ภาระรัก

ตอนที่2.แย่งแมว

"วางแมวผมลงเดี๋ยวนี้!" เมื่อเห็นท่าทางที่เจ้ามะลิที่แสดงออกกับอดีตเจ้าของ ราเชนทร์ก็ไม่พอใจ นึกย้อนไปวันที่เธอโยนแมวตัวนี้มาให้ทีไรก็โมโหทุกที เพียงเพราะอยากได้ตัวใหม่ที่สวยกว่า กิรณาก็ทิ้งตัวเก่าเหมือนมันเป็นสิ่งของที่ไม่มีหัวใจ กว่าเจ้ามะลิจะหายเศร้าก็ใช้เวลาเป็นเดือน เขาไม่รู้หรอกว่าแมวจำเจ้าของได้หรือไม่ แต่เขาก็ไม่อยากให้มะลิจำคนใจร้ายอย่างเธอ

"ว่าไงจ๊ะจัสมิน โตขึ้นเยอะเลยน้า" กิรณาไม่สนใจคำสั่งของเขา หญิงสาวอุ้มแมวเดินไปอีกทาง เธอเองก็ดีใจที่ได้เจอกับจัสมินอีกครั้ง ไม่คิดว่ามันจะอยู่ที่นี่เพราะดูยังไงราเชนทร์ก็ไม่เหมาะกับแมว ภูดิศเข้าใจเลือกคนดูแลมันจริงๆ

"วางแมวผมลงเดี๋ยวนี้!" เมื่อเธอไม่สนใจราเชนทร์ก็โมโห และครั้งนี้ไม่เพียงแค่พูด ร่างสูงตรงเข้ามาแย่งแมวออกจากอ้อมแขนของเธอ

"นายเชนทร์ เป็นบ้าอะไรเนี่ย!" กิรณาโวยลั่นตกใจกับการกระทำของเขา หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบ ยังไม่ปล่อยเจ้ามะลิตามคำสั่ง ราเชนทร์ก็ไม่ยอมเช่นกัน ยื้อแย่งเจ้ามะลิเพื่อจะเอาชนะเธอ กิรณาก็สู้ไม่ถอยหนุนตัวหลบ เมื่อกลัวเจ้าอ้วนในอ้อมแขนจะได้รับบาดเจ็บ ส่งผลให้คนตัวใหญ่ที่พุ่งเข้ามาอย่างแรงเสียหลักล้มทับลงมา

"เหมียว!" มะลิกระโดดออกจากอ้อมแขนกิรณา เมื่อมีการต่อสู้เกิดขึ้น

"ปล่อยนะ! เป็นบ้าอะไรของนาย ฉันบอกให้ปล่อย!" กิรณากรีดร้องเมื่อราเชนทร์โถมเข้าใส่ จนเธอจมหายไปกับพื้นโซฟา อกอวบแนบชิดไปกับอกเขาจนกลายเป็นเนื้อเดียวกัน

"ปล่อยแมวผม!" ราเชนทร์ยังพูดคำเดิม ใช้หน้าอกทับช่วงบนเธอไว้ ขาทั้งสองข้างทับขาเรียวเมื่อเธอยังดิ้นไม่หยุด

"ตาบอดเหรอ จัสมินโดดไปโน้นแล้วปล่อย!" กิรณาโวยลั่น เมื่อราเชนทร์ยังไม่ยอมปล่อยเธอ

"จัสมิน! ไม่มีจัสมิน ที่นี่มีแต่ไอ้มะลิ!" พูดรอดไรฟันบอกให้รู้ว่า ไม่ชอบใจชื่อที่กิรณาเรียกแมว

"เออ! มะลิก็มะลิ โน้นมะลิของนายนั่งอยู่โน้น ปล่อยฉันได้แล้ว!" มือบางผลักลงที่อกแกร่ง ราเชนทร์ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ก็เห็นอยู่ว่ามะลินั่งตาแป๋วอยู่ข้างๆโซฟา โชคดีทีมันโดดหนีทัน ไม่อย่างนั้นคงโดนทับแบนไปแล้ว

มือหนาคว้าข้อมือบาง แล้วรวบเอาไปไว้บนศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว อกอวบอิ่มภายใต้เสื้อนักศึกษารัดรูปบดเบียดอยู่กับหน้าอกของเขา ชายหนุ่มกระหยิ่มในใจยิ่งแกล้งก็ยิ่งสนุก

"นะ...นายเชนทร์ มันจะมากไปแล้วนะ นายจะทำอะไร!" หัวใจดวงน้อยเต้นคร่อมจังหวะ ตกใจกับการกระทำของเขา ราเชนทร์กำลังจะทำอะไร เธอไม่สนุกไปกับเขาหรอกนะ

ราเชนทร์ไม่ตอบคำถาม ใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำลงมาหา ริมฝีปากอิ่มเต็มที่กำลังบริภาษเขายั่วยวนจนอดใจไม่ไหว อยากรู้ว่ารสชาติของมันจะหอมหวานเพียงใด ที่ผ่านมาเขาไม่เคยแตะต้องของต้องห้ามของนายใหญ่ แต่ครั้งนี้เขาจะลองดูสักครั้ง แล้วค่อยไปรับโทษทีหลัง เพราะอยากลิ้มรสปากเล็กจิ้มลิ้มที่ทั้งด่าและต่อว่าเขาสารพัด

