เมื่อออกจากประตูจวนหลิน
“ไปโรงยาเจี้ยนคัง” หลินซิงเยียนสั่งสาวใช้ติดตาม
นางจึงรีบหันไปเปิดผ้าม่านรถม้าบอกสารถีทันทีอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก
สารถีเองก็งุนงงเพราะนั่นมิใช่เส้นทางไปงานเลี้ยง ทว่าเขาก็ได้แต่ฉงนเพราะต้องทำตามคำสั่งมิอาจขัดขืนได้
หลินซิงเยียนนั่งรถม้าไปรับติงยวี่ถิงถึงโรงยาเจี้ยนคังเพื่อให้มางานเลี้ยงพร้อมกัน
ติงยวี่ถิงย่อมเตรียมตัวรออยู่แล้ว
กล่องใส่เครื่องประทินผิวต่างๆ ถูกยกใส่รถม้าจนเต็มชนิดที่พร้อมเปิดตลาดนอกสถานที่เหมือนในยุคที่นางจากมา กระดาษหมึกและพู่กันชนิดพกพายังเตรียมไว้พร้อมพรั่ง
เมื่อขึ้นนั่งในรถม้าที่มีผู้อื่นนั่งอยู่ด้วย ติงยวี่ถิงย่อมทักทายสหายว่า “คารวะคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ”
หลินซิงเยียนพยักหน้ารับเรียบๆ ตามที่นัดแนะกันไว้
“อืม...วันนี้ลำบากเจ้าตามเฝ้าดูแลข้าไม่ห่างแล้วนะ”
“เจ้าค่ะ”
สาวใช้ที่ติดตามมาจากจวนหลินกะพริบตามองฉงน จนกระทั่งทนไม่ไหวจึงถามอย่างน้อย
