Part : ถึงคราวเอาจริง
2075 คำ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : ถึงคราวเอาจริง
----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------
เดอะ ริชท์ คอนโดมิเนียม
กว่าจะเดินทางกลับมาถึงที่พัก ก็เป็นเวลาเกือบตีหนึ่ง ตอนนี้ร่างกายของลมหนาวปรากฏอาการเจ็บปวดไปทั่วทุกส่วน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องการเปลี่ยนเสื้อผ้าชำระล้างร่างกายก่อนจะขึ้นเตียงนอน เพราะหากจะให้พาเนื้อตัวที่เปอะเลอะเหมือนคนไปคลุกฝุ่นมาขึ้นที่นอน ก็เกรงใจเจ้าของห้องคนที่ต้องนอนร่วมเตียงด้วย
“โอ๊ย!”
“มานี่ ฉันถอดให้” คุณชาร์ที่เห็นว่าลมหนาวถอดเสื้อคลุมออกอย่างทุลักทุเล เขาจึงอาสาจะช่วยถอดเสื้อผ้าชิ้นที่เหลือ แต่เพียงแค่เห็นว่าชุดด้านหลังของเธอขาดลุ่ยไม่เหลือสภาพดี มือของเขาก็หยุดนิ่ง หนำซ้ำแผ่นหลังขาวยังมีแต่รอยเล็บรอยจิก เห็นแล้วก็มีอารมณ์โกรธแค้นประทุแทนสาวสวยคนที่ถูกทำร้าย
“…” กล้าดียังไงมาทำผู้หญิงของฉันเป็นรอยแผลทั่วตัวแบบนี้ นังพวกบ้า
“เอ่อ…เดี๋ยวหนาวถอดเองก็ได้นะคะ”
“ฉันถอดให้”
“…” ลมหนาวยืนนิ่งให้คุณชาร์ช่วยเหลือ เขาจับเธอถอดชุดที่เลอะเปอะเปื้อนออก จนเหลือแค่ผ้าชิ้นสุดท้าย “เอ่อ…ชิ้นนี้เดี๋ยวหนาวไปถอดในห้องน้ำก็ได้ค่ะ”
“จะอายอะไร” เขาถามออกไปเพราะเห็นว่าเธอยืนเอาแขนสองข้างกอดปิดทรวงอกโป๊ไว้ ส่วนขาสองข้างก็ไขว้เข้าหากันไม่ยอมให้เขาถอดผ้าชิ้นสุดท้ายนั้นออก ทำราวกับว่าเขินอาย ทั้งที่เมื่อวานทำเรื่องอย่างว่ากันทั้งคืนจนเช้า
ถึงจะได้เสียกันแล้วก็เถอะ แต่จะให้เขาถอดกางเกงในให้ในเวลาแบบนี้ มันก็น่าอายอยู่ดี “...เดี๋ยวหนาวเข้าไปถอดในห้องน้ำดีกว่าค่ะ จะได้รีบอาบรีบเสร็จ”
“แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าเฉย ๆ ไม่ต้องอาบน้ำก็ได้”
“แบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ ตัวหนาวสกปรกมีแต่ฝุ่น โดนทั้งมือทั้งเท้า...” เธอพูดในตอนที่คว้าผ้าขนหนูมาปิดคลุมร่างกาย
“งั้นเดี๋ยวฉันเข้าไปอาบให้”
“ไม่เป็นไรค่ะ...หนาวอาบเองได้” เธอพูดจบก็วิ่งหายเข้าห้องน้ำไป
“งั้นก็รีบอาบนะ เดี๋ยวฉันจะเตรียมชุดนอนวางไว้ให้บนเตียง”
“ค่ะ” สาวสวยขานรับคำสั่งอยู่ภายในห้องน้ำ
