หลังทานมื้อเที่ยงเสร็จ และส่งเพียราขึ้น ฮ. กลับได้ไม่นาน ในใจเดมีปฏิเสธไม่ได้ เธอนั้นสบายใจไปเปลาะหนึ่ง ทว่าลึกๆ รู้อยู่แก่ใจดี ชีวิตของเธอไม่เคยมีความสุขได้นาน
ดวงตาหวานฉ่ำ นั่งกอดเข่ามองร่างสูงอยู่บนเตียง เขาไม่ได้ปริปากพูดกับเธอตั้งแต่พากันกลับมาที่ห้อง เพราะเอาแต่เก็บของ สลับกับการกดสมาร์ทโฟน พร้อมหน้าที่เคร่งขรึม ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเหยิง หากให้เดานั่นคงเป็นภารกิจลับ
เธอจึงเลือกที่จะไม่ถาม แต่นั่งมองเขาแทน ไปๆ มาๆ ก็รู้สึกเพลิดเพลินไปอีกแบบ เพราะช่วงเวลานี้เธอคงจะได้เห็นบุคลิกและท่าทางของเขาในยามเผลออย่างชัดเจน
จนกระทั่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว และดึงสูทสีดำที่แขวนอยู่มาพาดบ่า
หญิงสาวกะพริบตาถี่
" จะไปไหนคะ "
รอคนที่กำลังควานหาบุหรี่ มาคาบไว้ที่ปากเตรียมจะสูบตอบ
เขามองหน้าเธอเพียงเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงจุดมัน พลางเดินไปที่ระเบียง ด้วยท่าทางเคร่งเครียด
" ชายแดน "
เดมีได้ยินอย่างนั
