“ช่างมันเถอะ อี้หงลูกไม่ได้ทำอะไรผิด คนหายไปเองไม่ใช่หรือ บางทีเด็กคนนั้นอาจแกล้งซ่อนตัวเพื่อให้ทุกคนตกใจ”
“คุณพูดอะไร ถึงเสี่ยวหรานจะดื้อรั้นไปบ้างแต่ไม่เคยก่อเรื่อง”
“ไม่เคยหรือ ในงานวันเกิดของฉัน ลูกสาวเธอทำอะไรลืมแล้วใช่มั้ย ยัยเด็กนั่นผลักอี้หงตกน้ำที่เย็นเฉียบ ทำให้เธอป่วยจนปอดติดเชื้อเกือบตาย ยังมีแมวตัวนั้นกัดแขนอี้หงจนเลือดอาบ แต่เสี่ยวหรานทำยังไง เอาแต่ร้องโวยวายปกป้องเดรัจฉานตัวนั้น พอมันตายยังกระโดดบีบคอพี่สาวตัวเอง”
“มัน..! มันก็แค่เรื่องเข้าใจผิด เสี่ยวหรานไม่ได้ทำแบบนั้น แต่เป็นลูกสาวคุณกุเรื่องขึ้นมา”
“เพราะมัวแต่ให้ท้ายกันแบบนี้ เด็กคนนั้นจึงขึ้นมาเหยียบหัวผม พ่อครับ ผมรู้ว่าพ่อรักเสี่ยวหรานเพราะเธอเกิดจากสะใภ้ที่พ่อเลือก แต่อย่าลืมเรื่องแย่ๆ ที่เธอทำไว้กับอี้หง พ่อต้องยุติธรรมกว่านี้”
“แกอย่ามาบอกว่าฉันต้องทำอะไร ฉันคือพ่อของแก!” ผู้เฒ่าเคาะไม้เท้าเสียงดังอย่างเดือดด