แม้ว่าตอนนั้นทั้งคู่จะกลับมาถึงที่พักแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถล้มตัวลงนอนได้ อาจเพราะว่ายังมีสิ่งที่ต้องทำ อีกทั้งยังต้องปรับตัวกับสถานการณ์บีบบังคับเช่นอย่างตอนนี้ที่ทั้งคู่ต้องมาอยู่ร่วมกัน หลังจากที่รู้จักกันได้เพียงแค่วันเดียว แม้เมื่อวานจะทำข้อตกลงกันไว้แล้วว่าเขาจะรับเลี้ยงดูเธอ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะให้เธอเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเขาเหมือนอย่างตอนนี้
“ยาวไปหน่อย แต่ก็ใส่ได้ค่ะ” ชุดนอนตัวโคร่งที่ลมหนาวสวมอยู่ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด อาจเพราะว่ามันหลวมเกินไซซ์ปกติที่เธอใส่ไปมากถึงสามไซซ์ มันจึงกลายเป็นชุดนอนได้พอดี
“นั่งลง”
“…” ฉันนั่งบนเตียงตามที่คุณชาร์สั่ง แต่ไม่คิดว่าคำสั่งของเขาจะเพื่อทำบาง อย่างเช่นการพับขากางเกงที่ยาวกองอยู่ตรงข้อเท้าให้
“ไม่ต้องหรอกค่ะคุณชาร์”
“อยู่เฉย ๆ ถ้าตอนกลางคืนหนาวลุกมาเข้าห้องน้ำแล้วสะดุดขากางเกงล้มจะทำยังไง”
“…แต่มันไม่เหมาะเลยนะคะ คุณโตกว่าหนาวตั้งหลายปี” เธอเกรงใจในอายุของเขาที่มากกว่าเป็นสิบปี
“เพราะโตกว่า ถึงต้องมีความรับผิดชอบยังไงล่ะ ให้หนาวก้มทำเองคงจะยิ่งปวดเมื่อย เอาเถอะ นอนพักได้แล้ว”
“หนาวต้องทายาก่อนค่ะ คุณชาร์นอนเลยก็ได้นะคะ” เธอลุกเดินผ่านหน้าคนตัวสูงไปหยิบถุงยาที่หมอให้มา ซึ่งแผลเล็บจิกและรอยถลอกที่เกิดขึ้น ควรได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เพราะมันอาจจะเกิดการติดเชื้อ เป็นหนอง หรืออาจจะเกิดแผลเป็นได้
“ฉันทาให้”
“...” ลมหนาวหยุดนิ่งเมื่อถูกอีกคนแย่งหลอดยาไปจากมือ เธอนั่งอยู่บนเตียงให้เขาทายาให้ตามจุดต่าง ๆ ที่เกิดแผล ซึ่งช่วงบริเวณท้ายทอยเป็นรอยข่วนจากเล็บคมที่ลึกที่สุดบนร่างกาย เพียงแค่เห็นก็รู้ได้ว่าอาจทำต้นคอสวย ๆ ของเธอเป็นรอยแผลเป็น
“โอ๊ย!”
“เจ็บเหรอ?”
“มันแสบค่ะ”
“เฮ้อ เวรกรรมอะไรของฉันนะ”
“เอ่อ หนาวทาเองก็ได้นะคะ”
“เปล่า ฉันไม่ได้บ่นหนาวหรอก…” ที่ผมกำลังบ่นถึง คือยัยเกลหมาบ้าต่างหาก กัดไม่ปล่อย กัดไม่เลือก จนผมไม่รู้ว่าไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้กับผู้หญิงคนนี้นักหนา
“...” ทำไมชั่วโมงความสุขของฉันกับคุณชาร์มันเริ่มต้นได้สั้นแบบนี้นะ ไม่ทันครบยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ ก็เกิดเรื่องหนักใจให้เราทั้งคู่แล้ว
“ตรงแก้มนี้ จะเป็นรอยแผลเป็นไหมเนี่ย” คนที่รับอาสาทายาพูดบ่น ในตอนนั้นก็มีสีหน้าที่โกรธแค้นแทนผู้ถูกกระทำ “…ไว้ฉันจะเอาคืนให้นะ”
“คะ?”
