“ไปถามกันเอาเอง ส่วนเรื่องของเรา พี่วินว่าไงคะ พี่วินให้โอกาสมิ้นอีกครั้งได้มั้ยคะ นะคะ”
กวินภพพยักหน้า หญิงสาวตาลุกวาวด้วยความดีใจ “จริงๆ เหรอคะ พี่วินให้โอกาสมิ้นจริงๆ ใช่มั้ยคะ พี่วินคนดีของมิ้น” เธอโผเข้าหาหมายจะกอดเขาอีกครั้ง แต่เขาเดินหลบไปอีกทาง
“โอกาสของมิ้นก็คือ ในเมื่อมิ้นกับรันต์คบกัน ก็แต่งงานกันซะ”
“ไม่! มิ้นรักพี่วินมาก รักคนเดียว มิ้นไม่ได้รักรันต์เลย ไม่เคยรัก เรื่องมิ้นกับรันต์ก็แค่...สนุกๆ ด้วยกัน”
ได้ยินอย่างนี้ กวินภพยิ่งขยะแขยงเธอ ยิ่งพูดยิ่งแสดงความเลวของตัวเองออกมา และเขาก็นึกสงสารการันต์เป็นครั้งแรก
“พรุ่งนี้ พี่จะเข้าไปพบพ่อแม่มิ้น และคุยกันเรื่องนี้ให้จบ มันจะได้ไม่คาราคาซัง และพี่ยินดีชดใช้ค่าเสียหายที่ทำให้มิ้นเสียเวลากับพี่ตั้งหลายปี”
“ยังไงก็ไม่เปลี่ยนใจใช่มั้ยคะ ได้ค่ะ มิ้นก็ไม่เปลี่ยนใจเหมือนกันมิ้นจะต้องแต่งงานกับพี่ให้ได้เจ้าสาวของพี่ต้องเป็นมิ้นคนเด
