ช่วยเฮียหน่อย
1293 คำ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!
“คุณดาวคะ...คุณสกายมาขอพบค่ะ” เสียงเลขาหน้าห้องเอ่ยบอก หลังจากที่ส่งสัญญาณด้วยการเคาะประตูห้องทำงานของเธอ
“ให้เข้ามาเลยค่ะ”
“ประกายดาวน้องสาวสุดที่รักของเฮีย...” เสียงหวานทุ้มเอ่ยทักทายน้องสาว ใบหน้าหล่อยกยิ้มอย่างมีเลศนัย แต่ก็ต้องกลบเกลื่อนมันเอาไว้ไม่อาจเผยความต้องการของตนให้น้องสาวได้รับรู้ เพราะกลัวว่าน้องสาวของเขาจะบ่น
“เฮียมีธุระอะไรกับดาวคะ” วางมือจากเมาส์แล้วกุมมือทั้งสองข้างไว้ที่ตัก ใบหน้าหวานเงยขึ้น ดวงตาเป็นประกายจับจ้องไปยังพี่ชายของตนที่ดูเหมือนจะมีอะไรในใจ
“โอ๊ะ...พักเที่ยงแล้ว...วันนี้น้องสาวสุดที่รักของเฮีย อยากทานอะไรเป็นเมนูพิเศษไหม เดี๋ยวเฮียเลี้ยงเอง”
“เฮียมีอะไรบอกดาวมาตรงๆ ดีกว่าค่ะ...อย่าอ้อมค้อมได้ไหมคะ...ดาวไม่ชอบ...อีกอย่างมันเสียเวลางานของดาว” เธอเอ่ยบอกพี่ชายคนโตอย่างตรงไปตรงมา สำหรับเธอแล้ว เธอเป็นคนที่ค่อนข้างจริงจังและเนี๊ยบกับงานมาก ความพลาดสำหรับเธอนับเป็นศูนย์ ทุกวินาทีก็ย่อมมีค่า เธอจะไม่ปล่อยให้เวลาของเธอว่างเปล่าโดยหาประโยชน์ไม่ได้เด็ดขาด เอาง่ายๆ ก็คือจะไม่ยอมเสียเวลาทิ้งแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว
“เนี่ย...รู้ใจแบบนี้ไง...สมแล้วที่เราเป็นพี่น้องกัน...” ยังไม่วายพูดจาบิดเบือนไม่ยอมเข้าเรื่องเสียที จนคนตัวเล็กต้องพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ลำบากใจกับพี่ๆ บ้านนี้จริงๆ แต่ละคน เคยมีคนจริงจังกับชีวิตกันบ้างไหม?
“ถ้าไม่พูดมาตรงๆ ก็ออกไปเลย ดาวจะทำงาน”
“อะๆๆๆ พูดก็ได้...ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นด้วย...แล้วทำหน้าดุแบบนี้แก่ไวนะรู้เปล่า”
“เฮียกาย!!” เธอทำเสียงเข้มใส่ ใบหน้าที่นิ่ว แถมคิ้วขมวดของเธอตอนนี้บ่งบอกได้ทันทีว่าเธอเริ่มที่จะหมดความอดทนกับพี่ชายจริงๆ แล้วนะ
“ครับ...บอกก็ได้...คืองี้...เฮียต้องบินไปทำธุระที่นิวซีแลนด์...แต่พ่ออยากให้เฮียขับเครื่องไปส่งลูกค้าที่ต่างเมือง...”
“แล้ว...จะให้ดาวไปแทนงั้นสิ” เลิกคิ้วถามด้วยความรู้ทัน
“ก็...ใช่...ช่วยเฮียได้ไหม...ลูกค้าคนนี้สำคัญกับบริษัทมากเลย ต้องเป็นเจ้าของบริษัทไปส่งมอบให้เท่านั้น”
“ไปส่งให้ได้ค่ะ...แล้ววันไหนคะ...”
