รักสุดท้ายของยัย six sense

4

‘'นายเผาเสื้อฉัน'' เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ

''เรา เราต่างหาก เราเผาเสื้อเธอ''เขาแก้ยิ้มหน้าระรื่น

“ตายซะ"

พูดจบเธอก็ทุบตัวเขาแบบไม่ยั้งมือส่วนเขาก็เอาแต่หลบเป็นพัลวัล

‘'โอ้ย ๆ หยุดตีนะณิชา''

''ไม่หยุด นี่เเนะ ๆ''

นอกจากไม่หยุดยังตีหนักกว่าเดิมภาคินจึงจับมือสองข้างของณิชาไว้แล้วกอดจากด้านหลังทันที ยิ่งดิ้นเขายิ่งรัดแน่น

''ปล่อยนะ ไอ้บ้า ปล่อย''

''ไม่ปล่อยตัวเธอนุ่มดี แถมหอม” เขาว่า ก่อนจะคิดอะไรร้ายๆ ได้ “ไม่ใส่บราอย่างงี้ อารมณ์ฉันขึ้นนะสาวน้อย’'

ณิชาภัทรตัวแข็งทื่อ การโดนคุกคามในสถานการณ์ที่เธอไร้ทางสู้อย่างนี้ช่างเป็นเรื่องไม่ดีเอาเสียเลย ''อ่ะ ปล่อยนนะ''

''ไหนพูดเพราะๆซิ เผื่อฉันปล่อย''

''ปล่อย''

''พูดเพราะๆ''

‘'ปล่อย...ค่ะ''

ยิ่งเห็นว่าหญิงสาวในอ้อมกอดฝืนใจแค่ไหนเขายิ่งรู้สึกสนุกเท่านั้น

''ไม่เอา เอาแบบ พี่ภาคคะปล่อยณิชานะ พูดซิ''

''พี่ .....พี่ภาค ปล่อย ..ปล่อยณิชานะ’' เธอว่าปากคอสั่น กลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว ภาคินเองก็ไม่ได้ใจร้ายไม้ไส้ระกำอะไรขนาดนั้นเขายอมปล่อยแต่โดยดีแต่ไม่วายกำชับ

''ต่อไปเรียกฉันว่าพี่ภาคแล้วแทนตัวเองว่า ณิชา เข้าใจมั้ย''

''เออหน่า ปล่อยได้เเล้ว” เธอว่าตัดรำคาญแต่มือใหญ่หาได้ปล่อยออกจากแขนเธอ แถมเขาเห็นท่าทางนักเลงหัวไม้แบบนั้นก็อดเข้าไปหอมแก้มไม่ได้

ณิชาภัทรยกมือขึ้นมาจับแก้มข้างที่โดนคุกคาม ''นี่หอมแก้มฉันทำไม!! ''

''ทำโทษ พูดไม่เพราะ''

ชิ บ้าที่สุดเลย ! “ไอ้”

พอเธอจะพ่นคำไม่ดีเขาก็ขโมยหอมแก้มอีก ''อ่ะ! ''

''ไม่พูดคำหยาบเข้าใจมั้ยคะ''

‘’ค่ะ!!!'' เธอกระแทกเสียงใส่อย่างประชดประชันแต่ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสะทกสะท้านแต่อย่างใด

‘'ดี''

เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าที่ตามหาโดนเผาไปแล้วณิชาภัทรก็ได้แต่เดินกระแทกเท้าขึ้นห้องไปปล่อยให้ภาคินยืนอยู่ในห้องครังเพียงลำพัง

‘'ตื่นได้แล้วแม่คนขี้เซา'' เสียงทุ้มปลุกคนนอนหลับลึกมากว่าสิบนาทีแล้วแต่เจ้าตัวก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเร็ว ๆ เธอทำเพียงส่งเสียงรำคาญเป็นครั้งคราวเท่านั้น

''ฮืม~''

''ตื่นณิชา''

หลับสนิท คือคำตอบ

''ไม่ตื่น จูบนะ’' เขาขู่ แต่ขู่คนหลับก็เหมือนการพูดคนเดียว

เมื่อณิชาไม่ตื่นเขาจึงก้มลงจูบณิชาอย่างที่บอกเอาไว้จริง เขาดูดกลืนความหวานหอมจากริมฝีปากบางอย่างที่ไม่เคยได้ลิ้มลอง รสจูบที่เขาไม่เคยเจอจากผู้หญิงคนไหน แต่ก็ต้องถอนริมฝีปากออกเมื่อคนใต้ร่างลืมตามองอย่างอึ้ง ๆ เหมือนคนสติยังไม่เข้าที่ดี

''ทำอะไรวะ''

“ปลุกเราแหละ" เขาว่าก่อนจะนั่งบนเตียงข้าง ๆ คนที่นอนอยู่ “แล้วบอกว่าให้เรียกพี่''

