ในห้องนี้มิดชิดรอบทิศ ชายหญิงที่บังเอิญอยู่ด้วยกันยามวิกาลจึงไม่เป็นที่ผิดสังเกตของสาวใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าเรือน
หลินซิงเยียนล้างหน้าเสร็จก็ซับหน้าเดินออกมาพร้อมพวงแก้มที่เนียนนุ่มผิวผ่องเปล่งปลั่งคล้ายเรืองแสงได้ กลิ่นหอมยังโชยมาอบอวลน่าสูดดมปานนั้น
หญิงสาวงดงามเฉิดฉายแม้ไม่ผัดหน้าทาชาดอันใด
ชายหนุ่มมองภาพเบื้องหน้านิ่งๆ มิอาจหลอกตัวเอง กลิ่นกายของนางทรงเสน่ห์น่าหลงใหล กลิ่นอายทรงพลัง นางมีบางสิ่งที่สามารถรัดรึงตรึงสายตาเขาได้
แต่ขอตินิดเดียว ชุดที่สวมมิดชิดเกินไปหน่อย
ต่อให้เคยเห็นมาแล้วทั้งหมดแต่ก็ยังอยากเห็นอีก...
ดวงตาคมแฝงแววร้อนแรงหรี่ลงเล็กน้อยขณะนึกติต่อเนื่อง แก้มนวลเนียนยังซูบผอมไปหน่อย เขาอยากให้นางมีเนื้อตรงแก้มอีกเล็กน้อย เอาไว้หยิกและบีบเล่น
แค่นึกถึงความนุ่มนิ่มตรงนิ้วมือ เจิ้งจื่อหมิงยิ่งหรี่ตา รีบปฏิเสธความร้อนรุ่มในใจอย่างเย่อหยิ่งดุดัน
หลินซิงเยียนไม่รู้ความคิดเขา
