“เรื่องมันมีอยู่ว่า...” มันยากที่จะเปิดปากเล่าแม้เหตุการณ์มันจะไม่ได้ซับซ้อนก็ตาม
“บอกข้ามาเถอะซูวี่ ไม่เป็นไร ค่อย ๆ เล่า”
คำพูดอ่อนโยนกับสายตาอาทรของเขาทำให้เธอเริ่มเปิดปากเล่าเรื่องของตัวเองให้เขาฟัง
“ข้ามีพี่น้องทั้งหมดห้าคน” นางเริ่มเปิดปากเล่าจนถึงวันที่ล่องเรือเพื่อนำกระดูกมารดาลอยอังคาร “พวกเราตกลงจากเรือ พอรู้สึกตัวอีกทีข้าก็มาอยู่ที่นี่และได้เจอกับลี่ชุน ส่วนพี่น้องของข้า..” เธอเช็ดน้ำตาที่เอ่อล้นดวงตา “ข้าจ้างคนให้ช่วยสืบข่าวมาตลอดแต่ก็ไร้วี่แวว”
ต้าเสินรับฟังเรื่องราวที่หญิงสาวยอมเปิดปากเล่าถึงพี่น้องอีกสี่คนที่หายไปอย่างไร้ข่าวคราวอย่างตั้งใจ
ชายหนุ่มกอดร่างที่สั่นเทิ้มเพราะเริ่มร้องไห้หนักขึ้น รู้สึกเห็นใจนางนักที่ต้องพลัดพรากจากพี่น้องโดยไม่รู้ชะตากรรมของพวกนาง
“เจ้า..” เขาลำบากใจที่จะถามคำถามแย่ ๆ ออกไป แต่ถ้าไม่ถามก็จะไม่รู้เรื่อง “เจ้าคิดว่าพวกนางยังมีชีวิตอยู่เหร