“ไม่มีอะไรต้องทำแล้วใช่หรือเปล่า หาวว!” เขาตั้งคำถามจบก็หาวออกมาปากกว้าง ทำให้ลมหนาวรู้ว่าเธอควรจะนอนพักได้แล้ว เพราะไม่เช่นนั้นอีกคนก็คงจะต้องอยู่เฝ้าเธอทั้งคืน
ทั้งคู่ล้มตัวลงนอนไม่นานก็พากันหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว เพราะต่างก็อ่อนเพลียและเหนื่อยล้าจากเรื่องที่เจอ ซึ่งก็เป็นอย่างที่คุณชาร์คาดการไว้ ว่าตื่นเช้ามาลมหนาวอาจจะมีไข้
เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากร่างกายของสาวสวยที่นอนอยู่ด้านข้าง ตอนนี้อาจจะเป็นช่วงที่พีคที่สุดของความเจ็บปวดหลังผ่านการถูกทำร้ายมา คนเจ็บได้แต่นอนนิ่งไม่ขยับตัว แม้จะได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอดังอยู่เป็นระยะ
“ลมหนาว…เป็นไข้จริงด้วยแฮะ”
ผมตื่นขึ้นมาในช่วงเจ็ดโมงเช้า พยายามเรียกปลุกคนที่หลับอยู่ให้ลุกขึ้นมากินข้าวกินยา แต่ดูเหมือนว่าลมหนาวจะไม่สามารถขยับตัวทำอะไรเองได้เลย ผมคงต้องรับหน้าที่ดูแลเธอไปก่อน
“ฮัลโหล ออกไปซื้ออาหารเช้ากับเจลลดไข้แล้วก็แผ่นแปะแก้ปวดให้ที” ผมโทรสั่งกับลูกน้องที่เฝ้ายามอยู่ที่นี่
“ได้ครับท่าน”
สิ้นเสียงปลายสายตอบรับ คุณชาร์ก็กดเปิดเช็คข้อความที่ถูกส่งมาหาเขาเป็นสิบเป็นร้อยข้อความ ซึ่งเป็นเนื้อหาจากความในใจของคนเคยรักอย่างเกล ที่กึ่งด่ากึ่งขอร้องให้เขาและเธอกลับมารักกันเหมือนเดิม แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังตีมึนไม่หลุดปากพูดขอโทษกับเรื่องที่เคยทำผิดบาป แถมยังพูดโทษลมโทษอากาศ โทษทุกสิ่ง ยกเว้นแต่โทษตัวเอง
“เหอะ! รักงั้นเหรอ ลักเงินฉันล่ะสิไม่ว่า...”
“กลับไปอยู่กับไอ้ชั่วผัวเก่าของเธอนั่นแหละดีแล้ว…ผู้ชายที่ดีขนาดฉัน ไม่คู่ควรจะเป็นผัวของเธอหรอก”
เกลเป็นแฟนเก่าที่ผมคิดว่าไม่ควรให้วนกลับเข้ามาในชีวิตของผมอีกเด็ดขาด เธอควรกลับไปอยู่กับสามีเก่าพ่อของลูก ผู้ชายคนนั้นที่เหมือนเกิดมาเพื่อเธอ ราวกับนรกสรรสร้าง เธอทำให้ผมรู้สึกขยาดการมีเมียไปอีกนาน และคิดได้ว่า การแต่งงานกับใครสักคนควรจะคิดให้รอบคอบยิ่งกว่านี้ เพราะไม่เช่นนั้นแล้ว ผมอาจคว้าผู้หญิงแบบเกลมาเป็นคู่ชีวิตอีก
หรือถ้าจะตัดปัญหาเรื่องกวนใจพวกนั้น ผมคงต้องครองตัวเป็นโสดและซื้อกินเอา หรือไม่ก็มีอีหนูสักคนเป็นเพื่อนแก้เหงา ซึ่งตอนนี้ ผมก็เจอผู้หญิงที่ถูกใจอย่างลมหนาว มารับทำหน้าที่นั้นแล้ว แต่มันคงไม่ง่ายสำหรับเธอเลย เพราะเธอดันเข้ามามีตัวตนในตอนที่ผมยังเคลียร์กับเมียเก่าไม่จบ นี่แหละปัญหากวนใจที่ผมไม่สามารถปล่อยเธอไปเผชิญเรื่องราวนี้ลำพังได้
“ฮัลโหล ทนายครับ”
“ครับคุณชาร์”
“เมื่อคืนเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย ผมคิดว่าภรรยาเก่าของผม อาจจะนำเรื่องเมื่อคืนนี้ไปเป็นประเด็นในศาลได้ ผมอยากจะให้คุณช่วยจัดการเรื่องนี้ให้อีกเรื่องน่ะครับ”
“เรื่องอะไรเหรอครับ?”
