EP.3 คนเห็นแก่ตัว
1489 คำ
บทที่ 3
คนเห็นแก่ตัว
เมื่อดูหนังเสร็จศรันย์ก็พานิสามาทานข้าวที่ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่ง ทันทีที่อาหารมาเสิร์ฟเขาก็ทำการตักอาหารเหล่านั้นให้หญิงสาว เรียกได้ว่าดูแลเทคแคร์ดียิ่งกว่าแฟนเสียอีก
"อร่อยไหมครับ"
คนถูกถามพยักหน้าตอบก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้น "พี่ศรันย์ทานด้วยสิคะ สาทานคนเดียวไม่หมดหรอกนะ พุงแตกตายเลย"
นิสาไม่พูดเปล่า เธอเอื้อมมือไปตักอาหารใส่ในจานให้เขาด้วย แล้วจึงหันมาสนใจอาหารในจานของตนเองต่อ
"พี่อยากให้สากินเยอะ ๆ ค่ะ ยิ่งตัวเล็กอยู่ น้ำหนักกี่กิโลเนี่ย เจ้าแมวน้อย" ศรันย์พูดและใช้มือเขี่ยผมที่บังหน้าหญิงสาวออกให้เธออย่างเอ็นดู เขายอมรับว่านิสาสวยน่ารักมากจริง ๆ ยิ่งพอได้คุยได้รู้จักก็ยิ่งหลงเสน่ห์
"กินเยอะอ้วนตายเลย เดี๋ยวไม่มีใครรัก"
"พี่ไงคะ พี่จะรักน้องสาเองนะ" เขาบอกกับหญิงสาวอย่างจริงจังจนนิสายิ้มแก้มแทบปริ
ทุกการกระทำของศรันย์อยู่ในสายตาของดาหลันทั้งหมด สายตาของเธอพร่ามัวเพราะมีน้ำตาไหลทะลักออกมาจากหน่วยตาทั้งสองข้างอย่างหนัก ผู้ชายคนที่เธอรักแถมยังเป็นพ่อของลูกกำลังนั่งป้อนข้าวผู้หญิงอีกคนอยู่ ท่าทางมีความสุขมาก ผู้หญิงคนนั้นก็ดูดี ดูเหนือกว่าเธอทุกอย่าง ทั้งสองเหมาะสมกันมากเหลือเกิน
ดาหลันยืนมองทั้งคู่ผ่านกระจกบานใสอย่างเงียบนิ่ง มือบางลูบท้องของตัวเองไปมาเพื่อปลอบใจลูกน้อยในนั้น ในจังหวะที่ดาหลันมองทั้งคู่อยู่นอกร้าน ศรันย์ก็หันมาเจอเข้าพอดี เขามีสีหน้าตกใจไม่น้อยที่เห็นดาหลันยืนมองพวกเขาอยู่ข้างนอก เขาหันกลับไปมองนิสาที่กำลังนั่งกินข้าวก่อนจะหันไปมองดาหลันอีกครั้งด้วยอารมณ์โกรธ
"น้องนิสาคะ พี่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ" พูดจบศรันย์ก็ลุกออกจากเก้าอี้และเดินไปคว้ามือดาหลันพาออกไปจากหน้าร้านอย่างรวดเร็ว ตัวคนร่างน้อยอย่างดาหลันเซถลาไปตามแรงกระชากของศรันย์ เขากระชากแขนเธออย่างรุนแรงจนข้อมือปวดไปหมด เขาลากจูงเธอมาในที่ที่ไม่มีใครผ่าน
"มาทำอะไรที่นี่ ห้ะ!" ศรันย์ตะโกนถามใส่หน้าดาหลันเสียงดังจนหญิงสาวสะดุ้งอย่างตกใจ
"ผมถามว่าคุณมาทำอะไรนี่ที่" เขาถามย้ำอีกครั้ง ดาหลันจึงเงยหน้ามองชายตรงหน้า
"ดา ไปทำธุระมา แล้วก็อยากมาเดินเล่นค่ะ แต่ดาไม่คิดว่าจะเจอคุณกับ..." ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นผุดขึ้นมาในหัวของเธอจนทำให้ต้องหยุดพูดถึงกะทันหัน เขากับผู้หญิงคนนั้น ป้อนข้าวป้อนน้ำกันถึงขนาดนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นอะไรกัน เพราะอย่างนี้ใช่ไหม เขาถึงได้เปลี่ยนไป ถึงได้ไม่สนใจเธอ
"คุณเห็นน้องสา..." ดาหลันมองสายตาของศรันย์เพียงแค่ครู่เดียว เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว เธอไม่คู่ควรกับเขาตั้งแต่แรกแล้ว
