โอรสสวรรค์เบิกพระเนตรกว้าง.. แล้วค่อยเปล่งเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น รวมถึงทุกคนที่อยู่ในตำหนักวิหคเหินแห่งนี้ จะมีก็เพียงอ๋องหนุ่มผู้เกรียงไกรเท่านั้น ที่เพียงแค่คลี่ยิ้มละมุนมองนางด้วยสายตาแวววาว
“หม่อมฉันพูดอะไรผิดไปหรือเพคะ” คนช่างสงสัยอย่างนางเปิดปากถามอย่างไม่อ้อมค้อม ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตนเองนั้นได้ยินคำถามของฮ่องเต้ผิดจากเรื่องของคนไปเป็นเรื่องของอาหาร
“เจ้าคงชอบมากเลยสินะ ถึงได้ชิมแล้วชิมอีก” ฉางลั่วไม่ตอบคำถามของนางและถามต่อไป
“เพคะ รสชาติของอาหารจานนี้เปรียบเสมือนปลายฤดูใบไม้ผลิ ส่วนสุราดอกเหมยเปรียบเสมือนกลิ่นอายของฤดูร้อน เมื่อทั้งสองฤดูผสานเข้าหากันก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นกำลังดีเพคะ”
“อบอุ่นกำลังดีของสองฤดูมาผสานกัน ถ้าเป็นอาหารก็คือรสชาติกลมกล่อมสินะ”
“เพคะฝ่าบาท”
“แล้วถ้าเปรียบกันคนเล่า เจ้าว่าอาหารจานนี้คือคนประเภทไหน และสุราขวดนี้คือคนประเภทไหน” ฮ่องเต้นึกสนุก ไม่ยอมเ
