ตอนที่ 4 แนะนำ
1003 คำ
ฉันเปลี่ยนนามปากกา คนติดตามไม่เยอะอยู่แล้ว ไม่ต้องกังวล จากอัณณ์อัณณา มาเป็น หลังแป้นพิมพ์ ชื่อธรรมดามาก แต่น่าจะปลอดภัยจากคนรู้จัก ไม่อยากให้ใครมาถาม ซึ่งเอาจริง ๆ ถามฉันก็ไม่ตอบอยู่ดี
‘ไรท์เขียนดีนะคะ แต่ว่าฉากฟีเจอร์ริ่งกันมันไม่สมูทค่ะ แต่ยังไงจะติดตามต่อ’
‘ดีครับ ผมชอบ’
‘สนุกค่ะ แต่อยากให้ปรับตรงฉากบนเตียง’
‘ไรท์มีประสบการณ์มั้ยคะ รวม ๆ ดีนะ แต่อยากให้ปรับอีกนิด’
‘อ่านแล้วแข็งเลยคร๊าบบบ’
‘อยากมีผัวแบบคุณพิธุค่ะ’
‘น้ำเดิน???’
‘เขียนดีมาก ติดตามค่าา’
7 ตอนที่คอมเมนท์และการกดไลก์ที่เพิ่มขึ้น รวมนิยายเก่าที่เคยเขียน ยังไม่ได้เท่าเรื่องนี้เรื่องเดียวเลย ฉันดีใจมาก แต่ว่า ก็กังวลอยู่ดี เอาจริง ๆ ถ้าฉันเขียนฉากคนติดยา แล้วเขียนเข้าไม่ถึงฉันต้องไปเสพยาหรอ ก็ คงไม่ใช่ แต่ว่า ฉากอย่างว่า ฉันคงไม่ต้องไปเอากับใครหรอกนะ แต่ก็อยากจะเขียนให้ได้ดีๆ ให้ทุกคนรู้สึกฟิน ซื้อกินดีมั้ยนะ อัณคิดและตีกับความคิดของตัวเองไปแบบนั้นอยู่เป็นชั่วโมง
เสียงแจ้งเตือนในทวิตเตอร์ แอคของฉันเอง
FFF: สวัสดีครับ
ฉัน : สวัสดีค่ะ
FFF: ผมเป็นแฟนนิยายคุณนะครับ
ฉัน : ขอบคุณมากค่ะ
FFF: งานคุณดีครับ โครงเรื่องใช้ได้เลย
ฉัน: ไรท์ดีใจมากเลยค่ะ
FFF: แต่ว่า ลองปรับช่วงอารมณ์ก่อนเข้าสู่อีโรติก ก็จะดีมาก ๆ
ฉัน : ขอบคุณนะคะ
เฮ้อออ ฉันเขียนแย่จริง ๆ หรอ ทำยังไงถึงจะเขียนได้ดี ต้องลองมาคนมาสอน นี่ฉันต้องทำแบบนี้จริง ๆ ใช่มั้ย แต่ฉันไม่อยากซื้อนะ อัณณา ยังคงว้าวุ่นใจกับความไม่สมจริงของการร่วมรัก ทำไม การจะเป็นนักเขียนนิยายอีโรติก สำหรับฉันมันถึงยากจัง ฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยจริง ๆ นี่ฉันจะทำยังไงดี
....3 เดือนผ่านไป...
