EP.06 - ความถ่อย
945 คำ
มหาวิทยาลัย L
“เมบี!”
ฉันหันไปตามเสียงเรียกจากหน้าคณะพลางขมวดคิ้วใส่ สิ่งแรกที่เห็นคือดอกกุหลาบช่อใหญ่แบบอลังการเว่อร์ยื่นมาตรงหน้าของฉัน เขาคนนั้นก้าวเท้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อย ๆ ท่ามกลางสายตาของนักศึกษานับสิบคู่
ความจริงฉันควรจะชินได้แล้วนะกับการตกเป็นจุดสนใจของทุกคนแบบนี้ เพราะฉันเจอเรื่องประเภทนี้แทบทุกครั้งที่มามหาวิทยาลัยเลยก็ว่าได้ ดอกไม้ ตุ๊กตา ลูกโป่ง คือฉันได้มันมาหมดแล้วน่ะ ที่สำคัญคือได้จากผู้ชายไม่ซ้ำหน้าซะด้วย และครั้งนี้ดูเหมือนเขาคนนี้จะเป็นหนุ่มฮอตจากคณะบริหารฯ สินะ
“ฉันรอเธอมาหลายวันแล้ว… เอ่อ… ช่วยรับดอกไม้จากฉันด้วยนะ”
หนุ่มฮอตจากคณะบริหารฯ พูดด้วยสีหน้าประหม่าหน่อย ๆ ฉันหลุบตามองช่อดอกไม้ในมือเขาก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบกับคนตรงหน้าอีกครั้ง หมอนี่ไม่รู้หรือไงว่าฉันไม่ชอบดอกกุหลาบน่ะ ยิ่งกุหลาบสีแดงฉันยิ่งเกลียด…
“ฉันขอไม่รับนะ…” ฉันส่งยิ้มให้เขาที่ทำหน้าสลดวูบลงอย่างน่าสงสาร ฉันไม่ได้อยากใจร้ายกับเขานะ แต่ฉันไม่ชอบดอกกุหลาบจริง ๆ จะให้ฝืนรับมันมาแล้วเอามาโยนทิ้งฉันก็ทำไมลง… ฉันเป็นคนดีนะว่าไหม?
“ทำไมล่ะ… ฉันมีอะไรไม่ดีเหรอ?”
แต่ดูเหมือนเขาคนนั้นจะไม่ยอมง่าย ๆ แฮะ เมื่อร่างสูงขยับเข้ามาดักทางที่ฉันกำลังจะเดินหนีเอาไว้ ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะปรายตาขึ้นมองเขาตรง ๆ ปกติฉันไม่ใช่คนเหวี่ยงนะเออ แต่ถ้าเจอคนพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ฉันก็ไม่ไว้หน้าเหมือนกันนะ
“ฉันเกลียดดอกกุหลาบนะ โดยเฉพาะสีแดง! เผื่อนายจะยังไม่รู้…”
“เอ่อ… งั้น… ฉันจะไปซื้อให้ใหม่นะ”
เขายังไม่ล้มเลิกความตั้งใจแฮะ หมอนี่ตื๊อเก่งชะมัดเลย…
“มะ…”
“ไม่ต้อง!”
พรึ่บ!
ฉันชะงักคำปฏิเสธเอาไว้ในทันทีที่เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับปัดดอกไม้ช่อนั้นออกไปจนพ้นหน้าฉัน ไม่ต้องมองก็รู้ว่าไอ้การกระทำไร้มารยาทเช่นนี้เป็นของใครถ้าไม่ใช่…
“เจไนท์”
“ยัยนี่แพ้ดอกกุหลาบ! เอาไปทิ้งให้พ้นหน้ากูเลยนะไอ้เวร!”
เจ้าของชื่อเจไนท์ไม่ได้สนใจเสียงเรียกของฉันสักนิด เขาส่งสายตาดุดันมองหนุ่มฮอตคณะบริหารฯ อย่างเอาเรื่องสุด ๆ จนผู้ชายคนนั้นยอมล่าถอยออกไป
แน่ล่ะ! ใครจะอยากไฟท์กับมาเฟียมหาวิทยาลัยอย่างหมอนี่กันล่ะ!