“…” คุณชาร์เริ่มเล่าเรื่องที่ทำให้เขาเสียเปรียบอีกฝ่าย ให้กับทนายฟัง
และประเด็นเมื่อคืน มันค่อนข้างเป็นผลเสียกับการฟ้องหย่าที่ศาลตัดสินรับคำร้องไปเมื่อไม่นานนี้ แม้ว่าทั้งคู่จะยุติความสัมพันธ์มาได้เกือบสองเดือนแล้ว แต่ใบสำคัญการสมรสก็ยังไม่สิ้นสุดลง เกลยังคงมีสิทธิ์เรียกร้องชู้ตามอำนาจที่เธอมี และคุณชาร์ก็ไม่ต้องการให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น เพราะมันคงกลายเป็นยิ่งกว่าฝันร้ายของลมหนาว คนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลยกับสงครามการหย่าครั้งนี้
“ดูท่าคุณเกลคงไม่น่าจะยอมความเรื่องนี้ง่าย ๆ แค่เรื่องหย่ายังยืดเยื้อ กับเรื่องมือที่สามผมว่าเธอคงไม่ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปแน่”
“ทำยังไงก็ได้ครับ ที่ไม่ต้องให้ผู้หญิงอีกคนของผมเดือดร้อน เธอไม่รู้เรื่องอะไร ผมไม่อยากให้เธอซวยไปด้วย...อีกอย่างเธอยังเด็กอยู่ผมไม่อยากให้เธอมีประวัติติดตัว”
“ถ้างั้น…ผมว่าเราต้องยื่นหลักฐานเพิ่มเติมในการฟ้องหย่าครับ เรื่องที่คุณชาร์ละเว้นไว้ว่าจะไม่เอาผิดกับคุณเกล”
“…” หากเอาเรื่องนั้นมาเป็นประเด็นต่อศาล ผมกลัวว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่เกินควบคุม เหมือนการสาวไส้ให้กากิน
“ถ้าฝั่งคุณเกลจะเอาเรื่องมือที่สามมาเป็นประเด็น เราก็ต้องใช้เรื่องเดียวกันนี้มาเป็นตัวแก้เกมส์ พร้อมทั้งขู่ฟ้องในกรณีลักทรัพย์ที่คุณชาร์ไม่คิดเอาความ หากเสนอที่จะไม่เอาเรื่องกับคุณเกลเพื่อแลกเปลี่ยน…ผมคิดว่า คุณเกลอาจจะไม่กล้าเอาความกับเรื่องผู้หญิงอีกคนของคุณชาร์แน่ครับ แล้วเธอก็คงจะยอมเซ็นใบหย่าให้โดยง่ายเลยด้วย”
“...ถ้าแบบนั้นคงเป็นข่าวดังแน่” หากว่าเรื่องหย่าของผมกลายเป็นข่าว ความเชื่อมั่นในฐานะประทานบริษัทคงสั่นคลอน และผมอาจกลายเป็นไอ้หน้าโง่ผู้หน้าสงสารในสายตาใคร เพียงแค่นี้ผมก็เสียความเชื่อมั่นภายในครอบครัวไปมากแล้ว
“หรือคุณชาร์จะดูสถานการณ์ฝั่งนั้นก่อนก็ได้นะครับ ว่าเธอจะตอบโต้กลับมายังไงหลังจากที่ได้สำเนาคำร้องไปแล้ว แต่ถ้าคุณเกลยังดื้อที่จะเอาเรื่องคุณกับผู้หญิงคนใหม่จริง ๆ เราค่อยเปิดไพ่ใบสุดท้ายนี้ก็ไม่สายนะครับผมเชื่อว่ายังไงเราก็ชนะคดีฝั่งนั้นแน่นอน”
“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ...ถ้าคำตัดสินหลังจบคดีออกมาเป็นผลที่น่าพอใจ ผมมีของขวัญเตรียมไว้ให้”
“ยินดีครับคุณชาร์”
“...” ผมสูญเสียกับผู้หญิงคนนี้ไปเยอะมาก มากพอที่คิดว่าไม่ควรเสียอะไรไปเพราะเธออีก ไม่ว่าจะชื่อเสียง เงินทอง ทรัพย์สิน หรือแม้แต่ความสุขเล็ก ๆ ของผม ก็จะยอมให้เธอมาทำลายมันไม่ได้เด็ดขาด แต่ถ้าหากว่ายัยเกลยังดื้อกัดไม่ปล่อย ผมก็จะกัดตอบให้จมเขี้ยวไปเลย เอาให้ตายกันไปข้าง แม้ว่าจะต้องพังพินาศแค่ไหนก็ต้องจบเรื่องนี้ให้ได้
----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------
[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]
♡Thank you for support • I Love You 3000♡
• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿
- ผู้เขียน
