เมียสามเจ้า 4P

CHAPTER 1 ภาพจำ

CHAPTER 1 ภาพจำ

ย้อนกลับไปเมื่อ 10 ปีที่แล้ว

"ฮึก...ฮืออออ"

เสียงร่ำไห้ของเด็กน้อยวัยแปดขวบดังขึ้นอย่างหนักหน่วงราวกับว่ากำลังจะขาดใจอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน โดยมีอ้อมกอดของเพื่อนคุณแม่คอยกอดปลอบให้เธอรู้สึกดีขึ้น แต่ทว่าไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้เลย

ภาพที่คุณพ่อและคุณแม่ลงจากรถโรงพยาบาลเธอยังจำติดตา...ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องเนียนดุจดั่งผิวเด็ก เคลือบมันวาวไปด้วยน้ำเลือดสีแดงสด จนเป็นสีดำคล้ำแห้งเกรอะไปตามลำตัว

พวกท่านนอนนิ่งไม่ไหวติ่ง..ท่ามกลางบุรุษพยาบาลที่ช่วยกันเข็นเข้าห้องฉุกเฉินพอ ๆ กับเสียงโหวกเหวกโวยวายขอทางให้ผู้ป่วยขั้นวิกฤติ..

"พ่อจ๋าแม่จ๋า.."

เธอวิ่งตามรถเข็นไม่ห่าง..มองผู้เป็นพ่อและแม่สลับกันด้วยความเจ็บปวด คนที่เธอรักดั่งดวงใจต้องมานอนเจ็บในคราเดียวกันถึงสองคน

กลับมาปัจจุบัน

ก่อนวันคล้ายวันเกิดอายุครบ 18 ปี

"ป๊าพาหนูแจ้ไปด้วยไม่ได้หรอคะ"

ร่างเล็กขยับเข้าไปออดอ้อนผู้ชายตรงหน้าที่เคยเป็นคุณอาเพื่อนสนิทของคุณพ่อและแม่ ตอนนี้เธออยู่ภายใต้การเลี้ยงดูของพวกท่าน

โดยที่พวกท่าน และพี่ ๆ ทุกคนให้การต้อนรับเธอเป็นอย่างดีจึงได้เป็นเด็กน้อยน่ารักจิ้มลิ้มแบบนี้

"ถ้าแจ้ไป แจ้ก็จะขาดเรียนนะ"

ป๊ากระซิบเสียงเบา มือหนาจับมือลูกสาวบุญธรรมด้วยความเอ็นดู

"แจ้...อยากไปเที่ยว"

เธอก้มหน้าลงต่ำ ถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย เธออยากไปเที่ยวต่างประเทศกับป๊าม๊า เธอไม่อยากโดนเฮียหนีบไปส่งของ

"หนีเฮียมากกว่าใช่ไหมคะ"

ม๊าเดินมานั่งด้านข้าง ลูบศีรษะทุยอย่างเอ็นดูก่อนจะพูดเสียงหวานหูจนเธอต้องหันไปทำหน้าหงอย

แจ้..พยักหน้ารับ เธอไม่อยากไปพม่า ไม่อยากไปลาว เธอเบื่อเฮีย เฮียชอบใช้งานน้องเยี่ยงทาส

"ม๊าจะสั่งเฮียว่าห้ามใช้งานหนูหนักดีไหมคะ"

"ดีค่ะ ^ ^ "

แจ้ยิ้มหวานทันที อะไรที่เป็นคำสั่งป๊าม๊าพวกเฮียต้องฟังอยู่แล้ว เธอจะได้ไปเป็นคุณหนูตากลมเย็น ๆ ตอนนั่งเรือข้ามฝั่ง

"เฮียไม่ได้เรื่องเลย ใช้งานจนน้องกลัวแบบนี้ต้องจัดการสักหน่อย"

"ใช่ค่ะม๊า ป๊าคะเฮียให้แจ้ยกถังน้ำมันด้วยดูแขนแจ้สิคะ..เล็กนิดเดียวเอง"

แจแจ้หันไปออดอ้อนให้ป๊าเห็นใจ..เพราะคำสั่งป๊าถือเป็นอำนาจสูงสุด ใครหน้าไหนก็ไม่อาจขัดคำสั่งได้ เธออ้อนจนป๊าม๊าใจอ่อน โทรเรียกสามเจ้าลงมานั่งคุยอย่างเป็นทางการ

"ม๊า เฮียมองดุแจ้"

เสียงเล็กกระซิบกระซาบข้าง ๆ ผู้เป็นแม่บุญธรรม สายตาที่บรรดาเฮียมองมาราวกับว่าจะรวมหัวกันแกล้งเธอ

"นี่ อีกไม่กี่วันจะวันเกิดน้องแล้วนะมีของขวัญให้น้องกันหรือเปล่า"

ม๊าถามสามเจ้าพลางหรี่ตามองพี่ใหญ่สุดของบ้านที่ดูเลิ่กลั่กที่สุด

"ไปทำงานด้วยกัน เดี๋ยวพาไปซื้อของขวัญ"

