นรกบนดิน(2)
1039 คำ
“นอนกับฉัน...” เขากดเสียงต่ำย้ำความต้องการ
“ฉันทำไม่ได้” ร่ำไห้ด้วยความเจ็บใจ นับจากวันที่ต้องทิ้งปันรักก็ปฏิญาณตนว่าจะไม่ขอเดินเส้นทางนั้นอีก
“งั้นพี่ลิลาควรจะได้รู้สักที”
“คุณทำอย่างนี้ทำไม! ฉันไม่เคยแสดงตัวว่าอยากรู้จักคุณ เกลียดกันนักหนาแล้วจะมานอนกับฉันหาพระแสงอะไร!” ขวัญสิรินย้อนอย่างแสบสัน
ข้อมือเล็กถูกบีบจนเจ็บร้าว ปัณณ์โน้มหน้ามาใกล้
“ฉันจะพูดครั้งเดียว...” สูดลมหายใจลึกจึงเอ่ยต่อ
“นอนกับฉัน มีลูกชายให้ฉัน แล้วเธอจะมีที่ซุกหัวนอนในบ้านนี้ตลอดไป”
“คุณบ้าไปแล้ว!” อุทานเสียงสั่น
“ฉันบ้าได้กว่านี้อีก ลองคิดดูให้ดี อีกไม่นานเด็กๆ ก็ต้องโต พี่ลิลาจะจ้างเธอชั่วกัลปาวสานไหมล่ะ แต่ถ้ายอมตกลงกับฉัน เธอจะได้เฝ้าดูเด็กทั้งสองเติบโตตราบนานเท่านาน...”
“ในบ้านฉัน” เขากระซิบคำสุดท้ายชัดๆ ข้างหู
เธอสะท้านกับความบ้าของเขา
“ถึงซื้อเวลาได้ไม่นาน ฉันก็ไม่ทำค่ะ” ใช่ วันหนึ่งปันรักจะเติบโต พี่เลี้ยงจะไม่เป็นที่ต้องการอีกต่อไป แต่ยังดีกว่าไม่มีโอกาสใกล้ชิดลูกเลย
“งั้นเวลาเธอคงหมดแล้ว ฉันจะบอกพี่ลิลา รู้ไหม สองผัวเมียนั่นมีความวิตกเป็นทุนเพราะเอกสารทางราชการของปันรักไม่เรียบร้อยสักอย่าง ที่เข้าโรงเรียนได้ก็เพราะพ่อฉันเป็นเจ้าของไงล่ะ แค่ปั่นนิดๆ หน่อยๆ ว่าแม่ผู้ให้กำเนิดจะมาทวงลูกคืน พี่ลิลามิแคล้วรีบจับเธอเซ็นยกลูกให้แล้วเอาเงินฟาดถีบหัวส่งไปไกลๆ อีกรอบ” เขาไม่ได้ขู่เข็ญ แค่ตักน้ำใส่กะโหลกให้เธอชะโงกดูเงาว่าอย่าริอ่านขัดขืน
“แหกตาดูสิ ปันรักได้รับการเลี้ยงดูอุ้มชูอย่างดีไหม ถ้าตกลงอุ้มท้องให้ฉัน เด็กที่เกิดมาก็จะได้รับไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน”
หญิงสาวยังจับต้นชนปลายไม่ถูกนัก ข่าวการสูญเสียลูกชายวัยแรกเกิดของเขาแพร่สะพัดไปทั่ว พอจะเข้าใจว่าต้องการมีลูกอีกคนมาชดเชย แต่ทำไมต้องเป็นเธอ แล้วภรรยาเขาล่ะ
“คุณเองก็เป็นหมอ หาใครสักคนมาอุ้มบุญ...” เธอพูดไม่ทันจบ ปลายคางก็แหงนเชิดตามแรงบีบ
“อย่าสำคัญตัวนักเลย ข้อแรก ฉันจะไม่ใช้วิธีทางวิทยาศาสตร์ สอง เรามันวัวเคยขาม้าเคยขี่ ใช่ว่าฉันไว้ใจเธอ อย่างน้อยก็พอหลับหูหลับตาทำได้ สาม เธอจะอยู่ในสายตาฉันตลอดเวลา และเหนือสิ่งอื่นใด เธอเคยทิ้งลูกคนแรกได้ลง จะยกให้ฉันอีกคนคงไม่ยุ่งยากทางความรู้สึกเท่าไร เพราะฉันไม่ต้องการให้มีพันธะใดๆ ในอนาคต คราวนี้เข้าใจหรือยังว่าทำไมต้องเป็นเธอ”
ขวัญสิรินปล่อยโฮ สิ้นหวังกับความเป็นมนุษย์ในตัวปัณณ์
“และแน่นอน...ฉันเป็นคนรักษาสัญญา เธอจะได้เลี้ยงลูกรวมถึงอยู่ใกล้ปันรักตราบเท่าที่ต้องการ...”
