พี่ว๊ากตัวร้ายยัยคู่หมั้นตัวแสบ

สงคราม

"กระเป๋าหนูตกไปอะพี่ ทั้งกุญแจรถกระเป๋าตังค์โทรศัพท์อยู่ในนั้นหมดเลย" น้องโรสของไอเจเจกับไอเท็นพูดเสียงเศร้า หน้าเศร้าเลยครับ

"ฮะ!!!!!" ไอเพื่อนทั้ง 4 ของผมประสานเสียงกันเลยครับ ตกใจดิครับคนอะไรทำกระเป๋าตกท่อระบายน้ำ ผมก็ตกใจนะแต่ตกใจเงียบๆ ดีกว่าไม่รู้จะเสียงดังไปทำไม

พวกผมเดินไปชะโงกดูท่อระบายน้ำ เห็นกระเป๋าแบนๆ เล็กๆ สีขาว แต่ราคาไมเล็กจมอยู่ในน้ำ มีแค่ปลายกระเป๋าโผล่ออกมานิดเดียว

"โห น้องแบบนี้ไม่ต้องเปิดหรอกครับ เอามาก็ใช้ไม่ได้แล้ว" ไอไฟพูด อันนี้ผมเห็นด้วยกับมันครับ

"โง่" ผมพูดเองแหละ น้องโรสของไอเจเจกะไอเท็นนี่หันควับเลยครับก็มันโง่จริงๆ นี่น่าคนบ้าอะไรทำกระเป๋าตกท่อระบายน้ำทางเดินเยอะแยะมีไม่เดิน

"นี่นายจะไม่ช่วยก็ไม่ต้องมาด่ากัน" สวนทันควันเลยครับ

"หรือไม่จริงคนดีๆ เขาไม่โง่ทำกระเป๋าตกท่อกันแบบนี้หรอกว่ะ" ใส่มาใส่กลับไม่โกงครับ

"ไอนิ่งมึงไปว่าน้องเขาทำไมวะ" ไอเจเจถาม ผมจะหยุดแล้วนะแต่พอได้ยินประโยคต่อจากนี้ผมนี่ขึ้นดิครับอะไรก็หยุดไม่อยู่แล้ว

"เงียบไปเลยไม่ช่วยอย่าเห่า" อ้าวยัยเตี้ยนี่ด่าผม

"เห้ย!!! ด่ากันงี้เลยหรอวะยัยเตี้ย ฉันรุ่นพี่เธอนะเคารพกันบ้าง"

"คำก็เตี้ยสองคำก็เตี้ย ฉันไปเตี้ยบนหัวนายไงไอโย่ง ไอยีราฟ ไอเสาไฟฟ้าฉันเลือกเคารพคนเป็นหรอกนะ" แม่งสะบัดหน้าหนีผม คอหักแล้วมั้ง

"เฮ้ย!! มีไรกันวะ" เสียงใครไม่รู้มาจากข้างหลัง เสียงคุ้นๆ ผมหันไปดู

"เฮียราฟ" เฮียราฟรุ่นพี่ปีสี่พวกผมเองเดินมาจากไหนวะ

"หวัดดีเฮียราฟ"

"เออ หวัดดี" พวกเพื่อนผมหวัดดีเฮียเขา เฮียก็พยักหน้ายิ้มรับกันไป ก่อนหันไปมองยัยเตี้ย

"เดี๋ยวกูกลับไปเล่าให้ฟัง" ผมพูดจบก็เดินไปหายัยเตี้ยที่ยืนพิงรถหน้าบูดเป็นก๋วยเตี๋ยวค้างปีอยู่นั่นแหละ

"เป็นไรหมวย" เฮียราฟหันไปทักยัยเตี้ยน้องโรสของไอเจเจ แต่ยัยเตี้ยเนี่ยเป็นน้องสาวของเฮียราฟเขานั่นแหละ

"กระเป๋าตกท่อ" เธอตอบหน้ามุ่ย หน้ารักตายแหละ

"ฮะ!!!! ฮ่าๆ " เฮียราฟตกใจ แล้วก็หัวเราะลั่นเลยครับ

"เฮีย!!!!" ดูดูยัยเตี้ยตวาดพี่ชายครับ

"เออ ไม่ขำแล้ว แต่เฮียรีบว่ะนัดเมียไว้ให้ไอนิ่งไปส่งแล้วกันนะ" อ้าวไมมาลงที่กูวะ กูอยู่ของกูเฉยๆ แล้วนะไอเพื่อนทั้ง 4 ก็มองหน้าผมนิ่งเลยทีนี้

"ไม่!! เฮียขอตังค์หมวยหน่อยนะจะนั่งแท็กซี่กลับ" เสียงแข็งเลยครับยัยเตี้ย ก็ดีแล้วไม่ได้อยากไปหรอก

"เฮ้ยไม่ได้ ไอนิ่งก็อยู่ ก็ให้มันไปส่งดิให้มันพาแวะซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้ด้วยเลย ป๊า ม๊าจะได้ไม่เป็นห่วง เดี๋ยวเฮียโทรบอกม๊าให้" เฮียราฟแกพูดไปมือก็กดโทรศัพท์ไปครับ

