ฉันอยากกลับบ้านชะมัด…
“ไม่สนุกเหรอวะเม ฉันเห็นแกทำหน้าเหมือนคนปวดท้องอยู่ตลอดเวลาเลย” นิต้าถามขณะส่ายสะโพกโยกย้ายไปตามจังหวะมันส์ ๆ ถ้าเป็นเวลาปกติฉันคงจะสนุกสุดเหวี่ยงแล้ววาดลวดลายจนฟลอร์แทบลุกเป็นไฟไปแล้ว แต่มันไม่ใช่เวลานี้ไง!
อยากจะบ้า! ใครไม่มาเป็นฉันไม่มีทางรู้หรอก ถ้าต้องมาเต้นโดยมีสายตาของผู้ชายสองคนบนชั้นลอยนั่นคอยจ้องจับผิดกัน ไหนจะสายตาเย็นเหยียบของผู้ชายอีกคนซึ่งนั่งมองมาด้วยสายตาคมเข้มจากทางเคาน์เตอร์บาร์นั่นอีก! แม้ฉันจะชินกับการถูกมองมาโดยตลอด แต่ใช่ว่าจะชินกับการถูกจ้องแบบไม่คาดสายตาแบบนี้นะ!
ผู้ชายพวกนั้นเห็นฉันเป็นนักโทษหรือไง! ทำไมต้องมองกันทุกวินาทีขนาดนี้ด้วย มันน่ารำคาญ น่าหงุดหงิด และก็หมดสนุกมาก! เหอะ! อยากมองกันนักใช่ไหม… จ้องกันนักใช่ไหม… ได้!! เมบีจะจัดให้อย่างสาสมเลย!
“จะไปไหนวะเม?” นิต้าขยับเข้ามาใกล้เมื่อเห็นฉันก้าวเดินลึกเข้าไปกลางฟลอร์มากขึ้น ฉันกระตุกยิ
