'หากเวลามันสามารถย้อนกลับไปได้ ผมอยากจะทำดีกับเธอให้มากกว่านี้....ไม่ใช่เป็นอยู่อย่างที่ผ่านมา...'
หัวใจที่มากด้วยแผนการพลันพลุ่งพล่านด้วยความละอายทั้งรู้สึกผิด พานให้ผู้ชายซึ่งไม่เคยได้สัมผัสความรักอย่างเป็นจริงเป็นจังก่อนเลยยิ่งปวดใจระลอกแล้วระลอกเล่าเมื่อได้เห็นความทรมานใจในแววตาคู่นั้นของเธอ
"ช่างเถอะ เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว อย่าไปสนใจเลย อีกอย่างแม่ของฉันท่านก็ไปสบายแล้ว ฉันก็ไม่ได้มีอะไรติดใจอีก" เธอพูดด้วยรอยยิ้มแฝงไปด้วยความขมขื่น
แต่ถึงมิราจะแสดงออกมาให้เห็นเช่นนั้น ดวงตาดำขลับกลับมองเธออย่างซับซ้อน ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของคามิลคล้ายกับมีความคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาครู่หนึ่ง จึงระบายยิ้มอ่อนโยนส่งให้เธอ จากนั้นหันไปเอ่ยกับโกศอัฐมารดาผู้ล่วงลับของเธอตรงหน้าด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง
"คุณแม่ครับ คุณแม่อยู่ทางนั้นโปรดวางใจได้เลยนะครับ ผมในฐานะลูกเขยของคุณแม่และเป็นสามีของมิรา
