เพื่อนดารา
1020 คำ
“ช่วยไม่ได้นี่นา ใครใช้ให้แกเกิดมาหล่อไม่บันยะบันยังแบบนี้ล่ะยะ”
“น้อยๆ หน่อยไอ้เพื่อนบ้า หล่อสะเหล่อที่ไหนกัน แกก็รู้ ฉันเนี่ยผู้หญิงทั้งแท่งนะยะ” คนพูดทำหน้าง้ำค้อน วิจารณ์กลับ
“ว่าแต่ฉัน แกเองก็เถอะใส่ชุดอะไรมาน่ะ ลายอย่างกะตุ๊กแกใส่มาได้ไง แล้วดูแต่งหน้าเข้า ถามจริงเหอะเสร็จจากนี่จะไปเล่นงิ้วที่ไหนต่อหรือจ๊ะแม่ดาราใหญ่”
“ หนอย ไอ้ลมปากเหม็น หล่อนนี่ช่างไม่รู้อะไรเลยนะ นี่น่ะเป็นแฟชั่นคอลเลกชันใหม่ล่าสุดเชียวนะยะ คอนเซ็ปลายเสือนี่กำลังมา รู้ไว้ซะยัยเต่าล้านปี” คนพูดลุกขึ้นหมุนตัวโพสท่าให้ดูด้วยมาดนางแบบมืออาชีพ “แล้วแต่งหน้าเทรนด์นี้ก็กำลังอินสุดๆ เลยด้วย”
“ พอๆ อย่าเพิ่งสาธยาย นั่งลงได้แล้วแค่นี้ฉันก็อายคนจะแย่” ไม่พูดเปล่าอีกฝ่ายทำท่าจะมุดลงใต้โต๊ะเสียให้ได้
“ แหม ว่าแต่ฉัน แล้วแกล่ะนึกพิเรนทร์อะไรตัดผมทรงอย่างกะหนูแทะ”
“ ก็ยัยช่างตัดผมน่ะสิ ฉันเผลอหลับหน่อยเดียวหั่นฉับๆ ไถคึ่ดๆ ตื่นมาก็เป็นอย่างเนี่ย ถ้าไม่รีบนะ แม่จะพังร้านให้เรียบเป็นหน้ากลองเลย” เจ้าของทรงหนูแทะลูบผมเผ้าตัวเองอย่างขัดอกขัดใจ อดเสียดายผมหยักศกสีน้ำตาลอ่อนสลวยที่เดิมยาวถึงกลางหลังของตัวเองไม่ได้
“ เอาน่าๆ ก็สวยดีนี่” คนเป็นเพื่อนปลอบ “ แล้วนี่ว่าแต่ลมอะไรหอบมาถึงกรุงเทพนี่ได้ แล้วดูเถอะกลับมาจากเมืองนอกทั้งทีจะส่งข่าวให้เพื่อนฝูงรู้สักนิดก็ไม่มี ” คนเป็นเพื่อนตัดพ้อต่อว่างอนๆ
“ ที่จริงยังไม่ได้ตั้งใจจะกลับมาตอนนี้หรอกกะว่าจะอยู่เที่ยวต่อซักปีสองปี แต่มันมีเหตุซะก่อนน่ะสิเลยต่อรีบกลับ”
“ เหตุอะไร” นางแบบสาวสงสัย หากยังไม่ทันได้ตอบก็มีคนเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน
“ ขอโทษนะคะ พี่แพตตี้ใช่หรือเปล่าคะ” คนพูดคือเด็กสาววัยรุ่นคนเดียวกับที่เอ่ยชมโฉมเพื่อนรักของไพจิตรีนั่นเอง
“ ใช่ค่ะ” ดาราสาวโปรยยิ้มทรงเสน่ห์ให้โดยอัตโนมัติ แอบเห็นหรอกว่าสายตาของเด็กสาวนั้นแลเลยไปทางเพื่อนของหล่อนไม่วางตาทีเดียว
“ เห็นไหม หนูว่าแล้วว่าต้องใช่พี่แน่ๆ แต่เพื่อนหนูมันบอกไม่ใช่ เมื่อคืนหนูดูละครเรื่องใหม่ที่พี่เล่นกับพี่เฟิร์สด้วยนะคะ แม่ยังบอกเลยว่าพี่แพตตี้ทั้งสวยแล้วก็เล่นละครเก่งสุดๆ เลยค่ะ”
“ ขอบคุณนะคะ” ไพจิตรียิ้มรับ หางตาแอบเห็นคนเป็นเพื่อนทำหน้าพะอืดพะอมแปลกๆอย่างน่าหมั่นไส้
“ ถ้ายังไงหนูขอลายเซ็นพี่หน่อยได้ไหมคะ จะเอาไปอวดแม่” เด็กสาวเอ่ยพลางยื่นสมุดเรียนของตัวเองให้ ดาราสาวรับมาเซ็นต์แล้วส่งคืนให้