เจ้าสมุทรพูดเสียงเข้มดึงแขนแจ้ให้มานั่งบนตักของตัวเองเหมือนตอนที่เธอยังเด็ก..เธอมักจะชอบนั่งตักพวกเขาทุกคน เธอมักจะทำตัวเหมือนแฟน และคำสั่งตอนเด็กของเธอคือห้ามพวกเฮียมีแฟน จนกว่าเธอจะอายุครบ 18 ปี

เพราะถ้าเธออายุครบ 18 ปีก็เท่ากับว่า ตัวเธอเองบรรลุนิติภาวะแล้ว สามารถมีแฟน คบหาดูใจได้

เป็นไงล่ะ เด็กน้อยแจแจ้ ของพวกเฮีย

"เฮียหลอกแจ้"

วงแขนเล็กโอบรอบลำคอหนา ใช้คางเรียวเกยบนบ่าแข็งแรงอย่างออดอ้อน พร้อมกับกระซิบเสียงหวานหู

"ถ้าเฮียหลอกแจ้อีก แจ้จะให้เฮียนอนตบตูดแจ้ทั้งคืนเลย"

เธอกระซิบเสียงเบา ทำให้เจ้าสมุทรรีบผละตัวออกทันที

ถ้าให้เขานอนตบตูดเธอทั้งคืนก็เท่ากับว่าเขาจะเสียเวลาล่าเหยื่อนะสิ T^T ยัยเด็กแสบ !!

"ไม่หลอก รอบนี้ช่วยถือกระเป๋าเฮียก็พอ"

"แน่ใจนะคะ"

"อืม"

"แจ้รักเฮียสมุทรที่สุดเลยยยย"

เธอบอกรักเฮียเสียงดังด้วยความดีใจอย่างลืมตัว ว่ากำลังนั่งอยู่ท่ามกลางทุกคนอันเป็นที่รัก ทำให้สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เธอและเฮียสมุทรอย่างไม่คลาดสายตา

"นั่งแต่ตักมันมานั่งนี่"

เฮียสายฟ้าดึงแขนเรียวให้ไปนั่งตักตัวเองบ้าง ก่อนจะหอมแผ่นหลังของน้องสาวบุญธรรมด้วยความเอ็นดู..กลิ่นหอมของเธอ ทำให้เขารู้สึกดีคลายความกังวลจากการถอดรหัสเกมได้เยอะเลย

"เฮียยย แจ้จั๊กจี้นะคะ คิคิ"

แจแจ้นั่งดิ้นไปมาอยู่บนตักเฮียสายฟ้า เธอกับเขามักจะหยอกล้อกันเป็นประจำส่วนใหญ่จะหยอกตอนอยู่ด้วยกันสองคนไม่ใช่อย่างวันนี้

"แจ้ อีกไม่กี่วันเราจะอายุครบ18ปีแล้ว เฮียมีแฟนได้แล้วใช่ไหม"

เฮียสงครามพูดน้ำเสียงติดประหม่า..เขากลัวเธอจะนอยด์ กลัวเธอจะร้องไห้ไม่เป็นอันจะกินข้าวกินปลา เหมือนตอนที่เธอรู้ว่าเขาคบกับฟีน่าสมัยที่เธออายุ 14

ซึ่งนั่นเป็นปัญหาบ้านแตกมากสำหรับทุกคน เธอร้องไห้โวยวายจนเขาไม่สามารถพาฟีน่ามาที่บ้านได้เลย ต้องออกไปเจอกันข้างนอก T^T และทุกครั้งที่เขากลับมามีรอยแดงตามลำคอ แจ้ก็จะไม่คุยกับเขา เธอมักมองเขาเป็นธาตุอากาศ

"เฮียก็มีมาตั้งนานแล้วนี่คะ"

แจ้เดินลงจากตักเฮียสายฟ้าไปนั่งตักเฮียสงครามต่อ เธอมองเขาตาเป็นประกาย ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานให้คนเป็นเฮียสบายใจ

"เห้อ..นึกว่าจะโดนโกรธอีก"

"โกรธค่ะ ไม่อนุญาตให้เข้าบ้านเหมือนเดิม"

พูดจบ แจแจ้ก็ลุกจากตักเฮียคนโตไปนั่งท่ามกลางระหว่างป๊าม๊า พร้อมกับทำหน้าหงอยให้ป๊าม๊าเอ็นดู

"ทำไมถึงไม่อยากให้พวกเฮียมีแฟนล่ะครับ คนเก่ง"

ป๊าลูบศีรษะทุยเบา ๆ เอียงไปมา พร้อมกับแววตาสงสัย

"แจ้จะเหงา..เฮียจะต้องไปรักคนอื่นที่ไม่ใช่แจ้ เฮียจะต้องไปสนใจคนอื่น..แจ้..แจ้ กลัวการอยู่คนเดียว"

เธอเงยหน้าสบตาป๊าม๊าด้วยน้ำตาสีใสที่คลอปริ่มอยู่เต็มเบ้าตา มือเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นเช็ดหยดน้ำตาออกพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ

"ต่อไปนี้พวกเฮียมีแฟนได้นะคะ เพราะถ้าแจ้อายุครบ18ปีแล้ว แจ้ก็จะมีแฟนเหมือนกัน"

"แจ้/แจ้/แจ้!!"

สามเสียงของบรรดาเฮียเรียกชื่อเธอเสียงดัง