Capítulo 33

1051 คำ

Madox POV Mi pequeña sale muy adolorida de mi oficina, camina un poco lento por el dolor en su hermoso trasero, pero realmente se ha ganado cada uno de los azotes. Es una suerte que se nos ocurriera dejar nuestras maletas en el auto y así no tener que ir a casa nuevamente o perderíamos el avión. Le abro la puerta y ayudo a que se suba, se sienta despacio y la ayudo un poco a acomodarse, ya quiero llegar a mi antigua casa y que conozca más de mí. Por todo lo que ha llorado se quedó dormida desde que se pudo acomodar en el asiento, y como si fuera chiste, apenas y subimos al avión ella quedó profundamente dormida. En lugar de estar nerviosa o asustada, disfruta de esto. -¿Gusta tomar algo señor?- dice la azafata pero niego- ¿Ni su hermanita desea nada? -No, muchas gracias. Se va y aho

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม