ผักกาดพ่นลมหายใจยาว ถ้าเธอเถียงกับเขาเห็นที่ว่าทั้งวันก็คงจะไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล ร่างเล็กยอมเดินไปที่รถเขาแต่โดยดี
"ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายนะคะ"
เปรมกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเปิดประตูให้เธอขึ้นรถ
"เชิญครับ"
ระหว่างทางเปรมก็หาเรื่องชวนคุย
"ยังไม่ได้ถามเลยว่าคุณชื่ออะไร"
ผักกาดเลิกคิ้วก่อนจะตอบสั้น ๆ "ผักกาดค่ะ"
"น่ารักดี" เปรมพึมพำเบา ๆ
"คะ? คุณว่าอะไรนะคะ"
"เปล่าครับ"
"ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอคะ"
"เปรมครับ"
จากนั้นเปรมก็ชวนเธอคุยต่อเรื่องนั้นเรื่องนี้ ทั้งเรื่องอายุ เรื่องเรียน เพราะความที่อายุเยอะกว่าและเป็นคนคุยสนุก ทำให้เธอเริ่มผ่อนคลายขึ้นและตอบคำถามเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เริ่มรู้สึกว่าเปรมเป็นคนคุยด้วยง่ายกว่าที่คิด
เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย
"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"
"ครับ"
ไม่รอให้เขาพูดอะไรต่อ ผักกาดเปิดประตูแล้วรีบเดินออกไปทันที
เปรมมองตามเธอไปจนสุดสายตา ก่อนจะขับรถออกไป
เมื่อเธอ
