เสียงการเคลื่อนไหวด้านนอกดังขึ้นในเวลาห้าทุ่มกว่าๆ ซึ่งรวมแล้วเอวาถูกขังไว้ในห้องนี้เป็นเวลาหกชั่วโมงกับความกลัว เธอนั่งท่าเดิมเงียบๆ กอดตัวเองด้วยความหวาดระแวง น้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ ราวเขื่อนแตก แต่กลับไร้เสียงสะอื้นไห้ของเธอแม้แต่อึกเดียว
แกรก! ไฟสีส้มดวงเมื่อเย็นสว่างขึ้นอีกครั้งพร้อมกับประตูไม้บานหน้าถูกเปิดออกกว้าง
เอวาเงยหน้าไปมองก็เห็นสายลมกับคนงานชายสามคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า เธอมองสบตากับเขาเล็กน้อยอย่างไม่ได้พูดอะไร พาตัวเองลุกขึ้นก่อนจะก้าวเดินออกจากที่นี่ไปเงียบๆ
“สภาพดูไม่ได้เลยนะ” สายลมรั้งแขนของเธอไว้ก่อนจะพูดขึ้นอย่างสมเพช
“.....” เอวาไม่ได้มองหน้าเขา ไม่ได้บิดแขนออกอย่างแรง เธอแค่ก้าวเดินไปข้างหน้าต่อเงียบๆ ทำให้แขนหลุดออกจากมือของสายลม
“จัดการต่อด้วย” สายลมหันไปสั่งคนงานให้ยืนรอเจ้าหน้าที่มูลนิธิที่เขาได้โทรเรียกตอนสี่ทุ่มเพื่อให้มารับศพของคนงานไปชันสูตร ซึ่งเป็นศพที่มีค