"อืม! เห็นก็ดีแล้ว ผมเองก็เบื่อที่จะต้องปิดบังเหมือนกัน วันนี้ผมขอพูดเลยแล้วกันนะ" ในเมื่อดาหลันรู้ความจริงแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปิดบังอีกต่อไป ก็ดีเหมือนกันเขาก็อยากเลิกกับดาหลันใจจะ ขาดแค่หาจังหวะไม่ได้แค่นั้น วันนี้ได้เลิกสมใจแล้ว เขาจะได้เปิดตัวนิสาซะเลย
"ผมกับผู้หญิงที่คุณเห็น ตอนนี้เรากำลังศึกษาดูใจกันอยู่ ต่อไปเราจะคบและแต่งงานกัน" เขาพูดออกมาอย่างจริงจัง และไม่สนใจแล้วว่าดาหลันจะรู้สึกอย่างไร เขาสนใจแค่ว่าจะต้องเลิกกับเธอให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ดาหลันไม่พูดอะไรออกมาสักคำเพราะคำพูดทุกอย่างมันจุกอยู่อกหัวใจด้านซ้ายของเธอ มันเจ็บปวดจวนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เขาทำแบบนี้ได้อย่างไรทั้งที่คบกับเธออยู่แต่กลับไปดูใจกับผู้หญิงอีกคน เขายังมีหัวใจอยู่ใช่ไหม ดาหลันมองคนที่รักตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจหนัก แล้วลูกในท้องของเธอ จะทำอย่างไร
"แล้วดาล่ะคะ ดาเป็นอะไร แล้วดาล่ะ" หญิงสาวถามชายตรงหน้าทั้งน้ำตา เธอทรมานหัวใจเหลือเกิน เขาทำเหมือนเธอเจ็บปวดไม่เป็น จะบอกเลิกยังไงก็ได้อย่างนั้นเหรอ
"คุณก็กลับไปอยู่ในที่ที่คุณเคยอยู่ไง ดาหลัน" เขาพูดและชักสีหน้าไม่พอใจออกมา แค่เดินออกไปจากชีวิตเขามันจะยากอะไร ในเมื่อทั้งเขาและเธอก็ไม่ได้มีพันธะอะไรที่ต้องเกี่ยวข้องกัน ทำไมจะต้องทำให้เรื่องมันยุ่งยาก
คำตอบของศรันย์ทำให้ดาหลันถึงกับนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ประโยคที่เขาพูดออกมาเมื่อครู่แปลว่าเขาไล่เธอให้ออกไปจากชีวิต มันเจ็บยิ่งกว่าโดนมีดหลายพันเล่มทิ่มแทงเสียอีก
"ผมพูดจบและชัดเจนแล้วนะ ต่อจากนี้ไปเราสองคนก็ต่างคนต่างอยู่ ข้าวของของคุณที่อยู่ในห้องผม เดี๋ยวผมจะให้คนรถไปส่งที่อยู่ใหม่คุณให้ ระหว่างที่คุณก็หาห้องใหม่อยู่ก็พักที่นั่นไปก่อนแล้วกัน ได้ห้องใหม่เมื่อไหร่ก็ค่อยบอกผม" คำพูดของเขาเหมือนเอาค้อนหนักหลายตันทุบลงที่กลางหัวใจหญิงสาวที่ยืนฟังอยู่ ดาหลันมองหน้าคนที่เธอรักอย่างเสียใจและผิดหวังมาก ความรักที่เธอมีให้เขาคงไม่มากพอ ก็แน่ละสิ เธอมันก็แค่ผู้หญิงจน ๆ ไม่มีสิทธิ์คู่ควรกับคนอย่างเขาหรอก ทุกวันนี้ที่เป็นอยู่ก็คงเป็นแค่คู่นอน ส่วนลูกในท้อง ตอนนี้เธอควรจะทำอย่างไรดี เธอคิดไปต่าง ๆ นา ๆ
"ผมลืมบอกคุณอีกเรื่อง"
"หยุดได้แล้วค่ะ ฉันไม่อยากฟังอะไรแล้ว" ดาหลันยกมือขึ้นปิดหู ตอนนี้เธอไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้วแต่ศรันย์ก็ดันจับมือเธอออก
"แต่คุณต้องฟัง สิ่งที่ผมจะบอกก็คืออย่ามายุ่งกับผู้หญิงคนนั้นเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นคุณได้อยู่ลำ..."
