“เกิดอะไรขึ้นคุณ...ทำไมวันนี้กลับดึก” เสียงใสเอ่ยถามเจ้าชายทันที พร้อมกับมองหน้าเขา ที่ดูออกจะเหน็ดเหนื่อยกับอะไรสักอย่างที่เธอเองก็ไม่รู้สาเหตุ
“ขอกอดหน่อยได้ไหมที่รัก” อ้าแขนค้างไว้ รอให้คนตัวเล็กเข้าไปสวมกอดเขา หวังเพิ่มพลังที่มันกำลังจะหมดไป
หมับ!!
ปึ่ก ปึ่ก!!
สวมกอดเขาแล้วตบหลังเขาเบาๆ ส่วนเขาก็ไม่ได้พูดหรืออธิบายสิ่งที่มันหนักอึ้งอยู่ในใจให้เธอได้รับรู้ ทำได้แค่กอดเธอเพื่อชาร์จพลังก็เท่านั้น
“เครียดมากเลยเหรอคะ...”
“อื้ม...แต่ไม่เป็นไรหรอก...มีคุณอยู่ข้างๆ ...แค่นี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว”
“นี่ๆ ...ฉันวาดรูปไว้มาดูสิ...” รีบผละตัวออกจากเขาแล้วจูงแขนเขาไปที่แท่นวาดภาพตรงมุมห้องด้วยความตื่นเต้น
“ว๊าว...วาดสวยจัง...ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะมีพรสวรรค์ด้านการวาดภาพ...”
“อันนี้เป็นวิวที่ฉันเห็นตอนอยู่บนเครื่องบิน ตอนที่มองลงมายังเมืองของคุณ...เวลาอยู่ที่สูงก็จะประมาณนี้”
“วาด
