ปลื้มขมวดคิ้ว ส่วนควีนก็ถามขึ้นอย่างใสซื่อ “จะรีบไปไหนเหรอ?”
“มีรายงานต้องทำน่ะ ตามสบายนะ” ผักกาดตอบแล้วรีบเดินออกไปทันที ไม่อยากอยู่ตรงนั้นแม้แต่วินาทีเดียว
เพราะอะไรน่ะเหรอ?
ก็เธอกลัวว่าจะร้องไห้ออกมาน่ะสิ!
ปลื้มมองตามหลังเธอไปก่อนจะถอนหายใจแล้วมองไปที่ควีนที่ยังนั่งส่งยิ้มหวานมาให้ไม่สนใจเพื่อนตนเองสักนิด
"น้องเช็กบิล" เขาเองก็หมดอารมณ์ ไม่มีเรื่องที่จะคุยอะไรต่อแล้ว ก็ตั้งแต่ที่สองคนแยกไปนั่นแหละ พอพนักงานเดินมา เขาก็หยิบบัตรแบล็กการ์ดยื่นให้
"อ่าว จะกลับเลยเหมือนกันเหรอ เรายังไม่ได้จ่ายเงินเลย" ควีนรีบพูดขึ้น
"ไม่เป็นไร ฉันไปก่อนนะ ต้องไปส่งผักกาด" ปลื้มรับบัตรที่พนักงานเอามาคืน เขาหันหลังจะเดินออกไป แต่ควีนรีบขยับตัวเข้ามาขวางไว้
“เดี๋ยวสิ...” เธอจ้องเขาด้วยสายตาเป็นประกายหวังโปรยเสน่ห์เต็มที่ ก่อนจะถามเสียงหวาน “แล้วเราจะมีโอกาสได้ทานข้าวด้วยกันอีกไหม?”
"ไม่รู้สิ!" ปลื้มตอบ
