉ่ำของเธอ ที่มันพร้อมจะเสียวอีกครั้ง จู่ๆ เท้าของใครบางคนก็มาหยุดอยู่ด้านหน้าของเธอ เห็นดังนั้นวันเพ็ญรีบหุบขาเงยหน้าขึ้นมองคนดังกล่าว
"มาแก้ผ้าแบบนี้ ไม่กลัวฝนจะแล้งบ้างรึไง"
"กะ ....กล้า!!!"
แท้จริงแล้วกล้าเป็นคนเผลอเหยียบกิ่งไม้นั้นเอง กล้าเห็นวันเพ็ญเดินไปหายายพินที่ตลาดหน้าหมู่บ้าน จึงคิดว่าวันเพ็ญน่าจะตามหาบัวบาน เขาจึงแอบย่องตามมาห่างๆ และก็เป็นอย่างที่ตนคิด
ก่อนที่ตนจะเดินมาก็เห็นรถของปลัดและบัวบานขับผ่านไป ตนจึงนั่งเศร้าไปครู่ใหญ่ แต่เมื่อเข้ามาตามหาวันเพ็ญ ก็ได้ยินเสียงเธอครางซี๊ดซ๊าดเหมือนกำลังกินพริกเป็นกำก็ไม่ปาน เดินตามเข้ามาก็พบว่าเธอนั้นนั่งเปลือยกาย แอ่นตัวไปข้างหน้าทีหลังทีกำลังสนุกกับการเล่นของรัก กล้าเห็นเข้าก็เสียวแปล๊บที่ลำเขื่องขึ้นมา จะเข้ามาร่วมวงก็กลัวเธอจะหนี แต่เมื่อทุกอย่างมันมาถึงขนาดนี้เขาจึงตัดสินใจเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับท่อนล่างที่แข็งใหญ่ ชี้หน้าวันเพ็ญไม่วาง
"นะ...นี้มันอะไร!"
"จะอะไรเสียละ เอ็งเป็นคนเริ่มเองพอทำให้ข้านึกอยากเอ็งจะไม่รับผิดชอบมันบ้างรึ"
วันเพ็ญนั่งคิดสองจิตสองใจ ครั้นใจหนึ่งตัวเองก็อยากจะลองกับกล้าอีกครั้ง อีกใจก็กลัวว่ามันจะเลยเถิด แม้ใจเธอจะลังเลแต่อุ้งมือของเธอนั้นจับเข้าที่ลำอันเขื่อง ทั้งยังรูดเข้าออกกล้าที่ยืนอยู่นั้น แอ่นหน้าแอ่นหลังอ้าปากค้างครางเสียงหลง
"อู้ยย~ มือเอ็งทำข้าแทบแตก"
วันเพ็ญจ้องมองไปที่ปลายหัวหยักสีคล้ำเห็นเมือกน้ำไหลออกมาเล็กน้อย เธอจึงเลียตวัดกวาดมันเข้าปากซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า จนกล้าไม่อาจจะทนไหว จับใบหน้าอวบกลมของวันเพ็ญ กระแทกส่งลำใหญ่เข้าปากลงคอวันเพ็ญ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำเอาดวงตาแดงก่ำเมื่อสาแก่ใจ กล้าจึงผลักเธอออกถอดเสื้อโชว์ กล้ามหน้าท้องก้อนใหญ่
"อ๊า วันนั้นข้าเมาจึงจำรสชาติสวาทของเอ็งไม่ได้ วันนี้ข้าจะจดจำทุกเม็ดเมื่อเวลาที่เอากับเอ็ง อยากจะรู้เช่นกันว่าเอ็งจะเด็ดไหม"
"ก็ลองดู แต่อย่าติดใจข้าแล้วกันเอ็งจะลำบากเอา"
"หึ มั่นใจขนาดนั้นเชียวหรืออีวันเพ็ญ"
ว่าแล้วฝ่ามือใหญ่ของกล้าก็ค่อยๆ ลูบเกลี่ยที่โคกสวาทเนินใหญ่ ถึงแม้จะมีเส้นขนที่หนาพอสมควร แต่ก็ไม่อาจจะปกปิดความใหญ่ของมันได้เสียเลย กลีบฟูที่ใหญ่เบียดเสียดกัน กลิ่นคาวน้ำสาวที่ปะทะขึ้นมา สร้างอารมณ์ให้เขาเป็นอย่างดี
"ข้าจะเอาแล้วนะ"
"ช้าอยู่ไย กระแทกเข้ามาสิเอาให้ข้าตาเหลือกตาค้างกันไปเลย"
"หึ ท้าทายนักนะอีนี่"
ซวบบ!!!
"อะ.....อั๊ก!!!"
"อึก! ตะ...ตอดกูแน่น อื้อ!"
เพราะถ้ำแคบที่ไม่ได้เปิดใช้งานมานาน ทำให้มันยังคับแคบอยู่อย่างเดิม บ้องข้าวหลามเข้าไปได้เพียงครึ่งก็ทำเอากล้าปวดบ้องเสียแล้ว เช่นเดียววันเพ็ญที่จิกมือลงที่ไหล่ใหญ่ของกล้าจนเลือดซิบเพราะความเจ็บที่ทางเข้า กว่าทั้งสองจะเริ่มบรรเลงบทรักก็ใช้เวลาทำความคุ้นชินนานพอสมควร
พั่บบ พั่บบ พั่บบ
“อ๊าส์ อ๊าส์ ของข้าฉีกหมดแล้ว!”