“พรุ่งนี้...เฮียส่งพิกัดให้แล้ว...อ้อ...ลืมบอกว่าลูกค้าคนสำคัญเป็นเจ้าชายจากเมืองเดมาเซียนะ”
“ห๊ะ!! จะ...เจ้าชาย!!” แอบตกใจอยู่ไม่น้อย ที่ลูกค้าของเธอเป็นถึงเจ้าชาย
“ใช่...ช่วยเฮียหน่อยนะ...เฮียจำเป็นจริงๆ ...”
“แล้วเฮียพายกับเฮียหมอกล่ะคะ ไปส่งไม่ได้เหรอ...”
“พายกับหมอกไม่ได้มีหน้าที่ขายเครื่องบินแบบเรา...พายกับหมอกเป็นนักบินนะน้องดาวลืมเหรอ”
“แค่สงสัยว่าทำไมคุณพ่อไม่เรียกใช้เฮียสองคนนั้น”
“เอาน่า ถ้าเฮียไม่ติดธุระ...เฮียก็คงจะไปส่งมอบด้วยตัวเองแล้ว”
“แล้วใครจะไปกับดาว...”
“ไว้เดี๋ยวเฮียไปรับกลับ...แต่ขอไปจัดการธุระตัวดีก่อนแล้วจะรีบตามไป”
“ธุระตัวดี?...” เลิกคิ้วแล้วมองหน้าสกายเพื่อจับพิรุธ
“ก็หมายถึง...ธุระที่มันยุ่งจนรัดตัวตอนนี้ไง...เอาเป็นว่า...รับปากเฮียแล้วนะ...พรุ่งนี้เจอกันตอนเช้า...เดี๋ยวเฮียเตรียมเครื่องรอ” แล้วสกายก็รีบชิ่งทันที เพราะกลัวว่าความจะแตกก่อน ยัยน้องสาวคนนี้ยิ่งขี้สงสัยอยู่ด้วย หากจับได้ว่าธุระที่ว่าไม่ใช่ธุระจริงๆ ได้โดนสวดยับจนหูไหม้แน่ๆ
“เฮ้อ...โยนงานให้ฉันทำอีกจนได้...พี่ๆ แต่ละคนของฉันใจถึงแต่พึ่งไม่ได้สักคน...จะบ้าตาย”
เช้าวันต่อมา...
ร่างเล็กรีบตื่นแต่เช้าเพื่อออกไปเตรียมเครื่อง สำหรับส่งให้ลูกค้าคนสำคัญ แน่นอนว่าก่อนบินเธอก็ต้องจัดเตรียมทุกอย่างก่อนเวลา ต้องคาดการณ์ เผื่อเวลาให้เป๊ะที่สุด ซึ่งบินครั้งนี้ใช้เวลาเดินทาง6ชั่วโมง โชคดีหน่อยที่พี่ชายเธอเช็กรอและเตรียมเครื่องให้หมดแล้ว แต่ถึงอย่างไรก็ตาม คนที่รอบคอบแบบเธอก็ต้องเช็กอีกครั้งอย่างละเอียดอยู่ดี
เครื่องบินที่เธอขับไปส่งมอบนั้นเป็นเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว ที่เจ้าชายประเทศเดมาเซียให้คนสั่งให้ ซึ่งก่อนหน้าที่มีการเซ็นซื้อขายแล้วเรียบร้อย แต่ตอนส่งมอบนั้น ทางบริษัทต้องให้เกียรติและให้เจ้าของบริษัทไปส่งมอบเองถึงที่
@ประเทศเดมาเซีย
เมื่อเดินทางมาถึง ก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี ราวกับในหนังอย่างไงอย่างนั้น ทุกคนดูมียูนิฟอร์มประจำตำแหน่งกันหมดเลย แถมยังออกมายืนเรียงแถวกันเป็นตับ ทำเอาร่างเล็กถึงกับเกร็งอยู่ไม่น้อย
“ใช่คุณประกายดาว...ที่มาแทนคุณนภัสกรใช่ไหมครับ”
“ค่ะ...ไม่ทราบว่าเจ้าชายอยู่ไหนเหรอคะ”
