ตอนที่ 47 ห่างเหิน
“ดื่มน้ำเย็น ๆ สักแก้วก่อนค่ะ ใจเย็น ๆ สมองปลอดโปร่งจะได้คิดอะไรได้”แก้วน้ำดื่มใสสะอาดถูกยื่นมาตรงหน้า รัชชานนท์ยื่นมือไปรับแก้วน้ำจากสีนวล แม่บ้านที่ตามภรรยาเขามาตั้งแต่แรก ป้าสีนวลที่มักจะนั่งรอพร้อมกับน้ำเย็น แบบนี้เสมอ
“ป้าอยู่กับหนูนัดมานานแล้วเหรอครับ” สีนวลทิ้งตัวลงนั่งที่บันไดห่างจากชายหนุ่มประมาณ 3 ก้าว ใบหน้าที่เหี่ยวย่นไปตามกาลเวลา ทว่ารอยยิ้มของเธอมักจะอ่อนโยนแบบนี้อยู่เสมอ
“นานแล้วค่ะ ตั้งแต่คุณหนูนัดยังไม่เกิด” รัชชานนท์เอียงตัวหันไปมอง
สีนวลจึงยิ้มให้และเริ่มเล่าเรื่องตอนเด็ก ๆ ของเจ้านายที่เธอรักเหมือนหลานแท้ ๆ ให้กับคนตัวสูงได้ฟัง
“อย่างที่คุณนนท์ทราบ คุณพ่อหนูนัดประสบอุบัติเหตุจากไป คุณขวัญเธอเป็นคนหัวอ่อน เชื่อเพื่อนจนหมดตัว วันที่คุณขวัญเธอตัดใจจากโลกใบนี้ไป โลกทั้งใบของหนูนัดก็เปลี่ยนไป คุณนนท์คิดดูนะคะ เธอกลับมาเห็นแม่ตัวเองห้อยอยู่กลางห้อง”