"นาย!...อื้อ" เสียงที่เปล่งออกมาถูกกลืนลงคอเมื่อปากร้อนประกบลงมา ราเชนทร์ตามติดเมื่อใบหน้าสวยเบี่ยงหลบ กิรณาตกใจจนแทบสิ้นสติ หัวสมองมึนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ราเชนทร์ทำแบบนี้ทำไม

ปากร้อนบดจูบลงมาอย่างแรงเพื่อทำโทษเธอ ที่บังอาจทำให้เขาเป็นห่วง เขารู้ว่าเธอยิงปืนเก่งและถูกฝึกมาอย่างดี แต่ก็ไม่ชอบใจที่เห็นเธอทำเรื่องใหญ่เกินตัว เธอเป็นหัวใจของทุกคน คุณพ่อ นายแม่ นายใหญ่ จะเสียใจแค่ไหนถ้าสูญเสียเธอ เขาเองก็ต้องเสียใจไปตลอดชีวิตที่ปกป้องเธอไม่ได้ หัวใจแกร่งกระตุกใครใช้ให้เขาคิดแบบนี้ เธอคือภาระ คือบ่วงที่นายใหญ่ผูกคอเพื่อทำโทษเขา เขาไม่ควรสงสารหรือห่วงใยเธอ

"อื้อ..." กิรณาดิ้นเมื่อขาดอากาศหายใจ ราเชนทร์จะฆ่าเธอให้ตายใช่ไหม ปากร้อนถอนออกเพื่อให้เธอได้หายใจ ก่อนจะประกบลงมาใหม่ และครั้งนี้เนิ่นนานจนเธอคิดว่าคงขาดใจตายด้วยจูบของเขา

กิรณาหอบหนักเมื่อเขาถอนปากออก ตากลมโตมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ และก็ต้องตกใจเมื่อราเชนทร์โน้มหน้าลงมาอีก

"อย่า!" ร้องห้ามพร้อมกับดิ้นหนี เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆถึงได้ทำแบบนี้

ราเชนทร์มองหน้าคนใต้ร่าง ชอบใจกับจุดแดงบนแก้มใส ตาคมเข้มจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มบวมช้ำ ข้อนิ้วแกร่งกรีดไล้ลงบนพวงแก้มชมพูอมแดง หัวเราะในลำคอเมื่อเจ้าของเบี่ยงหลบ ถูกทับไว้แบบนี้ถ้าเขาเอาจริงเธอก็หนีไม่พ้น ตากลมโตสบกับตาคมเข้มเพื่อค้นหาคำตอบ

"ตกใจมากไหม" คำถามที่ได้ยินทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงเรื่องไหน ถ้าเป็นเรื่องที่ถูกไล่ยิ่งเธอชินเสียแล้ว ที่ทำให้ตกใจคงเป็นเขานี่แหละ ที่เขากำลังทำอยู่นี้มันคือความอ่อนโยนใช่ไหม

"ปล่อย!" กิรณาไม่ตอบคำถาม ใบหน้าสวยเข้มขึ้นบอกให้เขารู้ว่าเธอไม่พอใจที่ถูกเขาล่วงเกิน

"ผมขอโทษ"

"นะ...นายจะมาขอโทษฉันทำไม เรื่องที่เกิดก็เป็นเรื่องปกติ ฉันโดนลอบทำร้ายมาตั้งแต่จำความได้ ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว"

"แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ล่ะครับ น่ากลัวหรือเปล่า"เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถาม

"หมายความว่าไง"

"รู้สึกยังไงที่ผมจูบคุณ"

"นาย!" ใบหน้าสวยแดงก่ำ กิรณาไม่แน่ใจว่ามันเกิดจากความอายหรือความโกรธกันแน่ รู้สึกยังไงที่ถูกเขาจูบ คนบ้านี่ถามมาได้ยังไง

"ถ้ายังหาคำตอบไม่ได้ ผมจะทวนให้อีกรอบนะครับ"

"ไม่ต้อง! ฉันเกลียดนาย เกลียดทุกอย่างที่เป็นนาย โดยเฉพาะจูบของนาย จูบของนายน่ารังเกียจที่สุด!"

"แต่การกระทำของคุณมันตรงกันข้ามนะครับ คุณจูบตอบผม คุณเอาลิ้นมาพันกับลิ้นผม แล้วก็..."

"หยุดนะ ฉันไม่ได้ทำแบบนั้น!" แหวใส่เมื่ออับอายกับคำพูดของเขา

"แน่ใจ" เสียงนุ่มทุ้มถามย้ำอย่างล้อเลียน

ราเชนทร์ต้องใช้มนต์สะกดแน่ๆ เธอถึงได้เคลิ้มไปกับเขา เธอเกลียดและไม่เต็มใจ แต่ร่างกายกลับตอบสนองกับสัมผัสของเขา เขาแตะนิดแตะหน่อย เธอก็ละลายเป็นขี้ผึ้งรนไฟ เพราะความใจง่ายจึงถูกเขาย้อนรอยให้เจ็บแสบ จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก อย่าหวังเลยว่าเขาจะได้เข้าใกล้เธออีก คิดในใจแล้วออกแรงดิ้น เธอต้องออกจากอ้อมแขนของเขาให้เร็วที่สุด คนบ้านี่จะได้เลิกเยาะเย้ยเธอเสียที