ถึงแม้ว่าชวินจะไม่แสดงความเคียดแค้นโกรธเคืองเหมือนตอนแรกแต่แสนดีก็สำนึกถึงความผิดของตัวเองอยู่เสมอ แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะพูดหรือถามถึงด้วยกลัวว่าจะไปสะกิดใจเขา
“ค่ะแม่...แสนดีใจกับน้อง ๆ ด้วยค่ะ”
“จ้ะแม่เองก็ดีใจ คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคุณชวินจะสนับสนุนเราขนาดนี้”
“ค่ะแม่”
บนใบหน้าหวานของแสนดีมีรอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อนึกถึงเขา คุณแม่อารีย์โทรมาบอกเล่าเรื่องที่ชวินรับอุปการะเรื่องการเรียนของเด็ก ๆ เป็นการส่วนตัว จึงยิ่งทำให้เธอรู้สึกตื้นตันและซาบซึ้ง
ไม่ว่าอดีตจะเคยถูกชวินทำร้ายทั้งกายและใจแต่แสนดีก็ไม่เคยถือโทษ ด้วยเธอคิดเสมอว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะโกรธเคือง และมั่นใจมาตลอดว่าเนื้อแท้ของชวินนั้นไม่ใช่คนใจร้ายซึ่งวันนี้เธอก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองคิดไม่ผิด
“ทำอะไรน่ะ”
ความคิดของเธอหยุดลงเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามานั่งใกล้ ๆ
“เปล่าค่ะ แสนเพิ่งคุยกับแม่อารีย์ แสนขอบคุณแทนเด็ก ๆ ด้วยนะคะสำหรับการอุปก
