"อึก!!"
ท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัดที่พลันเงียบลงกะทันหัน โลกทั้งใบของคามิลในเวลานี้เหมือนจะหยุดหมุนไปพร้อมกับมิราที่หันมาสบมองเขาตรงๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลายทั้งตื่นตะลึงไม่ต่างกัน หลังจากได้รับรู้ว่าผู้เป็นมารดากำลังยื่นให้เขาและเธอเซ็นใบหย่าก่อนถึงวันที่กำหนดในใบสัญญาโดยไม่ทันได้เตรียมตัวหรือเตรียมใจใดๆ
'ไม่จริงใช่ไหม เรากำลังจะต้องหย่ากันแล้วงั้นเหรอ....'
ความรู้สึกอ้างว้างและเจ็บปวดอย่างรุนแรงพลันถาโถมเข้ามาในใจของทั้งสองระลอกแล้วระลอกเล่า ขณะทั้งสองสบตามองกันด้วยความหวั่นไหวอยู่ภายในตาไม่กะพริบ อย่างไม่รู้เลยว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดีกับสิ่งที่เหนือความคาดหมายนี้ที่กำลังเผชิญ
'มันเร็วเกินไป...'
'ธะ เธอควรจะดีใจสิมิราที่ได้หย่ากับเขาแล้ว...'
ทั้งที่เดิมทีจุดมุ่งหมายการรอคอยในตลอดสามปีที่ผ่านของคามิลและมิรานั่นก็คือการได้รับอิสรภาพและอิสระกลับคืนมาหลังจากหมดพันธะการวาระสัญญาแต่งงา
