โรงพยาบาล HR
“หมอเมขาา น้องลันคิดถึงหมอเมจังเลยค่ะ!” ฉันสวมกอดร่างเล็กด้วยความรักใคร่เมื่อถูกลันตากระโดดเข้าใส่ วันนี้ฉันไม่มีขึ้นวอร์ดน่ะก็เลยแวะมานั่งเล่นกับเจ้าตัวเล็กนี่สักหน่อย เห็นว่าช่วงนี้เศร้า ๆ เหงา ๆ เพราะว่าปะป๊าไม่มาหาเลย ถ้าฉันไม่บังเอิญเจอกับพี่ทับทิมพี่เลี้ยงของลันตาเมื่อตอนเช้า ฉันก็คงจะไม่รู้เลยว่าเด็กน้อยคนนี้กำลังเหงาขนาดไหน…
“หมอเมก็คิดถึงน้องลันค่ะ คิดถึงม้ากมากเลย” ฉันขยับตัวนั่งลงข้างเตียงคนไข้ ลันตายังคงซบใบหน้ากับไหล่ฉันแน่น เด็กคนนี้ขี้อ้อนเสมอเลย น่ารักน่าเอ็นดูอะไรขนาดนี้นะ
“น้องลันคิดถึงม้ากมากกว่าค่ะ คิดถึงมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เลย”
“คิก ค่า ๆ หมอเมเชื่อแล้วว่าน้องลันคิดถึงมาก ๆ ๆ ๆ ๆ เลย” ฉันลูบเส้นผมสีดำด้วยความเอ็นดู ลันตาผละตัวออกจากอ้อมกอดฉันพลางส่งยิ้มตาหยีมาให้ ดูมีเลศนัยแปลก ๆ “ฮั่นแน่ ยิ้มแบบนี้มีอะไรหรือเปล่าเอ่ย?”
“ไม่มีนี่คะ ไม่มี๊ไม่มี”
แน่ะ เสี
