“หิวรึยัง”
“ไม่ค่ะ”
“เข้าห้องน้ำไหม”
“ไม่ค่ะ
“ดูทีวีไหม”
“ไม่ค่ะ”
“อยากไปที่ไหนไหม”
“ไม่ค่ะ”
“รักพี่ไหม”
“...ตลกแล้วค่ะ ออกไปเลยพัดลมจะนอนพี่เตอร์เลิกกวนสักที” ฉันเอามือวางตรงกลางหน้าเขาแล้วก็ดันไอ้พี่หัวทองให้เอาหน้าห่างออกไป 10 โมงเช้าของวันเสาร์ที่พัดลมเพิ่งได้นอนไปตอนเกือบจะตี 4 พี่เตอร์เล่นฉันหนักมาก!
“อื้ออออ พี่อยากเล่นกับเรานี่คะ” พี่เตอร์ทำเสียงงอแงแล้วก็เอาหน้าซุกลงมาที่ไหล่ของฉัน
“แล้วพัดลมพร้อมเล่นเหรอ พี่เตอร์ออกไป ทำไมชอบกวนเนี่ย ออกไปเลยพัดลมง่วงนอน~”
“พี่ไปชงกาแฟให้เอาไหมคะ”
“พี่เตอร์...”
“โห่! ที่รักไม่เข้าใจพี่เลย พี่ห่างอกเรามาเป็นอาทิตย์นะ ของอแงหน่อยสิคะ”
“ก็พัดลมง่วงนี่คะพี่เตอร์ หนูเพิ่งได้นอนเองนะไม่สงสารหนูเหรอ” ฉันอ้อนกลับบ้างทั้งที่ในใจกำลังรำคาญเด็กโข่งแบบเกินจะทน พ่นไฟได้จะพ่นให้หัวทองกลายเป็นหัวเกรียมให้ดู
“พี่ก็เพิ่งได้หนูกลับคืนมานี่คะไม่สงสา
