เงียบไปเกือบหนึ่งนาที เมื่อสติสัมปชัญญะกลับมาเหมือนเดิม เสียงแหลมเล็กก็แผดดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ พร้อมมือเรียวรัวกระหน่ำบนแผ่นหลังหนาไม่ยั้ง หากแต่คนที่แบกร่างบางกลับไม่สะทกสะท้าน ก้าวเดินไปยังจุดหมายของตัวเองอย่างไม่รีบร้อนนัก
“บอกให้ปล่อยไงเล่า! ช่วยด้วยๆ”
เสียงฝีเท้าและตามมาด้วยน้ำเสียงแหลมเล็กของผู้หญิงมีอายุ ร่างท้วม ผิวขาว ทำให้ร่างบางที่ห้อยหัวโตงเตงไปตามจังหวะการเดินของคนตัวโต หยุดฟัง รู้สึกใจชื้นเมื่อเห็นว่าเป็นหญิงต่างวัยสองคนโผล่ออกมาจากที่ไหนสักแห่งในตัวตึกนี้
“อะไรกันคะคุณหนู...” หญิงสูงวัยเอ่ยถามพร้อมโบกมือไล่หญิงสาวที่วิ่งตามออกมา ให้เข้าด้านในเมื่อเห็นว่าเหตุการณ์ไม่ได้ร้ายแรงอะไรที่สำคัญไม่ต้องการให้เรื่องที่กำลังเกิดขึ้นลดความน่าเชื่อถือของคนในปกครอง
เท้าหนาหยุดชะงัก พร้อมผันหน้ากลับมามองคนถาม สีหน้าเรียบเฉย ไม่ออกอาการหวาดหวั่นกับการกระทำของตนเอง หากแต่ไม่ทันได้ตอบค