“อื้ออ~ เพราะใครกันละไม่ใช่เพราะเอ็งที่ร่านอยากจะเอาข้าเองรึ”
“ยะ...อย่ามาพูดปากพล่อยแบบนี้นะ เอ็งต่างหากที่เอาข้า”
“หึ งั้นรึแล้วใครกันละที่แอ่นโคกร่อนบ้องใหญ่ของข้าไม่มีเหนื่อย”
“!!!”
ได้ยินกล้าหยอกย้อนเข้า ทำเอาวันเพ็ญถึงกับหัวเสียเปลี่ยนเป็นฝ่ายควบคุมกล้าเอง
แจ๊ะ! แจ๊ะ!
“ซี๊ดด~ แน่จริงอย่ากระแทกข้าละ”
“โอ๊วว~”
ร่างของสาวอวบขึ้นเป็นฝ่ายคุมเกม เธอแอ่นตัวขยับสะโพกใหญ่ตำบ้องข้าวหลามอันเขื่องของกล้าจน ชายด้านล่างต้องจิกเกร็งนิ้วท้าวทั้งสองข้าง หน้าตาคมคายหล่อฉบับหนุ่มบ้านนา บิดเบี้ยวไปด้วยความเสียวซ่าน ยิ่งร่างอวบของเธอขย่มแรงมากเท่าไหร่ น้ำเสียวในบ้องข้าวหลามก็ยิ่งจะพุ่งออกมาทุกที
ทั้งสองขยับร่างกายปล่อยไปตามอารมณ์ต้องการ เพียงไม่นานความใคร่ที่ถวิลหาก็เป็นจริง
“อะ....อึก! ไม่ไหว!!”
“ว๊ายย!!!”
น้ำคาวขุ่นถูกปลดปล่อยในถ้ำน้อยของวันเพ็ญ ดีที่เธอรีบลุกขึ้นมาจากบ้องใหญ่นั้นได้ทันก่อนมันจะพุ่งเข้าไปมากกว่านี้
“เกือบไปแล้วไอ้กล้า!”
“อะ....เอ็งขย่มจนข้าเพลินไปหน่อย ขอโทษที”
กล้ายันตัวนั่งตรงทั้งลำที่ยังไม่สงบแบบนั้น
“เอ็งลุกขึ้นและรีบไปได้แล้ว ข้าจะลงไปแช่น้ำสักพักจะกลับ”
วันเพ็ญมองซ้ายขวาสำรวจชาวบ้านที่ผ่านไป ผ่านมาแถวนั้น เมื่อทางสะดวกเธอก็รีบเดินลงบึงไป แหวกว่ายน้ำเล่นสบายใจ โดยที่มีกล้านั่งมองเธออยู่ที่ริมฝั่ง
“เอ็งรีบขึ้นมาได้แล้ว นี้ก็เย็นแล้วเดี๋ยวชาวบ้านที่หว่านแหมาเห็นจะเป็นเรื่องเอา”
“เหอะ ถ้าไม่อยากเป็นเรื่องเอ็งก็กลับไปสิ ไม่กลัวคนจะเห็นแล้วเอาไปบอกบัวบานมันหรือไง”
“เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับบัวบาน มันเกี่ยวกับเอ็งถ้าคนอื่นมาเห็น เอ็งต่างหากที่จะเสียหาย”
“…...”
ได้ยินดังนั้นวันเพ็ญถึงกับนิ่งไป ก่อนจะมองซ้ายขวาเมื่อไม่มีคน เธอจึงรีบเดินขึ้นฝั่งไปใส่เสื้อผ้าด้วยเรียวขาที่ยังถ่างเพราะความเจ็บ
“เดี๋ยวข้าพาไปส่งบ้าน”
กล้าหันหลังนั่งชันเข่า เพื่อจะให้วันเพ็ญนั้นขึ้นที่หลัง แต่เธอกลับเดินหลีกไปอีกทาง ด้วยเรียวขาที่สั่นเครือ
“อีวันเพ็ญ! กูบอกให้ขึ้นหลังไง”
“มึงไม่ต้องมายุ่งกับกู! กูกับมึงมันจบตั้งแต่น้ำเมื่อกี้แล้ว เพราะงั้นกูกลับเองได้ มึงจะไสหัวไปไหนก็ไป”
วันเพ็ญยกมือไล่กล้า ทั้งยังค่อยๆ เดินก้าวไปอย่างช้าๆ เห็นดังนั้นกล้าจึงอุ้มเธอขึ้น
ผลึ่บ!
“ไอ้กล้า!!!”
“ไม่ต้องอวดเก่ง เอ็งเดินแบบนี้มีหวังถึงบ้านมืดค่ำ อยากเป็นอีตัวของไอ้พวกขี้เมาหรือไง”
“แล้วทำไมเล่า! มึงมาสนใจกูทำไม ไปสนใจบัวบานนู่น”
“หุบปากไป ก่อนที่กูจะเอามึงบนถนนตรงนี้”
“!!!!”
ไอ้กล้า ในเมื่อมึงไม่ได้รักกูก็ปล่อยกูไป อย่าให้ความหวังลมๆ แล้งๆ กับกูเลย แค่มึงกับกูมีความสุขในกามก็มากพอแล้ว กูไม่อยากรู้สึกผิดกับเพื่อนกูไปมากกว่านี้แล้ว...
_________________________________________________________________________
- ผู้เขียน
- chap_listสารบัญ
- likeเพิ่ม