บทที่ 2
404 คำ
"แกถามหาผู้หญิงคนนั้นทำไมวะ"
"แค่บอกมาว่าตอนนี้ยังมาเรียนอยู่ไหม"
"วันที่เป็นข่าวเห็นมาอยู่นะ"
"ช่วยสืบให้กูหน่อยว่าตอนนี้ยังอยู่บ้านหลังเดิมหรือย้ายออกไปแล้ว"
"อย่าบอกนะว่าแกสนใจลูกสาวของคนที่ฉ้อโกงบริษัทของพ่อตัวเอง"
"พูดมากแค่ไปสืบให้กูพอ"
ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงคนที่ไปสืบก็นำข่าวมาบอก เพราะการสืบมันไม่ได้ยากเลยตอนนี้ครอบครัวของเธอกำลังเป็นข่าว
"ได้ยินว่าจะหยุดเรียนไปก่อน"
"หยุดเรียน? เกี่ยวกับเรื่องเงินหรือเปล่า"
"คงใช่แหละ ครอบครัวถูกฟ้องล้มละลายแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาเรียนต่อล่ะ"
"ขอบใจมึงมาก" หลังจากที่ได้ที่อยู่จากเพื่อนแล้วชาละวันก็ไม่ได้สนใจเพื่อนอีก
"แล้วนั่นมึงจะไปไหน"
"จะรู้ไปทำไม"
"อ้าวไอ้นี่ใช้เสร็จก็ถีบหัวส่งเลยหรือวะ"
ชาละวันขับรถออกมาจากสถานที่นัดพบกับเพื่อน แล้วตรงมาบ้านเช่าตามที่อยู่ที่เพื่อนให้มา
ชายหนุ่มนั่งมองบ้านเช่าหลังนั้นอยู่พักหนึ่ง แล้วคิดถึงเรื่องในอดีตที่ผู้หญิงคนนั้นเคยเมินเขา ก่อนที่จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยผู้ใหญ่เคยนัดให้ทั้งสองทานข้าวด้วยกัน ถึงยังไงก็เป็นผู้ร่วมหุ้นเลยอยากให้ลูกทั้งสองทำความรู้จักกันไว้ เผื่อว่าเรือล่มในหนองทองจะยังอยู่ในหนองเหมือนเดิม
แต่เขาก็ถูกฝ่ายหญิงปฏิเสธแบบไม่มีเยื่อใยเลย ใครมองก็อาจจะคิดว่าเขาไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ในใจยังคงรอวันที่จะทำให้เธอได้รู้ว่าปฏิเสธคนแบบเขาต้องเจออะไรบ้าง
ชาละวัน วงศ์เศวต บุตรชายคนเล็กของตระกูลวงศ์เศวต ขณะนี้เขาศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง และเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกับที่เสน่หาเรียนอยู่ ถึงแม้ว่าครอบครัวอยากให้เรียนบริหาร แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องไปนั่งบริหารเพราะยังมีพี่ชายอยู่อีกคนที่ทำตามความต้องการของพ่อทุกอย่าง เขาเลยทำตามใจตัวเองโดยการเลือกสายวิศวะ และตอนนี้ชาละวันก็ศึกษาอยู่ปี 3 แล้ว
- ผู้เขียน
