ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ทั้งคู่พริ้มหลับไป จนกระทั่งเจ้าของร่างคนตัวเล็กที่พักผ่อนจนหลับเต็มอิ่ม พร้อมกับเปลือกตาสวยก็ค่อยๆ ขยับรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก ทว่าทันทีเมื่อเธอเปิดตาลืมขึ้นมาก็พบว่าใบหน้าหล่อเหลาของคนซึ่งยังคงพริ้มหลับสบายอยู่ข้างกายอยู่ใกล้ในระยะประชิด หนำซ้ำท่อนแขนแกร่งของเขาพาดโอบกอดเอวของเธอเอาไว้แน่นราวกับว่ากลัวเธอจะหายไปไหน
"อึก!"
วินาทีถัดมา หลังจากเห็นภาพที่ไม่คุ้นชินดังกล่าวดวงตาซึ่งยังอยู่ในอาการเซื้องซึมทีแรกก็พลันเบิกกว้างสะดุ้งตกใจตื่นเต็มที่ขึ้นมาทันตา แม้จะนอนร่วมเตียงเดียวกันอยู่ทุกวัน แต่ก็ใช่ว่าเธอจะตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเขานอนกอดเธออยู่ในสภาพแบบนี้เลยสักครั้ง เพราะปกติก่อนนอนก็ต้องมีหมอนข้างใบใหญ่กั้นกลางไว้ตลอด
ด้วยความที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก มิราจึงพยายามค่อยๆ ออกแรงเพื่อถอยห่างให้หลุดจากพันธนาการของเขา
"อือ"
ทว่าทันให้มิราขยับตัว เธอก็สัมผัสได้ถึงแร
