#ชดใช้ให้รัก_Ep.1
888 คำ
#ชดใช้ให้รัก_Ep.1
#สหรัฐอเมริกา
"กรี๊ดดดดด!!!"
"อะไรวะ! คนจะนอน!!" ผมพลิกตัวกลับมาอย่างหัวเสียก่อนจะชันตัวลุกขึ้นดูว่าใครมาแหกปากแต่เช้า!
"นาย! มาทำอะไรบนเตียงบี๋!!" เธอแหกปากเสียงดังใส่ผม
"...นี่ห้องใครแหกตาดูก่อน!" ผมเอามือทุบหัวตัวเอง ปวดหัว
ฉิบหายเลย แฮ้ง!!
"ทำยังไงดี ทำยังไง ๆ ๆ ๆ" ผมถอนหายใจนอนฟังเธอพูดพร่ำแต่คำนี้! สรุปไม่ต้องนอนแล้ว!!
"จะต้องทำอะไร...คนเอากันแล้วต้องทำอะไรล่ะ!" ผมหันไปพูดลอย ๆ ก่อนจะลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ!!
"กรี๊ดดดด!! ทำไมไม่ใส่กางเกงก่อนเล่า!"
"ทีเมื่อคืนไม่เห็นพูดอย่างนี้เลยอะ" เธอขว้างหมอนใส่ผมที่กำลังเดินหันหลังหยิบผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ
"อย่าบอกใครได้ไหม..." ผมชะงักเท้าก่อนจะหันกลับไป
"เรื่องอะไร?" ผมถามเสียงขึ้นจมูก!
"กะ...ก็เรื่องนี้" เธอพูดเสียงเบาและเอาผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงลำคอ
"เรื่องที่เราได้กันอะเหรอ!" ผมหันไปแสยะยิ้มให้เธอ
"อื้ม...เรายังไม่พร้อมบอกใคร" เธอเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม
"เออ!! ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก!!" ผมหัวเสียมาก! กลัวใครมันจะรู้หรือไงว่ามีผัวแล้วน่ะ
'บี๋ชอบนาย...รักนาย รักมานานแล้ว อื้มมมมม' ผมเปิดน้ำให้ไหลรินรดกาย ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดที่นึกถึงแต่เรือนร่างยัยตัวแสบที่นั่งอยู่บนเตียงข้างนอกนั่น!
แล้วมาบอก 'อย่าบอกใครได้ไหม!' แม่งเอ้ย!!!
#มหาวิทยาลัย
"นายจอดส่งเราตรงนี้ก็พอ" เอี๊ยด! ผมกดเบรกจนหัวเธอแทบทิ่มไปที่คอนโซลรถ! และกดเปิดล็อก เธอหยิบเสื้อโคตกระชับเข้าอกและหันมามองหน้าผม
"เราหวังว่านายจะรักษาสัญญา..." ผมกัดฟันแน่นและหัวเราะในลำคอ หึ!
"ลงไป" ผมเอ่ยเสียงเรียบ เธอนั่งอยู่เฉย ๆ และมองหน้าผม ๆ หลับตาลงกดอารมณ์ที่เดือดดาลอยู่ตอนนี้!
"นายอย่าบอกใครนะ..." ผมกัดปากที่สั่นระริกของตัวเอง
"มึงคบกับกูมากี่ปี...มึงเห็นกูเป็นผู้ชายยังไงวะบี๋" ผมหันไปถาม
เธอ ๆ ก้มหน้าลงไม่สบตา
"เราเห็นนายเป็นเพื่อนที่ดี...ดีที่สุด" ผมหัวเราะออกมาและวางมือไปที่พวงมาลัยก่อนจะกำมันแน่น
"เพื่อนกันเขาไม่เอากันหรอกบี๋..." ผมกลืนก้อนสะอึกลงคอ เธอสะอื้นไห้...
"แต่เอาเถอะ...กูไม่ถือหรอก! มึงอยากให้กูลืม! กูจะลืม! ลงไปได้แล้ว!" เธอสะอื้นและเอื้อมมือมาจับแขนผม
"ไม่ใช่แบบนั้นเลยนาย ฮึกกก"
"ลงไป!!" เธอสะอื้นไห้และก้าวลงจากรถ ผมเหยียบคันเร่งบดล้อออกมาจากตรงนั้น ผมแม่งก็โง่เง่าสิ้นดี
ผมมองกระจกหลัง...เห็นเพื่อนผู้หญิงที่สนิทที่สุด กินนอนอยู่ด้วยกันมาตลอดเพราะตอนมาเรียนนี่ เราจับกลุ่มคนไทยกัน มีอาทิตย์ ตะวัน เบบี๋ และผม
ตั้งแต่ grade 7 (ม. 1) จนตอนนี้จะจบ grade 12 (ม. 6) แล้ว เราสนิทกันมาก ๆ ถึงขนาดไม่ว่าเธอจะมีแฟนกี่คนผมก็รู้ และไม่ว่าผมจะมีแฟนกี่คนเธอก็รู้ แค่มองตาก็ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว
ผมสังเกตพักหลังมา เธอชอบมองผมแปลก ๆ แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง...ถามว่าเธอเป็นคนน่ารักไหม? ก็น่ารักเลยแหละ ปัญญาอ่อน ติงต๊อง ของเธอไปเรื่อย
คำว่าเพื่อนมันค้ำคอ ผมจะไม่กินเพื่อนตัวเอง จนเมื่อวานเราไปแฮงเอาต์กันเพื่อเลี้ยงส่งผม เพราะต้องกลับไปเรียนหมอต่อที่ไทย
ผมสอบติดมหาวิทยาลัยแพทย์ในไทย ผมไม่อยากเรียนหมอที่นี่เพราะค่าใช้จ่ายมันแพงมากและผมอยากใช้ชีวิตอยู่ใกล้พี่นุ่นมากกว่า อีกอย่างผมเกรงใจพี่หมอสามีพี่นุ่นด้วย เขาช่วยเหลือผมมามากแล้ว...
บี๋เมามาก...ตะวันและอาทิตย์ไปต่อกับคู่ขามัน ผมจึงกินเยอะไม่ได้ ซวยกูฉิบหายเพราะต้องดูแลเธอเหมือนเคย!
ขากลับแบกเธอกลับเธอพร่ำพูดว่าผมทิ้งเธอ นู่นนี่ผมก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร...คนมันเมา
ถึงห้องผมทิ้งบี๋ไว้ในห้องและห่มผ้าให้ก่อนจะปิดไฟออกมา ระหว่างที่กำลังถอดเสื้อผ้าตัวเองในห้องผม! เธอเปิดประตูห้องเข้ามา
ล็อกห้อง!
พุ่งตัวใส่จนเราซวนเซไปบนที่นอนและขึ้นคร่อมผม เธอสาธยายทุกอย่างที่อยู่ในใจเธอออกมา เธอพร่ำพูดและร้องไห้เหมือนจะขาดใจ
ผมรู้แหละว่าตอนนั้นคำพูดมันไร้ซึ่งการประมวลผลทางความคิด สุดท้าย...เธอบอกรักผม ถอดเสื้อผ้า จูบปาก ไซ้คอ นัวเนีย ผมตกใจและทำอะไรไม่ถูก สรุป...ผมก็เสร็จเธอ!! และเช้ามาแม่งมาพูดแบบนี้ ดีมาก!! ดีจริง ๆ!!
มึงเมากูไม่เมา กูจำได้หมด!!
- ผู้เขียน
