ก็แค่เพื่อน

(8)ปรายพยศ

ปราบพยศ

ระหว่างรับประทานอาหารฉันรู้สึกค่อนข้างอึดอัดอยู่ไม่น้อยเมื่อมีสายตาคมกริบแฝงความดุดันจ้องมาที่ฉันบ่อย ๆ

"จะอยู่เที่ยวด้วยกันไหมเทมโป"นั้นเป็นเสียงพ่อฉันจึงทำให้สายตาคมกริบที่มองฉันละไปที่พ่อ

"ผมมีงานที่ต้องทำ..."หันมาที่ฉันแวบนึงก่อนจะหันกลับไปที่พ่อ

"...และที่ผมมาวันนี้เพื่อมาขออนุญาตคุณน้าทั้งสอง"พ่อแม่ฉันขมวดคิ้วมองหน้ากันก่อนจะหันไปที่เทมโป

"มีอะไรเหรอ"แม่เอ่ยถาม

"คือผมจะขอตัวออร์แกนไปช่วยงานน่ะครับ"ตึก ตัก ตึก ตัก หัวใจฉันเกิดเต้นแรงขึ้นมาทันที

"งานอะไรเหรอครับ"ภิสิงห์พูดขึ้นทำให้เทมโปหันไปมองเขาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

"ทำไมผมต้องบอกคุณด้วย...มันเป็นเรื่องของผมกับออร์แกน"ส่งสายตาดุมาที่ฉันหลังพูดจบ

"ผมก็แค่อยากรู้ ยังไงก็ขอโทษด้วยที่ถาม"ภิสิงห์พูดจบแล้วลอบหายใจเบา ๆ

"แกนอยากอยู่เที่ยวกับพ่อแม่น่ะค่ะ"ฉันรวบรวมความกล้าแล้วพูดขึ้น ทำให้เทมโปมองมาที่ฉันแล้วขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ คงไม่พอใจสินะที่ฉันปฏิเสธ

"งานที่ฉันให้เธอมันสำคัญมากนะ"เขากัดฟันพูดกับฉัน สีหน้าเอาแต่ใจ

"เท่านี้แกนรู้มารายงานก็ทำเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วไม่ใช่เหรอ"ฉันสวนกลับอย่างไม่เกรงกลัว พอกันทีฉันยอมเขามามากแล้ว และตอนนี้ฉันต้องการที่จะพักผ่อนกับครอบครัว เขายังจะมาขัดขวางเพื่อความต้องการของตัวเองฝ่ายเดียว มันไม่ยุติธรรมเลย

"เทมโป ถ้างานไม่สำคัญมากน้าก็อยากให้ลูกสาวได้พักผ่อนบ้าง.ยัยแกนเหนื่อยมาหลายวันแล้วน้าสงสารลูก"พ่อพูดขึ้นแล้วหันมายิ้มให้ฉันอย่างเอ็นดู ทำให้เทมโปมีสีหน้าไม่พอใจมาก พร้อมกับลอบหายใจออกมา

"ก็ได้ครับ..."สุดท้ายเขาก็ยอมที่จะไม่ให้ฉันไปกับเขา

"...งั้นผมจะอยู่เที่ยวด้วยล่ะกัน"พูดจบก็หันมาที่ฉันด้วยสายตาดุดันแฝงความร้ายกาจ ฉันรู้สึกใจหวิว ๆ อย่างบอกไม่ถูก

"จะพักโรงแรมเดียวกับเรา หรือจะไปพักโรงแรมที่ภิสิงห์พักดีล่ะ"พอพ่อพูดจบเทมโปก็หันมาที่พ่อแล้วขมวดคิ้วสงสัยก่อนจะหันไปที่ภิสิงห์

"คือโรงแรมที่ภิสิงห์พักจะสะดวกสบายกว่าโรงแรมที่น้าพักน่ะ"

"แบบนี้เอง..."เทมโปยกยิ้มมุมปากสีหน้าราวกับคิดอะไรบางอย่างในใจ

"...ผมพักโรงแรมเดียวกับน้าก็ได้ครับ"

"เอ่อ..."

"ที่ไหนผมก็นอนได้ทั้งนั้นไม่ต้องเป็นห่วงครับ"พ่อมีสีหน้ากังวลเทมโปคงจะดูออกจึงแทรกพูดขึ้นก่อน

"งั้นก็ตามใจ"

หลังจากทานข้าวเสร็จพ่อของฉันก็พาเทมโปไปเปิดห้อง ส่วนฉันก็ออกมาเดินเล่นริมหาดกับภิสิงห์ที่เป็นคนชวน

"แกนเป็นเพื่อนกับเทมโปมานานหรือยัง"อยู่ ๆ ภิสิงห์ก็เอ่ยถามความสัมพันธ์ของฉันกับเทมโปขึ้นมา

"ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วค่ะ"ฉันตอบกลับแล้วก้มหน้าเม้มปากทั้งสองแน่นในหัวก็ผุดภาพตอนปีหนึ่งขึ้นมา ซึ่งเทมโปแตกต่างกับตอนนี้มาก

"ก็นานพอสมควร..."ภิสิงห์พึมพำเบา ๆ ก่อนที่จะเอ่ยถามฉันขึ้นอีก

"...ดูเขาเข้ากับพ่อแม่แกนได้ดีเลยนะ"ฉันเงยหน้าหันไปมองคนพูด

"เทมโปช่วยครอบครัวแกนไว้น่ะค่ะ พ่อแม่แกนจึงเอ็นดูเขา"ฉันบอกพร้อมกับลอบหายใจเบา ๆ

"ถ้างั้นเทมโปก็เป็นคนดีคนหนึ่งเลย"

