ฟู่เฉิงนั่งบนรถม้าด้วยสีหน้าดำคล้ำจนไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้
ในใจของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เสียใจ ทั้งยังกราดเกรี้ยวและแค้นเคืองหนิงเฟิ่งและคนในตระกูลของนางที่กล้าดูหมิ่นเหยียดหยามตัวเขาถึงเพียงนี้
เขาจะไม่ยอมทำตามที่คนพวกนั้นต้องการเด็ดขาด เขาจะรั้งตัวหนิงเฟิ่งไว้กับเขาตลอดกาล ต่อให้สุดท้ายจะไม่ได้ใจของนางคืนกลับมา หากเขาก็ไม่สน ขอแค่ทำให้หนิงเฟิ่งจะต้องอยู่กับเขาตลอดไปก็พอ
ส่งหนังสือหย่าแล้วอย่างไร ถ้าเขาไม่ยอมรับเสียอย่าง ยังไงหนิงเฟิ่งก็ยังได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาอยู่ดี
ใบหน้าของฟู่เฉิงเต็มไปด้วยความดื้อดึง ไม่ยอมแพ้ ก่อนที่เขาจะต้องเสียหลักเอนตัวไปชนกับขอบหน้าต่างเมื่อรถม้าที่นั่งหยุดลงกะทันหัน
“นี่พวกเจ้าบังคับรถม้าภาษาอะไรถึงทำให้ข้าเจ็บตัวแบบนี้” ฟู่เฉิงเปิดม่านตวาดใส่คนของตน
“ขออภัยขอรับคุณชาย หากข้างหน้ามีหินถล่ม พวกเราจึงต้องหยุดขบวนเพื่อนำหินให้พ้นทางก่อนขอรับ” คนขับรถม
