เช้าวันต่อมา
แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง ลัญชนาค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น สภาพร่างกายเหมือนโดนรถเหยียบมา ไม่ใช่สิ…มันยิ่งกว่านั้นอีก เธอขยับตัวช้าๆกวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะรู้ตัวว่าตอนนี้นอนอยู่บนเตียงของตัวเอง ได้แต่นึกคิดเมื่อคืนเธอกลับมาบ้านได้ยังไง จำได้ว่าครั้งล่าสุดตัวเองอยู่ในรถ…
รถ!!!
พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน นึกถึงเฮียคิเลียน… ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวเหมือนฉายหนังทันที จูบที่ลึกซึ้ง มือของเขาที่ไล้ไปตามตัว เสียงครางกระเส่าของตัวเอง ร่างเปลือยเปล่าบนตักเขา…
“บ้าเอ๊ย…”
ลัญชนายกมือขึ้นกุมหน้า รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาทั้งตัว “ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย!”
หัวใจดวงน้อยเต้นแรงแบบห้ามไม่อยู่ ยิ่งนึกถึงคิเลียน ใจยิ่งกระตุกแบบหาคำมาอธิบายไม่ได้เลย มือเล็กเลื่อนจากใบหน้าขึ้นหยุมหัวตัวเองอย่างนึกหงุดหงิด ก่อนเสียงทุ้มของใครบางคนจะดังเข้ามาในโสทประสาทเธอ
“เป็นอะไรไปล่ะเด็กน้อย… หรือว่า