ฉันแต่งนิยายจบไป 3 เรื่อง กระแสดีทุกเรื่อง แต่ก็โดนติติงเรื่องนั้นอยู่ดี เฮ้อ หมดปัญญา อัณ นั่งถอนใจให้กับผลงานของตัวเอง มันไม่ได้ยาก แต่ก็ไม่ได้ง่าย เพียงแต่อารมณ์ร่วมที่ฉันเขียน คงจะไปไม่สุดอย่างที่นักอ่านหลายคนมารีวิวแน่ ๆ
“สวัสดีครับ คุณอัณ” เฟรมเข้ามาทัก ช่วงนี้ไม่เห็นเขาเลยที่ร้านกาแฟยัยดาว
“สวัสดีค่ะ คุณเฟรม ช่วงที่ผ่านมาไม่เจอที่ร้านยัยดาวเลยนะคะ” ฉันคุยกับเขา ซึ่งการที่ฉันตอบเขาไปแบบนี้ มันดูเป็นการใส่ใจไปหรือเปล่านะ แต่ฉันก็ไม่เจอเขาที่ร้านยัยดาวจริง
“อ๋อ ผมเพิ่งกลับมาจากไปทำงานที่อื่นครับ 3 เดือนเลย ก็เลยไม่ได้ไปที่ร้านกาแฟ” เขาตอบฉันมา ถึงว่าสิ
“มาหาเพื่อนหรอคะ”ฉันถามเขาไปอีก
“ใช่ครับ เสร็จแล้ว กำลังจะดื่มกาแฟสักหน่อย คุณอัณว่างหรือเปล่าครับ ไปด้วยกันดีมั้ย”คุณเฟรมชวนฉัน ซึ่งฉันว่าดีเลย เพราะไม่งั้น คงเอาแต่นั่งหงุดหงิดกับคอมเมนท์นี่
“ได้ค่ะ วันนี้อัณว่าง”ฉันตอบตกลงไปในที่สุด
ทั้งสองมาถึงร้านเป้าหมาย เปิดประตูเข้ามามองหน้าเพื่อนสาว ยัยดาว ส่งสัญญาณเป็นคำถามว่ามาด้วยกันได้ยังไง
“ผมเจอคุณอัณที่บริษัทเพื่อนน่ะครับ” เหมือนเขาจะรู้ คุณเฟรมตอบเพื่อนของฉันไป ยัยดาวนี่ก็ช่าง ทำตัวอยากรู้อยากเห็นไปเสียหมด
“กลับมาถึงเมื่อไหร่คะ”ยัยเพื่อนรีบถาม หมายความว่านางรู้ ทำไมฉันไม่รู้ล่ะ แล้วก็ไม่เล่านะยัยนี่
“เมื่อวานก่อนครับ วันนี้มีเวลาว่างก็เลยแวะมาสักหน่อย” นั่งลงที่โต๊ะเดียวกัน สั่งเครื่องดื่ม ดาวมานั่งด้วยสักครู่ แต่ต้องคอยดูแลลูกค้า
“ได้ยินจากคุณดาวว่า คุณอัณ เขียนนิยายด้วย น่าสนุกดีนะครับ” เขาเริ่ม
“ก็ดีค่ะ งานอดิเรก แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เขียนแล้ว” ที่ไหนกันล่ะ เพียงแต่ฉันกำลังป้องกันตัวเองต่างหาก เขาต้องถามนามปากกาแน่ ๆ
“อ่อ ผมกำลังจะขอนามปากกาคุณอัณ ไปหาอ่านบ้าง”นั่นไง เหตุผลที่ฉันไม่อยากบอกใครว่า เป็นนักเขียน ก็เพราะแบบนี้ ใครจะกล้าบอกกันว่า ฉันเขียนนิยายโป๊ แถมยังไม่ได้เรื่องอีก คอมเมนท์แต่ละอัน ทำให้ฉันเศร้า ๆ อยู่
“ฝีมือยังไม่ได้เรื่องค่ะ เลยไม่เขียนต่อแล้ว คุณเฟรมไม่ต้องเรียกอัณว่าคุณก็ได้ อัณเฉยๆ พอค่ะ”
“อ๋อ งั้นเหมือนกันนะครับ เรียกผมเฟรม เอ่อ พี่เฟรมก็ได้ครับ ผม 30 แล้ว”เขาแนะนำตัวอีกที
“ได้ค่ะ พี่เฟรม” อัณยิ้ม หล่อดีเหมือนกันเนอะ หนูว่างค่ะพี่ จีบหนูหน่อย “พี่ทำอะไรอยู่คะ อันหมายถึง งานที่ไปน่ะค่ะ”ฉันเริ่มสนใจในตัวเขาบ้าง เพราะมองดี ๆ เขาก็หล่อดีอยู่เหมือนกัน
“พี่มีโรงพิมพ์เล็ก ๆ แล้วก็ เป็นบรรณาธิการหนังสือครับ”พี่เฟรมถือโอกาสแนะนำ ซึ่งทำให้ฉันตาลุกวาว น่าสนใจเสียจริง
“อ๋อ น่าสนใจจังค่ะ” พูดคุยกันได้สักพัก เขาจึงขอตัวกลับก่อน บอกว่ามีงานต้องกลับไปทำต่อ
“ดูท่า เขาน่าจะจีบแก ยัยอัณ” ดาวรีบปรี่เข้ามารอจังหวะอยู่แล้ว
“ถ้าจริงก็ดี หล่อ ฮ่า ๆ ๆ”
“ฉันว่าจริง มาร้านฉันก็ถามถึงแกอยู่ แถมเขาเนี่ยแหละ ขอนามปากกาแก จากฉันไป”
“ห้ะ!” ตกใจ เห้ยยย เขาคงไม่ไปอ่านจริง ๆ หรอกนะ อีโรติก 3 เรื่องที่ฉันเขียนไป โอ๊ยยย ภาพพจน์ไปหมดแล้ว แล้วถ้ากดติดตามด้วย ไม่อยากจะคิด เขาต้องรู้ว่า ฉันลงนิยายแทบทุกวัน!
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
- ผู้เขียน
