บัวบูชา นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างหล่อนมองดูนกที่บินอยู่บนท้องฟ้านั้น ยังรู้สึกอิจฉามันเลยก็ว่าได้ มันมีอิสระ อยากไปไหนก็ได้เพียงใจต้องการ แต่กับหล่อนนี่ซิ อยากกลับบ้านก็ไม่ได้กลับ อยากออกไปหนก็ไม่ได้ออก หล่อนอยู่แบบนี้เหมือนหล่อนเป็นทาสอะไรสักอย่าง หล่อนจะทำยังไงดี หล่อนอยากกลับบ้าน ใครก็ได้ช่วยฉันหนีออกไปจากที่นี่ที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!! เสียงเคาะประตูทำให้หญิงสาวตื่นจากพะวังก์ หล่อนรีบปาดน้ำตาที่มันซึมๆ นั้นออก
"คุณชาลี ......"หญิงสาวอุทานเรียกชื่อชายหนุ่มทันทีที่หล่อนเปิดประตูออก
"คุณฟารีน ให้มาชวนคุณบัวไปเที่ยวข้างนอกครับ"
"จริงหรือคะ " เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางดีใจ ใบหน้าสวยของหล่อนดูมีชีวิตชีวาทันที
"จริงซิครับ รีบแต่งตัวเลยครับ " ชาลีบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเรียบแต่สีหน้าของเขานั้นมันก็แสดงออกถึงความดีใจกับหล่อนด้วยเช่นกัน
"คะ ได้คะ รอสักครู่นะคะ " เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยท่า