“ภรรยาคุณไม่มีวันยอม” เสียงแผ่วเตือนสติ
“ในฐานะเมียน้อย”
“เมียน้อย...” ทวนคำราวละเมอ เธอกำลังจะเสียสติกับสถานะที่เขาบีบยัดเยียดให้เช่นกัน
“ไม่ต่างจากเมียเก็บที่เคยทำนี่ เธอเข้าใจเนื้องานดี” เขาต้องเก็บพาขวัญไว้ทำหน้าที่เมียและแม่ระหว่างที่มนสิชายังทำไม่ได้
“คืนนี้เก็บไปคิดดู พรุ่งนี้ฉันจะมาเอาคำตอบ” ร่างสูงกระหยิ่มยิ้มย่องผละจากไป คำตอบที่ว่า ตอบได้เพียงอย่างเดียว
เขาจากไปแล้ว....ทิ้งคำขู่ดังก้องไว้หลอกหลอน ร่างเล็กนั่งคุดคู้ตัวสั่นงันงกอยู่มุมห้อง ความผิดเพียงครั้งต้องชดใช้ด้วยทั้งชีวิตหรือไร เธอเกิดมาจนก็อยู่อย่างเจียมตนมาตลอด ถึงยอมทิ้งศักดิ์ศรีทำงานที่สังคมดูถูก พอให้มีข้าวสารกรอกหม้อประทังชีวิตไปวันๆ ไม่เคยคิดเลื่อนชั้นด้วยวิธีสกปรกอย่างเขาว่า แต่ทำไงได้ล่ะ ปัณณ์ไม่เคยหิวเหมือนเธอ ไม่เคยกินข้าวคลุกเกลือเหมือนเธอ
ปีนั้นพ่อผู้เป็นเสาหลักของบ้าน อยู่กับท้องนาหาเลี้ยงครอบครัวโดนพิษพาราควอต (สารกำจัดวัชพืช) เล่นงาน ทำให้ต้องตัดขาข้างหนึ่งทิ้ง ลำพังค่าใช้จ่ายในการรักษายังพอถูไถไปได้ ทว่าการเสียแรงงานกำลังหลักและมีคนพิการเพิ่มมาอีกคนยิ่งซ้ำเติมความยากจนข้นแค้นของเรา
พ่อกลายเป็นคนติดเหล้า แม่รับภาระดูแลย่าสูงวัยกับน้องอีกสองคน ขณะที่เธอเข้ามาเรียนและหางานทำในเมืองจึงได้พบกับปัณณ์นักศึกษาแพทย์กระเป๋าหนัก วินาทีที่เห็นเขาหยิบธนบัตรสีเทาเป็นฟ่อนมาจ่ายค่าอาหารให้เพื่อนตอนกำลังกรึ่มๆ นำไปสู่การตัดสินใจที่เธอทั้งเสียใจและไม่เสียใจในคราวเดียว
ขวัญสิรินจำเด็กสาวบำเรอสวาทคนนั้นได้ดี ระหว่างอยู่กับเขามันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เกรงใจแต่ก็สุขสบายในแบบที่เธอไม่เคยได้สัมผัส เธอยังเด็กเกินจะเข้าใจความรู้สึกลึกซึ้งของชายหญิง คิดเอาตามประสาเด็กซื่อที่ขาดโอกาสทางการศึกษาว่าเขาน่าจะเมตตาเธออยู่บ้างถึงได้เลี้ยงดูอย่างดี
กระทั่งมีปันรักจึงตาสว่าง โลกได้แสดงด้านโหดร้ายให้เห็น เซ็กซ์ใช้แลกเปลี่ยนได้เหมือนเงินตรา พอหมดประโยชน์หรือไม่เป็นที่ปรารถนา เขาก็พร้อมสลัดทิ้งทุกเมื่อ ในทำนองเดียวกันหากมีประโยชน์เมื่อไร เขาก็กลับมา
ตลกดีนะ เธอยึดเอาคำพูดปัณณ์เป็นหมุดหมาย เรียนให้จบ...ใบปริญญาไม่ใช่ความหวังความฝันของทางบ้านเพียงอย่างเดียว มันหมายถึง อำนาจต่อรอง เพื่อเธอจะได้ไม่ต้องกลับสู่วงจรนั้นอีก แต่เขากลับตอกย้ำว่าสูญเปล่า การศึกษาไม่ได้ทำให้ชีวิตเธอดีกว่าเดิม ไม่ช่วยเลื่อนชั้นทางสังคม เพราะมีคนอย่างปัณณ์เอาตีนเขี่ยอยู่ร่ำไป
- ผู้เขียน
