“เออๆๆ ป๋ารู้แล้ว”
ผู้เป็นบิดาต่อสายโทรศัพท์หาลูกน้อง เพื่อบอกให้พวกมันปล่อยตัวเหนือเพชรออกมาได้แล้ว แต่ลูกน้องรายงานว่ามาเฟียหนุ่มหนีออกไปได้แล้ว และเล่นงานพวกเขาซะน่วมเลย
“เอ่อ ไอ้มาเฟียนั่นมันหนีออกไปแล้ว”
“หึ ป๋าใจร้ายเอาพี่เหนือไปกักขัง”
“ก็จะปล่อยนี่ไง มันหนีไปได้ก่อน”
“แล้วป๋าทำไปทำไม?” รสรินทร์ยังคงสะอึกสะอื้น เคลื่อนตัวขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ตามเดิม
“ป๋าเกลียดมัน บังอาจมายุ่งกับลูกสาวป๋า”
แสดงว่าวันนั้นป๋าน่าจะรู้เรื่อง เพราะว่าหลังจากที่เขามาส่งเธอ เหนือเพชรก็หายตัวไปเลยป๋าน่าจะสั่งคนไปเล่นงานเขา แล้วยังมาทำตีเนียนไม่รู้ไม่ชี้อยู่ได้ตั้งหลายวัน
“ป๋าฟังไว้เลยนะ โรสต่างหากที่เข้าหาเขาก่อน”
“หึ่ยยย ลูกนี้นี่ไม่ได้ดั่งใจป๋าเลย!”
ระหว่างที่พ่อลูกกำลังเถียงกันอยู่ ก็เกิดเสียงดังเอะอะที่ด้านนอก รสรินทร์ใจเต้นโครมครามเมื่อเห็นคนที่คิดถึง กำลังผ่าวงล้อมบอดี้การ์ดเพื่อเข้ามาในห้องนี
