“มีสิ ทำไมจะไม่มี ฉันถือทั้งสิทธิ์พี่ชาย… แล้วก็ผัว หรือเธอต้องให้ฉันทวนความจำ ลัญชนา…”
คำพูดหยาบตรงไปตรงมาของเขาทำเอาลัญชนาชะงัก หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดออกมาโต้งๆขนาดนี้ ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว มือเล็กกำแน่น
“เฮียอย่าพูดจาบ้าๆนะ”
เสียงเธอสั่นเล็กน้อย ขณะที่กัดริมฝีปากล่างแน่นจนเจ็บ เกลียดสายตาของคิเลียนตอนนี้ที่สุด ทั้งเจ้าเล่ห์และอันตราย ไว้ใจไม่ได้เลยสักนิด
“หึ ดูเหมือนจะมีเด็กดื้อความจำไม่ค่อยจะดีสินะ ไม่เป็นไร… เพราะเดี๋ยวฉันจะทวนให้เอง”
“เฮียจะทำอะ— อ๊ะ! อร๊าย!”
เสียงหวานกรีดร้องเมื่อจู่ๆ ร่างเล็กก็ถูกเขายกขึ้นพาดบ่าอย่างไม่ทันตั้งตัว ลัญชนาดิ้นเร่า พยายามทุบแผ่นหลังเขาอย่างขัดขืน แต่ไม่มีผลแม้แต่น้อย เมื่อรู้ตัวอีกที เขาก็อุ้มเธอพาเดินต้อนเข้ามาในห้องตัวเองเรียบร้อยแล้ว
ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงขนาดใหญ่ในห้องที่ตกแต่งด้วยโทนเข้ม มืดและเงียบ สะท้อนถึงตัว
