สองขาก้าวขึ้นมาชั้นบนเขารู้ว่าห้องไหนเพราะเคยมานอนที่ร้านบ่อยครั้งสมัยเรียน เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เจอกับเจ้าสาวถือพัดแดงนั่งรอพอเห็นว่าเพื่อนมาแล้วก็เควี้ยงพัดทิ้งทันที
“มา ๆ กูอยากกินขนมใจจะขาดละเนี้ย”
ขนมที่ปิญชาน์หมายถึงคือขนมอี๊สีชมพู
เขาเดินเข้าไปหาเพื่อนสาวยื่นของที่ติดมือมาด้วย “เอ้าให้”
ปิญชาน์รับตุ๊กตาเสือน่ารักมาถือไว้ แต่เดี๋ยวนะ “ปกติมันต้องดอกไม้ป้ะวะ”
“ก็มึงชอบบอกดอกไม้มันสิ้นเปลือง”
“แต่นี่มันงานแต่งมั้ยวะ เขาไม่ถือเหรอ”
“งานแต่งเรามันเอาตามสะดวกตั้งแต่ให้มึงไปหมั้นที่บ้านเจ้าบ่าวละ”
หญิงสาวพยักหน้าไม่ถามอะไรต่อ เพราะเธอสนใจของที่โต๊ะมากกว่า “มารีบกินเหอะ นี่เจ้าเด็ดของเยาวราช”
ชายหนุ่มตักตัวขนมขึ้นมาจ่อปากเจ้าสาว ปิญชาน์ขมวดคิ้วมองการกระทำเพื่อนงง ๆ “อะไร”
“กินเข้าไป มันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ มึงก็ตักมาป้อนกูด้วย”
หญิงสาวรับขนมมาทานก่อนจะป้อนเพื่อนตามคำสั่ง มอง
