ไศลาเดินเร็วมาถึงปากทางเข้า ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวปนน้อยใจสูงสุด ก่อนจะหยุดหันซ้ายหันขวา ใคร่กระทืบเท้าทีนึง เมื่อเพิ่งจะนึกออก ว่าแท้จริง..งอนไปก็ทำอะไรเขาไม่ได้
เพราะท้ายที่สุดคนที่เป็นเบี้ยล่างมันคือเธออยู่ดี
ใช่ นี่มันถิ่นเขา!
" ไศลา เดี๋ยวไศลา หยุดก่อน "
เธอหันไปมอง น้ำเสียงที่เจือปนหอบแหบ ราวกับกำลังบอกว่าเขาเหนื่อย
เวเดนเดินเร็วตามเธอมาทันจนได้ หญิงสาวยิ่งขัดใจหนัก หันไปมองแว้บนึง จึงจะหันกลับมานิ่วหน้า ซ่อนน้ำตาไว้ ลับหลังที่เขานั้นไม่เห็น
" ฟังฉันอธิบายก่อน "
เธอสูดลมหายใจเขาปอดสุดลึก ก่อนจะพ่นมันออก ยอมจำนนต่อเหตุการณ์จนตรอกที่เธอเจอะเจอ
และยอมรับ วินาทีนี้ เธอเองก็สับสนเช่นเดียวกัน
สรุป..กับเขา ความรู้สึกของเธอคิดยังไงกันแน่
" ฉันอยากกลับบ้านค่ะ"
" ไม่ ไศลา มันไม่ใช่ตอนนี้"
" พาฉันกลับบ้านที.."
" ไม่ได้ ฟังฉันอธิบาย...."
" ฮึ้ก...จะอธิบายอะไรเล่า! ฉันไม่ได้อยากจะรู้อะ
