มัสยาเม้มริมฝีปากแน่น เธอจุกจนพูดอะไรไม่ออก เขาไม่ยอมรับผิดในสิ่งที่ตัวเองทำ แล้วยังมาปรักปรำต่อว่าต่อขานเธออีก
“เธอใช้ผู้ชายครั้งละกี่คนถึงจะพอกับความร่านของเธอ! ทำไมฉันแค่คนเดียวเธอถึงไม่พอ!” รินณภัทรยังรู้สึกเจ็บปวดรับไม่ได้กับสิ่งที่เขาได้รับรู้และเห็นมาด้วยตัวเอง แววตาเขาแข็งกร้าวลุกโชนขึ้นเมื่อคิดจะสั่งสอนผู้หญิงอย่างมัสยา ร่างสูงหมุนร่างบางให้หันไปทางโซฟาขนาดคิงส์ไซส์มุมห้อง มือหนาที่บีบต้นแขนเรียวทั้งสองข้างไว้ เลื่อนลงไปจับข้อมือเล็กทั้งสองไพล่มาด้านหลังพร้อมกับผลักดันร่างบางให้คุกเข่าลงไปบนโซฟาอย่างไม่ปราณีจนใบหน้าเธอชนเข้ากับขอบของพนังพิงโซฟาอย่างจัง
“อุ๊ย! น่ะ นายจะทำอะไร!”
“ไม่น่าจะถาม..ฉันก็จะสั่งสอนให้เธอสำนึกและหลาบจำว่าอย่าริมาเล่นกับความรู้สึกของฉัน! ฉันเคยเตือนเธอแล้ว! ทำไมไม่จำ!” มือหนาจับข้อมือเล็กทั้งสองกดได้ที่บั้นเอว อีกมือก็ถกกระโปรงพลีทสีเทาอ่อนขึ้นไปกอง