''ปลุกแบบนี้เนี้ยนะ ทำไมไม่เรียก” เธอว่าอย่างหัวเสีย

''เรียกแล้ว ไม่ตื่น''

โอ้ยย มันก็มีวิธีปลุกที่ดีกว่านี้มั้ยวะ เธอคิดอย่างหัวเสีย แต่อาการไม่พอใจออกจนอีกคนที่อยู่ในห้องก็ทราบได้เพราะปากที่จิ๊ขมุบขมิบด่าเขา

''ไม่ต้องมาจุ๊มาจิ๊ อาบน้ำซะ ณิชาต้องไปทำงานกับพี่''

''ไปไม่ได้ ณิชามีเรียน''

‘'ไม่ต้องไปเรียน'' เขาว่าง่าย ๆ

''จะไปเรียน ลุกได้แล้ว''

เขาเห็นท่าทางอ่อนข้อให้เขาเล็กน้อยก็หมั่นเขี้ยวคนมาดเยอะจึงยื่นมือไปขยี้ผมหนาให้ฟูกว่าเดิมเมื่อแกล้งสาวน้อยจนพอใจเขาจึงยอมลุกออกแต่โดยดีพลางมองณิชาภัทรเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเขาจึงเดินไปเตรียมเสื้อผ้าให้ณิชาก่อนออกจากห้อง

ณิชาที่ใช้เวลาจัดการธุระของตัวเองร่วมชั่วโมง เธอเดินออกมาแล้วก็เห็นชุดที่ภาคินจัดให้

“แม่บ้านเตรียมให้ด้วยแหะ ทำงานคุ้มดีจัง” ณิชาหยิบกางเกงยีนส์รัดรูปมาสวมอวดขาเรียวได้รูปของเธอเสื้อเชิ้ตสีดำที่พับเเขนเสื้อมาถึงข้อศอก มองกระจกเช็คความเรียบร้อยของตัวเองจึงรีบวิ่งลงไปข้างล่างก็เห็นชายหนุ่มนั่งดื่มกาแฟ เธอจึงเดินเข้าไปนั่งข้างเขาแล้วทานอหารเช้าเงียบ ๆ

''ให้ไปส่งมั้ย''

''ไม่ต้องๆ ''

“กลับกี่โมง''

''ไม่รู้''

‘'ที่มหาลัยแต่งแบบนี้ได้ใช่มั้ย'' เขาถามเพราะไม่มั่นใจว่าจัดเสื้อผ้าให้แบบนี้ถูกหรือไม่

“อืม''

''เอ๊ะ ณิชา ช่วยตอบให้มันยาวๆบ้างสิ’'

‘'อะไรล่ะ ก็ไม่รู้จริงๆถามอยู่ได้ ‘' เธอว่าตัดรำคาญ

ภาคินถอนหายใจ จะไม่รู้กฎมหาลัยได้อย่างไร นี่ก็ตอบไม่คิด แต่แย้งไปก็มัวแต่จะทำให้คนพยศยิ่งแข็งกว่าเดิมเขาจึงเปลี่ยนเรื่อง

''เสร็จเมื่อไรก็โทรบอกพี่ละ จะให้คนไปรับ''

''ค่ะ ไปก่อนนะคะ’' เธอทำท่าจะลุกออกไปถ้าเขาไม่ห้ามเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยว''

''คะ??"

งงได้ไม่นาน ภาคินลุกขึ้นมาก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วจุ้บหน้าผากณิชาเบา ๆ ‘'เดินทางปลอดภัยครับ'' เขาว่ายิ้ม ๆ มองดูปฏิกริยาคนที่พยายามเก็บอารมณ์

‘’ไอ้....ไอ้พี่ภาค'' เธอไม่รู้จะด่าคนหน้ามึนอย่างไรได้แต่ชี้หน้าอ้าปากพะงาบ ๆ

''ระวังสายกว่าเดิมสาวน้อย''

เมื่อณิชาเดินออก คนสนิทของเขาก็พูดขึ้นมาว่า

''มันจะดีเหรอวะให้เธอไปคนเดียว เสี่ยงเธอหนีแล้วถ้าเธอได้รับอันตรายล่ะ’'

ภาคินเดินมาเกี่ยวคอเพื่อนซี้ด้วยท่าทีสบาย ๆ

''นี่ไอ้เพื่อนเกลอ ห่วงออกนอกหน้าไปนะ ฉันกำลังจะบอกให้แกส่งคนตามหล่อนห่างๆไม่ต้องให้รู้ตัวเเต่ประกบทุกฝีก้าว''

‘'อืมเดี๋ยวฉันจัดการให้'' คริสตัลรับคำเบา ๆ ดึงแขนเพื่อนออกจากไหล่จะไปสั่งงานตามที่เจ้านายสั่ง

''เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งไป ฉันมีเรื่องถามแก''

''ว่า?''