"คู่กัดพิกัดหัวใจ: รักนี้ไม่มีคำว่าปกติ"

เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใส... สำหรับคนอื่นนะ แต่สำหรับ พาย มันคือวันนรกแตก เพราะเธอเพิ่งจะทำกราฟิกงานด่วนส่งลูกค้าเสร็จตอนตีสี่ และตอนนี้เธอกำลังยืนสะลึมสะลืออยู่ในร้านกาแฟใต้ตึกออฟฟิศ ร่างกายต้องการคาเฟอีนอย่างหนัก ไม่อย่างนั้นเธอคงได้กลายร่างเป็นซอมบี้ไปกัดคอหัวหน้าแน่ๆ "อเมริกาโน่เย็น ไม่หวาน ช็อตเดียวพอนะคะพี่ เดี๋ยวหัวใจสั่นเกินไป" พายสั่งด้วยเสียงแหบพร่า "ของผม อเมริกาโน่เย็น เพิ่มสามช็อต หวานร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ เอาให้ตัดขาไปข้างหนึ่งเลย" เสียงทุม่ๆ กวนประสาทดังขึ้นข้างหู พายหันขวับไปมองเจ้าของเสียงทันที ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อพิงเคาน์เตอร์อยู่ข้างเธอ เขาคือ หมอก สถาปนิกปากแจ๋วจากบริษัทข้างๆ ที่พายเคยเดินชนจนชานมไข่มุกหกใส่รองเท้าเขาเมื่ออาทิตย์ก่อน... และเขาก็ยังไม่เลิกจองเวรเธอ "นี่นาย... สั่งหวานขนาดนั้น มดไม่ขึ้นสมองเหรอ?" พายจิกกัดทันที หมอกก้มลงมองยัยตัวแสบที่สูงแค่ไหล่เขาแล้วยิ้มมุมปาก "ก็พอดีชีวิตช่วงนี้มันขมครับ โดยเฉพาะตอนเห็นหน้าคุณ... ผมเลยต้องเติมความหวานให้ร่างกายหน่อย" "เหรอ? ฉันว่านายน่าจะเติมสมองมากกว่านะ ดูท่าทางจะใช้การไม่ได้ตั้งแต่ตอนเดินชนกันวันนั้นแล้ว" "โอ้โห แรงนะเนี่ย" หมอกหัวเราะในลำคอ "แต่วันนั้นรองเท้าผมพังนะ คุณยังไม่ได้ชดเชยเลย" "ชดเชยอะไร? ฉันขอโทษไปแล้วไง!" "ขอโทษมันซักรองเท้าหนังได้ที่ไหนล่ะครับคุณพาย" เขาเรียกชื่อเธออย่างสนิทสนมจนพายขนลุก "เอาแบบนี้ไหม เพื่อเป็นการไถ่โทษ... กาแฟแก้วนี้คุณเลี้ยงผม" "ฝันไปเถอะ! ตังค์ไม่มี มีแต่หมัด จะเอาไหม?" พายกำหมัดแน่น พนักงานวางกาแฟลงบนเคาน์เตอร์หนึ่งแก้ว "อเมริกาโน่เย็นได้แล้วค่ะ" พายกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ แต่ช้ากว่าหมอกที่ใช้ความยาวของช่วงแขนคว้าแก้วนั้นไปก่อน แล้วดูดเข้าปากอึกใหญ่... ก่อนจะทำหน้าเหยเกออกมา "เชี่ย... ขมชิบหาย! กาแฟหรือน้ำล้างท่อเนี่ย?!" หมอกบ่นอุบ พนักงานหน้าเสีย "เอ่อ... อันนั้นของคุณผู้หญิงค่ะ แบบไม่หวาน ช็อตเดียว" พายยืนนิ่งไปสามวินาทีก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่นร้าน "สมน้ำหน้า! อยากแย่งดีนัก เป็นไงล่ะ รสชาติของความดีงาม ฮ่าๆๆๆ" "นี่คุณวางยาผมเหรอ?" หมอกถามพลางแลบลิ้นที่ขมปร่าออกมา "วางยาอะไร ฉันสั่งของฉันแบบนี้ นายอยากสะเออะหยิบไปเองทำไมล่ะจ๊ะคุณสถาปนิก" พายแย่งแก้วกาแฟคืนมา (ซึ่งหมอกดูดไปแล้ว) แล้วมองด้วยสายตาเหยียดหยาม "อ่ะ เอาไปเลย ฉันยกให้ ถือว่าทำบุญให้สัมภเวสีเจ้าที่แถวนี้ละกัน" พายหมุนตัวเดินเชิดหน้าออกไปจากร้านกาแฟอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้หมอกยืนถือแก้วกาแฟขมปี๋อยู่คนเดียว ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นไปแล้วยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว "สัมภเวสีเหรอ... หึ กวนประสาทใช้ได้" แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น เมื่อพายเดินขึ้นไปบนออฟฟิศ เธอก็พบกับฝันร้ายครั้งใหม่ หัวหน้าของเธอยืนรออยู่พร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่คุ้นตาเหลือเกิน "พาย มาพอดีเลย นี่คุณหมอก สถาปนิกที่จะมาช่วยโปรเจกต์รีโนเวทออฟฟิศเรา เขาจะมานั่งทำงานที่โต๊ะข้างๆ เธอเป็นเวลาหนึ่งเดือนนะ ฝากดูแลเพื่อนร่วมงานด้วยล่ะ" พายแทบจะปล่อยถุงขนมในมือร่วงลงพื้น ส่วนหมอกที่ยืนส่งยิ้มหวาน (ที่ดูยังไงก็กวนบาทา) มาให้ ก็ยกแก้วกาแฟแก้วเดิมขึ้นโชว์ "ฝากตัวด้วยนะ... ยัยแม่มดน้ำล้างท่อ" พายสูดหายใจเข้าลึกๆ ในใจคิดเพียงอย่างเดียวว่า หนึ่งเดือนหลังจากนี้ ไม่เขาหรือเธอนี่แหละที่จะต้องไปโรงพยาบาลก่อนกัน!