Nakakabinging katahimikan ang bumabalot sa amin. Tahimik lamang siyang nagmamaneho habang ako ay tahimik ding nakatingin sa labas.
Ngunit ang malakas na kabog sa dibdib ko'y hindi pa humuhupa. Ramdam na ramdam ko pa rin kasi ang labi niya sa labi ko, lalo na 'yong mainit niyang palad. Nakakailang!
"We're here," saad ni Zech na kanina pa pala nakapagpark ng sasakyan.
"Ah. Oo pala. Hehe! O-okay." Lalabas na sana ako ngunit hinila niya ang aking braso.
"You're silent. Mukha kang natatae sa itsura mo. Are you?" naninimbang niyang wika na akala mo'y seryoso talaga siya sa sinasabi niya. Pero hindi ko talaga masabayan ang kalokohan niya ngayon.
"Ha? Ahm. Hindi... ano namang sasabihin ko, 'di ba?" Tanga ba siya? Alangan namang magsasaya ako sa nangyari kanina. Ano kami, friends with benefits