“จะไปไหนวะ?” เจไนท์คว้าข้อมือฉันไว้ในจังหวะที่ฉันกำลังจะเดินหนี ฉันกลอกตาขึ้นอย่างเซ็งจัดก่อนจะหันกลับไปสบตากับเขา ใบหน้าหล่อร้ายกาจของเขาดูจะหงุดหงิดสุด ๆ เลยล่ะ!
“จะกลับน่ะสิ! ปล่อยได้แล้วน่า!”
“จะกลับหรือจะหนีฉันกันแน่วะ! ทำไมเธอต้องหลบหน้าฉันวะเมบี?” เจไนท์กระชากฉันเข้าไปใกล้โดยไม่แคร์สายตาของคนรอบข้างสักนิด เพราะเขาชอบทำนิสัยอย่างนี้ไงล่ะ! ฉันถึงอยากจะหนีเขาน่ะ!
“อย่าทำบ้า ๆ นะเจ! นายกำลังจะทำให้ฉันกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านนะ!”
“ฉันไม่สนใจ! ถ้าเธอหลบหน้าฉันอีกรอบ! ฉันจะทำยิ่งกว่าจับมืออีก!” เขากระซิบเสียงต่ำแถมยังขยับใบหน้าเข้ามาใกล้กันอีกต่างหาก หมอนี่ทำเกินไปแล้วนะ!
“เจไนท์! นายเป็นน้องชายพี่จีเดย์นะ! เลิกทำแบบนี้กับฉันสักที!”
“แล้วไงวะ! ไอ้พี่เวรนั่นมันก็แค่ว่าที่คู่หมั้นเธอ! เอาไว้มันเป็นผัวเธอก่อนเถอะค่อยมาพูด!”
ฉันละอยากจะตบหน้าหล่อ ๆ ของเขาซะจริง! เจไนท์น่ะชอบทำตัวถ่อยกับฉันเสมอ ไม่สิ! หมอนี่มันถ่อยกับทุกคนอยู่แล้ว! เขาตามตื๊อฉันมาตั้งแต่เด็ก ๆ จนโตขนาดนี้แล้วก็ยังไม่เลิกตามติดชีวิตฉันสักที! ฉันปฏิเสธเขาซ้ำ ๆ เป็นรอบที่ล้านแล้วมั้งว่าฉันไม่ได้รักเขา! ยิ่งเขารู้ว่าพ่อของฉันหมั้นหมายฉันไว้กับจีเดย์พี่ชายของเขา สกิลความถ่อยในตัวเขาก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนพักหลังมานี้ฉันต้องคอยหลบหน้าเขาอยู่ตลอด ขนาดจีเดย์ที่เป็นพี่ชายแท้ ๆ ยังเอาหมอนี่ไม่อยู่เลย!
“เย็นนี้มึงจะไปไหนต่อวะไอ้กาฬ?”
“นั่นดิ… ไปโรงบาลอีกล่ะสิ”
เสียงพูดคุยของผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินมาทางนี้เรียกสายตาฉันให้หันไปมองอย่างเสียไม่ได้ก่อนจะเบิกตากว้างนิด ๆ เมื่อสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทของใครบางคนในกลุ่มนั้น เขาชะงักเท้าลงพลางใช้สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วยืนมองฉันด้วยสายตานิ่งเรียบ นัยน์ตาคมเข้มเลื่อนมองผู้ชายด้านข้างฉันวูบหนึ่งก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาฉันอีกรอบ และ… ริมฝีปากติดคล้ำของเขาก็แสยะยิ้มเย็น ๆ จนน่าหวาดหวั่น…
ให้ตายสิ! ทำไมหมอนั่นต้องมาเจอฉันในสภาพ… ถูกเจไนท์กอดเอวแถมยังขยับหน้าเข้ามาใกล้เหมือนจะจูบกันแบบนี้ด้วย!
- ผู้เขียน