"ม๊ากระเป๋าหมวยตกท่อระบายน้ำ ผมให้ไอนิ่งไปส่งนะครับ ม๊าโทรหาไอนิ่งเลยผมออกมาแล้วครับ" เฮียคุณมึงยังไม่ได้ออกไปไหนเฮียยังยืนอยู่ตรงนี้ พูดเองเออเองเสร็จเลยครับเฮียราฟ เปิดโอกาสให้ผมปฏิเสธบ้างได้มั้ย

สรุป นี่คือผมต้องพายัยเตี้ยนี่ไปซื้อโทรศัพท์อีกหรอวะ ไมมาลงที่ผมวะแล้วคือผมต้องจ่ายใช่มั้ยเนี่ย

"แล้วทำไมเฮียไม่บอกว่าไอโย่งเรียนอยู่นี่" อ้าวนี่อย่าบอกนะว่ายัยนี่ไม่รู้ว่าผมเรียนที่นี่ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ายัยนี่จะมาเรียนที่นี่คณะเดียวกับผมอีกด้วยเห็นทีแรกเซอร์ไพรส์เหมือนกัน

"เอ้า!! เฮียก็นึกว่าหมวยรู้ เฮ้ย!! เฮียไปแล้วนะ ไอนิ่งฝากด้วยนะถึงบ้านแล้วโทรบอกด้วยนะโว้ย" อ้าวเฮ้ย เฮียราฟมองนาฬิกาก็รีบวิ่งไปเลยกลัวเมียขนาดนั้นเลยหรอวะ

แต่เมียแกสวยนะผมเคยเจอเรียนหมอที่เดียวกะเจ้เรนนี่น้องสาวฝาแฝดเฮียแกนั่นแหละ บ้านนี้เขามีลูก 3 คน เฮียราฟกะเจ้เรนนี่เป็นฝาแฝดกัน เฮียเรียนวิศวะ เจ้เรียนหมอ แล้วก็ยัยโรสเตี้ยนี่แหละ เรียนวิศวะเหมือนพี่ชาย

เฮ้ยทำไมผมรู้เรื่องบ้านนี้เยอะจัง ทำไมน่ะหรอผมเพิ่งรู้เมื่อ 3 อาทิตย์ที่แล้วเองนะ อยู่ดีๆ ป๊า ม๊าผม ก็บอกว่าให้ผมขับรถพาไปทำธุระหน่อยพอไปได้ครึ่งทางท่านก็บอกว่าพวกเรากำลังจะไปบ้านคู่หมั้นลูกชาย

เชี้ยผมนี่ตกใจรถส่ายเบรคหัวทิ่มเลยครับคู่หมั้นใครวะ ผมลูกคนเดียวก็ต้องเป็นของผมดิ แล้วผมไปหมั้นกับใครตอนไหนเนี่ย แฟนก็ยังไม่เคยมีเลย

ไปถึงก็เจอยัยเตี้ยนี่นั่งหน้ามุ่ยบอกบุญไม่รับอยู่เลยครับ สรุปเลยนะคือป๊า ม๊าผมกับป๊า ม๊า ยัยเตี้ยเนี่ยทำธุรกิจร่วมกันมานานจนเป็นเพื่อนกันและก็คุยกันไว้หลายปีแล้วยกสินสอดทองหมั้นให้กับบ้านยัยเตี้ยนี่มาหลายปีแล้วด้วย

วันนี้เห็นว่ายัยเตี้ยโตแล้วเลยมาแนะนำให้รู้จักกันว่านี่คือคู่หมั้น ฝากฝังให้ผมดูแล ถามว่าผมเต็มใจมั้ย ป่าวเลยครับ หน้ายังไม่อยากจะมองเลยหลังจากวันนั้นผมยังไม่เคยเจอยัยเตี้ยนี่อีกเลยจนวันนี้แหละครับ ย้อนอดีตนานแล้วเอาปัจจุบันดีกว่าครับ

"เอาไงจะไปไม่ไป" ผมถามยัยเตี้ยที่มองผมอยากจะแดกหัวผมเหลือเกินกลัวตายล่ะตัวอย่างกะหมากระเป๋าแคระ

"ไป แต่หิวแวะกินข้าวก่อนนะ" เออให้มันได้อย่างนี้ดิ

"เออ! พวกมึงไปรอที่ห้องก่อนเลยเดี๋ยวกูตามไป" ผมตอบยัยเตี้ย แล้วหันไปบอกเพื่อนที่มองผมอยู่คือผมต้องกลับไปตอบคำถามพวกมันอีกเยอะแน่นอน

"ยุ่งชิบหาย" ผมบ่น ต้องพาคุณเธอไปกินข้าว ไปซื้อโทรศัพท์ ไปส่งบ้านอีก ผมไม่ชอบอะไรที่มันวุ่นวายแบบนี้ไงแล้วบ้านยัยนี่โคตรไกลอะ

"อย่าบ่นถ้ามีทางเลือกฉันไม่ไปกับนายหรอกไอโย่ง" ดูยัยนี่พูดแล้วเดินนำไปไม่รอเลย ช่างแม่งปล่อยให้รอไปก่อน

"อะไรยังไง มึงรู้จักน้องเขาด้วยหรอวะ" ไอเจเจมาตบไหล่ถามผมเลย

"มึงตอบดีๆ นะพวกกูรอคำตอบอยู่" ไอเท็นเข้ามาอีกคน

"เออ! คู่หมั้นกูเอง"

"เชี้ยนิ่ง/สัสนิ่ง" ประสานเสียงกันเลยนะเพื่อนผม