“ตรงนี้ก็ได้ครับ แถวนี้ไม่มีใครแล้ว”
“แน่นะคะ พัดลมไม่อยากให้ใครมาได้ยิน”
“ครับผม แถวนี้ปกติไม่มีใครเดินเข้าออกอยู่แล้ว สบายใจได้”
“ใช่ แถวนี้เงียบเหมาะกับการอยู่กันสองต่อสอง ไม่มีใครเดินเข้าออกหรอกนอกจากกู!”
“พี่เตอร์!” อยากจะร้องอุทานว่าเชี่ยดังๆ แต่เกรงใจพี่มิกซ์ค่ะ พี่เตอร์โผล่มาได้ยังไงมาทำอะไรตรงนี้ แล้วไหนจะหน้าตาเขาตอนนี้ที่ทั้งโกรธแล้วก็มองฉันด้วยแววตาปวดร้าวนั่นอีก ซวยแล้วพัดลมเอ้ยเพิ่งจะดีกันได้ไม่นานต้องทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ มันมีมารมาพิสูจน์รักอะไรขนาดนี้นะ
“หึ!” เขามองฉันก่อนที่จะแค่นยิ้มแล้วเสหน้ามองไปทางอื่น แล้วก็ขบฟันตัวเองจนกรามมันขึ้นเป็นสัน
“ใจเย็นก่อนไอ้เตอร์มึงอย่าเพิ่งหัวร้อน มันไม่ได้มีอะไร” พี่มิกซ์เดินไปหาพี่เตอร์ช้าๆ
“อย่าเพิ่งหัวร้อน? มึงพูดออกมาได้ยังไงวะ เอาปากหรือเอาส้นตีนพูด”
“พี่เตอร์พัดลมอธิบายได้มันไม่มีอะไรเลย” ฉันรีบเสริมเพราะพี่เตอร์เริ่มจะเสี