"เหอะ"ฉันกลั้วหัวเราะออกมาทันทีที่ภิสิงห์พูดจบ

"มีอะไรเหรอ"ฉันหันไปฉีกยิ้มกว้างแล้วพูดขึ้น

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"

"เอ่อ..เห็นว่าช่วงใกล้จะฝึกงานแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ..พี่สิงห์รู้ได้ยังไงคะ"ฉันถามด้วยความสงสัย

"อ๋อ พอดีว่าลูกพี่ลูกน้องของพี่เรียนอยู่ปีสี่และบังเอิญคณะเดียวกับแกนด้วยพี่ก็เลยรู้"

"จริงเหรอคะ ว่าแต่ลูกพี่ลูกน้องพี่สิงห์ชื่ออะไรเหรอคะ"

"ชื่อหว่าหวา แกนเคยเจอไหม"

"อ๋อ หว่าหวาเองเหรอ"ฉันเคยเห็นเพื่อนนักศึกษาคนนี้ในคราสแต่ไม่เคยพูดคุยกัน

"นั่นแหละลูกพี่ลูกน้องพี่เอง เธอเป็นลูกสาวของอาพี่"ฉันผงกหัวรับรู้

"พรุ่งนี้ไปเที่ยวเกาะตรงนั้นกันไหม"ภิสิงห์ชี้ไปที่เกาะกลางทะเลไม่ไกลมาก

"แกนคงต้องถามพ่อกับแม่ก่อนนะว่าท่านจะไปด้วยไหม"

"ได้ครับ"ภิสิงห์พูดแล้วคลี่ยิ้มออกมา

พออาหารเริ่มย่อย ก็ย้ายแยกกันกลับโรงแรม ซึ่งโรงแรมที่ฉันพักกับที่ภิสิงห์พักไม่ห่างกันมาก

ฉันขึ้นลิฟต์มายังชั้นของห้องพักระหว่างทางที่เดินมาที่ห้องก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงยืนกอดอกเอาหลังพิงประตูห้องที่ฉันพักอยู่ตรงหน้า

"เทมโป!"ไม่คิดว่าเขาจะอยู่ตรงนี้จึงอุทานไปด้วยความตกใจ

"เปิดประตู!"เขาตวาดใส่ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

"นะ นาย..."

"ฉันบอกให้เปิดประตูไงว่ะ"เขาแทรกพูดออกมาเสียงดัง.

"นายคิดจะทำอะไร กลับไปที่ห้องของนายเลย"

"เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะออร์แกน..."มือหนาเอื้อมมาลูบที่ใบหน้าฉันแล้วแสยะยิ้มร้าย

"...กลัวจนตัวสั่นเลยเหรอ"ฉันสะบัดหน้าหนีออก

"นายกลับไปห้องของนายเถอะ..แล้วอย่าคิดจะทำอะไรแกนเพราะห้องพ่อกับแม่แกนอยู่ห้องข้าง ๆ นะ"

"แล้วไง?"เขาสวนกลับแล้วเอาลิ้นกระพุ้งแก้มสีหน้ายียวน

"แกนขอ กลับไปเถอะนะ"ฉันพูดน้ำเสียงอ่อนลง เพราะไม่อยากให้พ่อแม่ได้รับรู้อะไร

"ฉันจะกลับไปก็ต่อเมื่อ...ฉันได้ปราบพยศเธอ!"

"..."ฉันจ้องมองเขาด้วยความโมโหมือก็กำหมัดแน่น

"เธอกล้าพยศกับฉัน..."เทมโปดึงผมฉันไปพันที่นิ้วเขา

"...เธอต้องโดนฉันปราบจะได้ไม่กล้าพยศอีก"

"เทม..."

"เปิดประตู หรือจะรอให้พ่อแม่เธอมาเห็นว่าฉันจะทำอะไรเธอ"เขาแทรกพูดขึ้นด้วยสีหน้าดุดัน

"..."ฉันกัดฟันยอมเปิดประตูโดยดี

"กล้าพยศกับฉันก็ต้องรับผลที่ตามมาให้ได้"พอประตูเปิดเทมโปก็พลักหลังฉันเข้าไปในห้อง ก่อนที่จะเดินตามเข้ามาแล้วปิดประตูลงกลอนทันที

"ห้องนี้เก็บเสียงดีป่ะ"เขาพูดแล้วแสยะยิ้มชั่วร้าย

"นายหมายความว่าอะไร"ฉันถามออกไปเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือ ด้วยความกลัว

"ก็หมายความว่า เธออาจจะได้ครางเสียงดัง ๆ ทั้งคืน ฉันกลัวว่าพ่อแม่เธออาจจะได้ยิน"

"อย่าทำอะไรแกนเลยนะเทมโป แกนแค่อยากมาพักผ่อนกับครอบครัว"ฉันพยายามขอร้องเขาเพราะคงไม่มีทางไหนที่จะหนีเขาได้

"แล้วงานที่ฉันให้ทำไม่สำคัญ?"

"การที่สั่งให้แกนไปดูแลคนของนายสำคัญนักเหรอ"ฉันขบกรามพูดด้วยความโกรธแม้ในใจจะรู้สึกกล้วก็เถอะ

"ลืมแล้วเหรอว่าเธอต้องทำตามที่ฉันสั่ง"

"แต่...."ฟุ่บ! ยังพูดไม่จบประโยคเทมโปก็ผลักฉันลงที่บนโซฟากลางห้อง

"รู้ไหมว่าเธอทำให้ฉันหงุดหงิดมาก"แคว่ก! พูดจบเทมโปก็กระชากเสื้อที่เป็นผ้าบาติสที่ฉันซื้อไว้เที่ยวทะเลจนขาดวิ่น

"ทะ เทมโป!"

.....