“ เอ่อ...ถ้ายังไงหนูขอถ่ายรูปพี่ด้วยได้ไหมคะ”
“ เอาสิคะ” พูดพลางโพสท่าและส่งยิ้มให้อย่างเต็มใจ
“ เอ่อ...จะว่าอะไรไหมคะถ้าจะถ่ายรูปพี่คู่กับเอ่อ...แฟนพี่ด้วยน่ะค่ะ”
“ แฟน? ” ดาราสาวถึงกับอึ้ง พอเห็นสายตาเด็กสาวที่ทอดมองไปทางคนเป็นเพื่อนที่ทำหน้าเหรอหราก็ถึงบางอ้อ หล่อนแอบยักคิ้วแผล่บนึงให้แฟนกำมะลอของตัวเองอย่างล้อเลียน
“ ได้สิคะ แต่อย่าเอาไปลงข่าวนะคะ พี่เขาเขิน” ว่าพลางเขยิบกายไปชิดคนเป็นเพื่อนอย่างจงใจพลางแอบเหน็บแขนหมับเข้าให้อย่างหมั่นไส้ มิไยดีสายตาพิฆาตของอีกฝ่ายที่ส่งมาให้
“ พี่สุดหล่อยิ้มหน่อยค่ะอย่าทำหน้าบึ้งนักซิคะ ช่วยโอบพี่แพตซักนิดสิคะ” ช่างภาพมือสมัครเล่น บงการ นายแบบจำเป็นจึงจำต้องคลี่ยิ้มแบบฝืดๆ ยกมือโอบไหล่ไพจิตรีไปพลางนึกเคืองเพื่อนสาวของตนนัก
“ ขอบคุณพี่มากๆ เลยนะคะ แล้วหนูจะติดตามผลงานพี่ตลอดไปเลยค่ะ” เด็กสาวหยอดคำหวานให้ดาราสาวได้ปลื้มอีกคำรบก่อนขอตัวกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง
“ เล่นอะไรของแกน่ะไอ้แพต” พอคล้อยหลังแฟนคลับสาว พระพายก็หันมาเอาเรื่อง
“ พุทโธพุทถัง พ่อรูปหล่อโมโหอะไรจ๊ะ ก็แฟนคลับเขาขอมา ปฏิเสธได้เรอะ ไม่เคยได้ยินหรือจ๊ะว่า ดาราน่ะเป็นบุคคลสาธารณะ”
“ ก็ฉันไม่ใช่ดารานี่”
“ เอาน่า คิดซะว่าเป็นเพื่อนดาราก็แล้วกัน อย่าเพิ่งโกรธน่า มาๆ เดี๋ยวฉันเลี้ยงไอติมนะเพื่อนนะ”
“ ไม่กงไม่กินล่ะ ฉันว่าเรารีบเผ่นไปที่อื่นก่อนเถอะ นู่นแน่ะ เดี๋ยวก็ยกโขยงมาให้คลึ่ก” คนพูดมองรอบกายที่สายตานับสิบคู่กำลังสาดส่องมาที่ตัวเองและเพื่อนอย่างเข็ดขยาด
“ อืม ก็ได้ๆ” ไพจิตรีไม่อิดออด หล่อนเองก็เบื่อหน่ายกับการที่จะต้องมานั่งปั้นยิ้มสยามเหมือนนางงามมิตรภาพเช่นกัน
“ เดี๋ยวแกไปจ่ายตังค์นะ ฉันจะไปเอารถมารอหน้าร้าน”
พระพายพยักหน้าหงึกหงัก พลางรีบจ้ำอ้าวไปที่แคชเชียร์เพื่อชำระเงิน แต่ทว่าก็ไม่วาย
“ ขอโทษนะคะ พี่เป็นแฟนพี่แพตตี้หรือเปล่าคะ” แคชเชียร์สาวถามยิ้มๆ พลางส่งตาเชื่อมให้ หากอีกฝ่ายส่งยิ้มเจื่อนๆไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไร
“ วันก่อนหนูอ่านข่าวก็อซซิป เห็นเขาว่าพี่แพตตี้กำลังคบกับพี่เฟิร์สนี่คะ ทำไมถึงมาเป็นแฟนพี่ได้คะ” สาวน้อยไม่ลดละ
“ เฟิร์ส? ” พระพายพึมพำ
“ ค่ะ หนูยังแอบเชียร์ให้พี่แพตตี้กับพี่เฟิร์สจะเป็นแฟนกันเลย ทั้งสวยทั้งหล่อเหมาะสมกันดี”
“ ไม่ทราบเหมือนกัน ขอตัวก่อนนะค...เอ่อครับ” พระพายรีบกดลิ้นเปลี่ยนหางเสียงทันควัน
- ผู้เขียน
