ทางออกเปิดไม่ได้
มีเรื่องน่าตื่นเต้นใหญ่หลวงเช่นนี้ คนตรงหน้ากลับเอ่ยวาจาสงบนิ่งออกมาได้ ฝูมู่เสวี่ยรู้สึกลมหายใจติดขัด ทรวงอกเต่งตึงไหวกระเพื่อมเป็นจังหวะถี่กระชั้น อาการนี้ฝูมู่เสวี่ยรู้สึกตั้งแต่เดินในความมืดเมื่อครู่จนมารู้สึกรุนแรงเมื่อครู่ คราแรกคิดว่าตนเองเป็นกังวลเกินไป ที่ไหนได้นางหายใจไม่ออกเป็นเรื่องจริง หรือว่าอากาศในโพรงทางเดินนี้ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว
“ฝูมู่เสวี่ย? ไม่ไหวแล้วหรือ”
“..เจ้า....”
สัมผัสดึงรั้งตรงแขนเสื้อหายวับไป แม่นางน้อยแซ่ฝูคิดว่าสือจ้วงคงทิ้งนางเอาตัวรอด พริบตานั้นเสื้อนอกบนร่างเจาจื่อจิ้งย้ายตำแหน่งมาห่มคลุมร่างบอบบางโงนเงน ในโพรงถ้ำหินอากาศจำกัด สมควรทำร่างกายอบอุ่นมากหน่อยจึงจะดี เมื่อครู่หากไม่โมโหฝูมู่เสวี่ย มีหรือเจาจื่อจิ้งจะละเลยนางจนอาการย่ำแย่ เป็นเช่นนี้สมควรโทษฝูมู่เสวี่ยก่อนถึงจะถูก
“เจ้า..จะไปที่ใด...”
“ข้าจะไปตรวจดูกลไกทางออก เจ้านั่งรอต