“ห้องรับรองครับ...เดี๋ยวเดินตามกระผมมาเลย” ชายร่างสูงแต่งตัวต่างจากคนอื่นเอ่ยขึ้น คาดว่าน่าจะยศใหญ่กว่าคนอื่นๆ ถ้าให้เดาก็น่าจะเป็นคนสนิทส่วนพระองค์แน่ๆ ประกายดาวคิด แล้วเดินตามไปเงียบๆ แอบเกร็งอยู่ไม่น้อย
แม้ว่าประเทศนี้จะเป็นประเทศเล็กๆ แต่เธอเคยได้ยินพี่ชายพูดว่ามาเป็นประเทศที่โคตรจะรวย เพราะอุดมไปด้วยเหมืองเพชร ที่มีเพชรหายากจนบางชิ้นแทบประเมินค่าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละ มันเป็นเรื่องภายในประเทศ ซึ่งเธอก็ไม่ได้สนใจหรือตระการตาขนาดนั้น สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้คือส่งมอบด้วยตัวเองแล้วก็จบงานแค่นั้นพอ
“คุณผู้หญิงได้โปรดรอที่นี่สักประเดี๋ยวนะครับ อีกสักพักเจ้าชายก็ทรงเสด็จมาแล้ว”
“ค่ะ...” พยักหน้าตอบรับแล้วเดินไปนั่งยังโซฟาตัวยาวสีทองอล่ามกลางโถงใหญ่ รอบๆ ประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาชนิด บางมุมก็มีประติมากรรมหน้าตาแปลกๆ แต่ต้องยอมรับเลยว่าสวยจนเตะตาเธอเลยล่ะ
“แกะสลักจากเพชรเหรอเนี่ย” ร่างเล็กตาลุกวาว เมื่อมองลอดผ่านตู้กระจก ส่วนด้านในก็เป็นเพชรแกะสลักเป็นรูปทรงแปลกๆ ที่คาดว่าน่าจะเป็นสัญญาลักษณ์ของเมืองเขาแน่ๆ แต่ก็นับว่าเป็นผลงานที่ประณีตและงดงามมากๆ
ร่างเล็กเดินชมประติมากรรมต่างๆ ที่อยู่ในตู้โชว์อยู่นาน จนเธอแทบจะจำรายละเอียดทุกจุดในห้องนี้ได้หมดแล้ว แต่เจ้าชายก็ยังไม่เสด็จมาเสียที พอยกข้อมือดูเวลาก็ต้องตาโต เพราะเธออยู่ในห้องโถงนี้มาเกือบ2ชั่วโมงเห็นจะได้ วินาทีนั้นทำให้เธอหงุดหงิดเป็นอย่างมาก
“นี่คิดว่าเป็นเจ้าชาย แล้วจะมาเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ...เป็นเจ้าชายประสาอะไร ปล่อยให้คนอื่นรอ...ไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย” ประกายดาวบ่น แล้วเตรียมที่จะเดินออกจากห้องโถงใหญ่นี้ไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อประตูบานใหญ่เปิดเข้ามาพร้อมกับชายร่างสูง ในชุดเปื้อนเครื่องยนต์ แถมหน้าตาก็ดูออกจะมอมแมม
“นี่คุณองครักษ์...ช่วยไปตามเจ้าชายของคุณมาได้ไหมคะ...นี่มันกี่โมงแล้ว นัดตอน11โมงไม่ใช่เหรอ...นี่จะบ่าย2แล้วทำไมไร้มารยาทแบบนี้คะ” ประกายดาวกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“อะ...เอ่อ...ขอเวลาอีกนิดนะคุณผู้หญิง...” แล้วชายคนนั้นก็รีบหันหลังกลับ วิ่งพรวดพราดออกไปทางเดิม
- ผู้เขียน