"ฉันท้อง" แค่คำพูดประโยคเดียวของดาหลันถึงกับทำให้ศรันย์หยุดพูดเรื่องของตัวเองทันที ผู้หญิงคนนี้พูดอะไรออกมา คิดจะใช้แผนสกปรกอย่างนี้เชียวเหรอ
"เมื่อกี้ คุณว่ายังไงนะ" เขาบีบไหล่ดาหลันแรงขึ้น ดวงตาของเขาร้อนวุบวาบดั่งมีไฟลุกโชนขึ้นมา
"ดาท้องค่ะ ลูกของเรา" หญิงสาวพูดอีกรอบ เธอหวังไว้ลึก ๆ ว่าถ้าหากบอกเขาไปแล้ว เขาจะได้ไม่ทิ้งเธอไปไหน ลูกของเธอต้องมีพ่อสิ
"พูดเล่นใช่ไหม ผมบอกให้คุณทานยาตลอดนี่" ศรันย์จับบ่าไหล่หญิงสาวบีบอย่างแรง เขายอมรับไม่ได้จริง ๆ เขาไม่พร้อมที่จะเป็นพ่อคนในตอนนี้ ชีวิตและอนาคตยังอีกยาวไกล เขาไม่มีวันจะเอาทุกอย่างมาทิ้งไว้กับผู้หญิงคนนี้หรอก
"ไม่ค่ะ ดาพูดจริง ดาท้องลูกของเรา คุณอย่าทิ้งดาไปไหนเลยนะคะ อยู่กับดาและลูกของเรานะ"
"คุณจะบ้าเหรอ ดูสารรูปคุณสิ คุณเลี้ยงเค้าไหวเหรอ ไม่เอาหรอกนะ อนาคตของผมยังมีอีกไกล ผมไม่มีทางทิ้งอนาคตตัวเองแน่ ๆ " ศรันย์พูดออกมาอย่างเห็นแก่ตัว
เพี๊ยะ! ดาหลันตบหน้าชายหนุ่มไปหนึ่งที เขาใจร้ายมากนะ ใจดำ เขากล้าพูดออกมาได้ยังไง แล้วเธอล่ะ
"คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ" ดาหลันถามทั้งน้ำตา
"ในเมื่อทำให้มันมาเกิดเอง อยากเลี้ยงก็เลี้ยงไปคนเดียว ผมไม่ขอเกี่ยวด้วย ชีวิตของใครของมัน โชคดีแล้วกัน"พูดจบศรันย์รีบเดินออกมาจากที่ตรงนั้นทันที เขาช็อคในสิ่งที่เธอพูดมาก เขากำลังจะเป็นพ่อคน ไม่!! อนาคตและทุกอย่างกำลังจะไปได้สวย เขาจะไม่มีวันทิ้งมันไปเด็ด การเอาทั้งชีวิตไปแลกกับคนที่ไม่มีอะไรเลยอย่างดาหลัน ไม่มีประโยชน์อะไร
- ผู้เขียน
